Chapter Title : അഴകുള്ള സെലീന 5 [Nima Mohan]

ശൗരി ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല..ഒൻപത് മണിയാകും എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. ശൗരിച്ചേട്ടൻ്റെ കൂടെയാണെന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ് പോകാൻ സമ്മതിച്ചത്.."

ആൽബർട്ട് പറഞ്ഞു.

"ഏതാ ഈ ആൻ്റി.."

ആൽബർട്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി തിരക്കി.

"ഇത് എൻ്റെ സെറ്റപ്പിലുള്ള ഒരു ആൻ്റിയാണ്.. പേര് ഞാൻ പറയുന്നില്ല.. നിൻ്റെ ഭാഗ്യം അവര് സമ്മതിച്ചത്.. പിന്നെ എനിക്കൊരു വള കൂടി തരണം കേട്ടോ നാളെ.."

ആൽബർട്ട് മൂളി.

അവർ സംസാരിച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു ഓട്ടോ അവരെ കടന്നു പോയി..

"വേഗം വാ.."

ആൽബർട്ടിന്നെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ ഓട്ടോ പോയ വഴിയിലൂടെ നടന്നു. ഓട്ടോ തിരികെ വരുന്നത് കണ്ടതും ശൗരി ആൽബർട്ടിനെയും വിളിച്ച് ഒരു മരത്തിൻ്റെ പിന്നിലായി ഒളിച്ചു നിന്നു.

അത് പോയതും ഇരുവരും വീണ്ടും നടപ്പ് തുടർന്നു. റോഡ് സൈഡിൽ നിന്ന് അല്പം ഉള്ളിലായി കണ്ട ഒരു വീട്ടിലേക്ക് ശൗരി കയറി. പിന്നാലെ ആൽബർട്ടും. ശൗരി ചെന്ന് വീടിൻ്റെ വാതിലിൽ മെല്ലെ മുട്ടി. പെട്ടെന്ന് മുൻവശത്തെ ലൈറ്റ് ഓഫായി. വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു.

"വാ..."

ശൗരി ആൽബർട്ടിനെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി. ആരോ വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ടു. അകത്ത് ഇരുട്ടായിരുന്നു. ഒരു മുറിയിലും ലൈറ്റ് ഇല്ലായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു തീപ്പെട്ടിക്കോൽ ഉരഞ്ഞു. അതൊരു മെഴുകുതിരിയിലേക്ക് നാളം പകർന്നു. തൊട്ടടുത്ത് റാണിയെ കണ്ടതും ആൽബർട്ട് അന്തം വിട്ടു നിന്നു. എന്നാ ഒരു ചരക്കാ.. അവനോർത്തു.

"മോനാ മുറിയിൽ പോയി ഇരുന്നോ"

റാണി ആൽബർട്ടിനോട് പറഞ്ഞു. ആൽബർട്ട് മെഴുകുതിരി വെട്ടത്തിൽ അവൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് പോയി.

"എടാ.. നീ തൽക്കാലം ഇവിടെ ഇരിക്ക്.. ഞാനാ ചെക്കനെ ഒന്ന് സുഖിപ്പിക്കട്ടെ.."

റാണി പറഞ്ഞത് കേട്ട് ശൗരി അമ്പരന്നു.

"അപ്പോ ഞാൻ വരണ്ടേ.."

"നീയിപ്പൊ വന്നാൽ ആ ചെക്കൻ നോക്കിയിരിക്കത്തെ ഒള്ളൂ.. അവനെ ഒന്ന് ഞാനൊന്ന് നല്ലപോലെ സുഖിപ്പിച്ചാൽ അവൻ ഇനിയും വരും.. നമുക്ക് ഗുണമുണ്ടാകുന്ന കാര്യമല്ലേ.. ഒന്ന് സമ്മതിക്കെടാ..."

ശൗരി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

"അവൻ എന്നാ നേരം പിടിച്ചു നിൽക്കാനാ.. അത് കഴിഞ്ഞ് എനിക്ക് സുഖിക്കണേൽ നീ തന്നെ വേണ്ടേ..."

ശൗരി തലയാട്ടി.

"എങ്കിൽ ഇവിടിരുന്നോ.."

അവൻ്റെ കവിളിലൊന്നു തഴുകിയിട്ട് റാണി