Chapter Title : ചാരുലത ടീച്ചർ 7 [Jomon]

എന്തോ ഓർമ്മയിൽ മുഴുകി നിന്നയവൾ ഒരു ചിരിയോടെ സ്വന്തം തലക്കൊരു കൊട്ട് കൊടുത്തുകൊണ്ടെന്നേ നോക്കി ചിരിച്ചു...

"പേടിച്ചുപോയോ.....?

നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെയുള്ള അവളുടെയാ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോളാണ് എനിക്കൊന്നു ശ്വാസം നേരെ വീണത്...

"പിന്നെ പേടിക്കാതെ.... ആഗ്രഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ലല്ലോ..... അവസ്ഥയിതായി പോയില്ലേ...."

ഞാനൊരു തരം നിർവികാരതയോടെ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു പറഞ്ഞു...

"ഹ്മ്മ്... നിന്റെ പറച്ചിലൊക്കെ കേട്ടപ്പോ എന്റേം കയ്യീന്ന് പോയതാ.... എന്തോ കളഞ്ഞു പോയത് പോലുള്ള നിന്റെ നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോളാ ഞാൻ ശെരിക്കും ഓർത്തത് തന്നെ എന്താ ചോദിച്ചതെന്ന്..."

ഒരു മങ്ങിയ ചിരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തി... അവളോടൊട്ടി നില്കുന്നത് കൊണ്ടു തന്നെ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു ആ ചോദ്യം അവളെ എത്രത്തോളം ബാധിച്ചെന്ന്.... കയ്യീന്ന് പോയതാണ് പക്ഷെ ചോദിച്ചു വന്നത് മനസ്സിൽ ഉള്ള കാര്യം തന്നെയല്ലേ... അവൾക്കും ആഗ്രഹം കാണില്ലേ ഞാനെന്റെ കൈ കൊണ്ടു ചാർത്തിയ താലിയണിയാൻ...

"ഹ്മ്മ് അത് വിട്.... പിന്നെ നീയെന്തോ പറഞ്ഞയിരുന്നല്ലോ എന്തോ കളഞ്ഞു പോയത് പോലുള്ള നിൽപ്പെന്ന്..."

അപ്പോളത്തെ മൂഡ് മാറ്റികൊണ്ട് ഞാനൊരു വെകിട ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി..... ചാരുവാണേൽ എന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് ചുണ്ടു കൂർപ്പിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്.... ഞാനെന്തെങ്കിലും ഉടായിപ്പ് കാണിക്കാനോ പറയാനോ തുടങ്ങുമ്പോളുള്ള ഭാവമാണ് ഇതവളുടെ....

"പറഞ്ഞിരുന്നു... അതുകൊണ്ട്.."

പുരികമുയർത്തിയവളെന്നെ നോക്കി....

ചൊടികളിൽ കുസൃതി ഭാവം......

"അല്ല... കളഞ്ഞു പോവാത്തൊരു സാധനം എന്റേൽ ഉണ്ടേ... അതൊന്നോർമ്മിപ്പിച്ചതാ..."

""അയ്യേ വഷളൻ.... മാറിക്കെ മാറിക്കെ... അഹ് മാറി നിക്ക് ചെക്കാ...!!!

പെട്ടെന്നെന്നെയവൾ തട്ടി മാറ്റി...

"ഓ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു കാണില്ലായിരിക്കും....!

ഞാനൊന്നൂമ്പിപ്പോയ വിഷമത്തിൽ അടുത്തുള്ള മതിലിലേക്ക് ചാരി നിന്നു

"ആ.. അതന്നെ... ഇഷ്ടപെട്ടില്ല.... ഓണപ്പരിപാടിക്ക് വന്നാൽ അത് കൂടീട്ട് പോണം അല്ലാണ്ട് നിന്റെ കപ്പിലണ്ടിയും കൊണ്ടു പായസമുണ്ടാക്കാൻ വന്നാലുണ്ടല്ലോ...."

സാരിത്തുമ്പു കൂട്ടി പിടിച്ചെന്റെ ചെവിക്ക് നേരെ നീണ്ടു വരുന്നയവളുടെ നീളൻ കൈ വിരലുകൾ കണ്ടതും ഞാൻ ഇറങ്ങിയോടി...

"നിക്കടാ അവിടെ..."

പിറകിൽ നിന്നവളുറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... അയ്യോ മറന്നു.... ഞാൻ ഓടിയ വഴി തന്നെ തിരിഞ്ഞോടി ചാരുവിനടുത്തേക്ക്....

അവളാണേൽ എന്റെ ഓട്ടവും കണ്ടു ചിരിച്ചു നില്കുകയായിരുന്നു പക്ഷെ ഞാൻ തിരിച്ചോടി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോളേക്കും അവളുടെ ചുണ്ടിലെ ചിരി മാഞ്ഞു...