Chapter Title : ഭീവി മനസിൽ 14 [നാസിം]

ഞാൻ,,, എന്ത്‌ പറയാനാ റംസി കുട്ടി രാവിലെ ഞാൻ വന്നില്ല അതാണ്. ഉമ്മിക് കുറച്ചു പരുപാടി ഇണ്ടായിരുന്നു. റംസി,, മ്മ്മ് ഞാൻ അതാണ് അന്നേരം റൂമിൽ പോകണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞത്. ഞാൻ,, മ്മ്മ് ഇനി പറഞ്ഞട്ടുഎന്താ. അപ്പോഴാ അവൻ മാര് അടുത്തേക് വന്നത്. ഞാൻ,,, വാടാ ഇരിക്കു റോഷൻ,,,, ഇതു ആരാടാ നിന്റെ ലൈൻ ആണോ. അത് പറഞ്ഞപ്പോ റംസിടെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു. അപ്പോഴാ ഞാൻ അഞ്ചുന്റെ മുഖം ശ്രദ്ദിച്ചതു വയങ്കര വിഷമം പോലെ.

ഞാൻ,,, അതൊക്കെ പറയാം ഇവൾ പോയില്ലേ. രമ്യ,,, അവൾ എങ്ങനെ പോകാൻ ആണ് ഞങ്ങടെ ഒപ്പം അല്ലെ വന്നേ. ഞാൻ,,,, നിങ്ങൾ ബൈക്കിൽ അല്ലെ വന്നേ. റോഷൻ,,, ഇല്ലടാ കാറിനാണ് വന്നത്. ഞാൻ,,, ആഹാ അപ്പൊ പിന്നേ അവര് പോയെന്താ. രമ്യാ,,, അവർ ബൈക്കിൽ ആട വന്നത്. റോഷൻ,,,, ടാ ഇവൾ കൊള്ളാലോ ഞാൻ,,, അവന്റ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു ഇതു എന്റെ അനിയത്തി ആട നാറി. അവൻ,,,, സോറി അളിയാ. ശെരിക്കും അഞ്ജുവും റംസിയും കട്ടക്ക് നിക്കും. അഞ്ചുന്റെ മുഖം മാറ്റിയത് കണ്ടട്ടണ് എന്നു തോന്നുന്നു. റംസി പറഞ്ഞു ഇതെന്റെ ഇക്കാക്കയാണ്. അപ്പോഴാണ് അഞ്ചുന്റെ മുഖം തിളങ്ങിയത്. ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ ഓരോന്നും സംസാരിച്ചു ഇരുന്നു. അങ്ങനെ നിൻസി ഇറങ്ങുന്ന ടൈം ആയി. അവൾ വാപ്പിയെ കെട്ടിപിടിച്ചു. വാപ്പി ആശ്വാസിച്ചു. ഉമ്മി ചെറുതായി. കരഞ്ഞു. അവൾ എല്ലാരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു. എന്നെ നോക്കി അതു വരെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നവൾ എന്നെ കണ്ടപ്പോ ഓടി വന്നു എന്റെ നെഞ്ചിൽ തലപൂഴ്ത്തി ഏങ്ങി ഏങ്ങി കരഞ്ഞു.,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, ഞാൻ അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു ഞാൻ മാറ്റാൻ നോക്കുന്നുണ്ട് എങ്കിലും അവൾ വീണ്ടും എന്നെ കെട്ടിപിടിച് കരയാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ അവളെ താങ്ങി കൊണ്ട് വന്നു കാറിൽ ചെക്കന്റെ ഒപ്പം ഇരുത്തി. അവൾ എന്നെ നോക്കി കരഞ്ഞു കാറിന്റെ ഡോർ അടച്ചു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ കുറുമ്പി പെണ്ണിന് എന്നോടുള്ള പ്രേമത്തിന്റെയും കാമത്തിന്റെയും ബഹുമാനതിന്റെയും വ്യാപ്ത്തി ഞാൻ അറിഞ്ഞു. എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ പൊടിഞ്ഞു ഞാൻ മെല്ലെ