Chapter Title : ഭാര്യ ഭർത്താക്കന്മാർ [P B]

എന്ന് പോലും എനിക്കറിയില്ല.

പ്രണവ്: വഴിയുണ്ട്, ഞാൻ മിലിയെ കോൺഫറൻസ് കോളിൽ ഇടാം.

ഞാൻ: അപ്പോൾ അവൾ അറിയില്ല ഞാൻ കോളിൽ ഉണ്ടെന്ന്.

പ്രണവ്: ഇല്ല, നമ്മൾ കോളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവളെ ആഡ് ചെയ്താൽ അവൾക്ക് അറിയില്ല. ഫോൺ mute ആക്കി വെക്കണമെന്നേയുള്ളൂ അല്ലെങ്കിൽ അവിടുത്തെ ശബ്ദം ഒക്കെ കേൾക്കാൻ വഴിയുണ്ട്.

ഞാൻ: അവൾ അറിയില്ല എന്ന് ഉറപ്പാ?

പ്രണവ്: ഉറപ്പാ, ഞാനിത് ടെസ്റ്റ് ചെയ്ത് നോക്കിയാരുന്നു, കാരണം എനിക്ക് ഒരു പേടി ഉണ്ടായിരുന്നു ഉള്ളിൽ, ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ ബിജീഷ് വിശ്വസിക്കുമോ എന്ന്.

ഞാൻ: അതിൽ തെറ്റ് പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ പ്രണവ്, നമ്മൾ തമ്മിൽ മുൻ പരിചയം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ.

പ്രണവ്: ഞാൻ വിചാരിച്ചതിലും നന്നായിട്ടാണ് ബിജീഷ് എന്നോട് സംസാരിച്ചത്.

ഞാൻ: അതെന്താ എന്നെ പറ്റി അങ്ങനെ ഒരു അഭിപ്രായം?

പ്രണവ്: അല്ല... മിലി പറഞ്ഞത് വച്ച്, കുറച്ച് മുൻകോപം ഉണ്ടെന്നായിരുന്നു എന്റെ ധാരണ.

ഞാൻ: അതൊക്കെ ചെറുപ്പത്തിൻ്റെ ഒരു ചോരത്തിളപ്പല്ലേ, ഇപ്പോ ഇത്രയും പ്രായവും ലോക പരിചയവും ഒക്കെ ആയില്ലേ. അല്ലേലും ഞാൻ പണ്ടും അത്ര മുൻകോപിയൊന്നുമല്ലായിരുന്നു.

പ്രണവ്: അവൾ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള അറിവല്ലേ എനിക്കുള്ളൂ.
എന്നാ ഞാൻ അവളെ വിളിച്ച് കോൺഫറൻസ് കോളിൽ ഇടട്ടെ? അല്ല ചോദിക്കാൻ വിട്ടുപോയി ഇപ്പോൾ ഫ്രീ ആണോ?

ഞാൻ: ഇപ്പോ തിരക്കൊന്നുമില്ല പ്രണവ് വിളിച്ചോ.

പ്രണവ്: ശരി, ഫോൺ mute ആക്കാൻ മറക്കരുതേ.
കോളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ എന്നോട് എന്തേലും പറയാൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ മെസ്സേജ് അയച്ചാൽ മതി. ഞാനിപ്പോൾ തന്നെ ഒരു ഹായ് ഇടാം.

ഞാൻ: mute ആക്കിക്കോളാം കണക്ട് ചെയ്തോ.

പ്രണവ്: ഓക്കേ, ഒരു മിനിറ്റ് ഒന്ന് ഹോൾഡ് ചെയ്യണേ.

ഞാൻ: ഓക്കെ.

ഫോൺ mute ചെയ്തിട്ട് ഞാൻ ബാൽക്കണിയിൽ  നിന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി സോഫയിൽ പോയിരുന്നു. ഫോണിൻറെ മറു തലയ്ക്കൽ നടക്കുന്നതും കതക്‌ അടയ്ക്കുന്നതും ശബ്ദം കേൾക്കാം.

ഞാൻ പ്രണവിന്റെ നമ്പർ സേവ് ചെയ്തു, ഹായ് മെസ്സേജിന് തിരിച്ച് ഒരു ഹായ് ഇട്ടു. ഡിസ്പ്ലേ പിക്ചർ തുറന്നു നോക്കി, ഒരു കല്യാണ ഫോട്ടോ ആണ് ഇട്ടിരിക്കുന്നത്. അവന് ഏകദേശം എന്റെ പ്രായം കാണും, ഫോട്ടോയിലെ പെണ്ണ് അതി സുന്ദരിയാണ്.
എനിക്ക് എന്തൊക്കെയോ പന്തികേട് തോന്നി, പക്ഷേ മിലിയെപ്പറ്റി കൂടുതൽ അറിയാനുള്ള ജിജ്ഞാസയിൽ ഞാൻ കൂടുതലൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ നിന്നില്ല.

വിളിക്കാൻ പോകുവാ.

ഫോണിൻറെ അങ്ങയെ തലയ്ക്കൽ നിന്ന് ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണ് ഞാൻ ചിന്തയിൽ നിന്ന്