Chapter Title : ചന്ദന നിറമുള്ള രാവുകള് [സ്മിത]
അമ്മ ഒരു അരമണിക്കൂറേലും പിടിച്ചിരുത്തി സദ്യകൊടുക്കാതെ വിട്വോ? ല്ലല്ലോ? സല്ക്കാരം ഒക്കെ നീണ്ടു പോയാ അവള് ലേറ്റ് ആകൂന്നും പറഞ്ഞാ വരാത്തെ!”
ഗിരീഷ് അര്ത്ഥഗര്ഭമായി പത്മജയെ നോക്കി
“ഞാനാ വഴീ വരെ ഒന്ന് പോയിട്ട് വരാം,”
മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി ഷെഡ്ഢില് വെച്ചിരുന്ന സ്കൂട്ടറിന്റെ നേരെ നടന്നു കൊണ്ട് അനിത പറഞ്ഞു.
“പത്ത് മിനിറ്റ് കഴിയുമ്പം അവളങ്ങോട്ട് വരും...”
“അപ്പം എപ്പഴാ നീ വര്വാ?”
പത്മജ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“ഒരു നാല്പ്പത് മിനിറ്റ് കൂടിപ്പോയാ ഒരു മണിക്കൂര്!”
സ്കൂട്ടര് സ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്ത് കൊണ്ട് അനിത പറഞ്ഞു.
“ഒരു മണിക്കൂറോ?”
ആകാംക്ഷയോടെ പത്മജ ചോദിച്ചു.
“ന്തിനാ പ്പൊ അത്രേം ടൈം?”
“ആ ഫയലിനെ പറ്റി കൊറേ എക്സ്പ്ലൈന് ചെയ്യാനുണ്ട് അമ്മെ അവള്ക്ക്!”
അനിത പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ എനിക്കാ ലൈബ്രറീല് ഒന്ന് കേറണം. പിന്നെ ഒരു പത്ത് മിനിറ്റ് സ്കൂട്ടി ഓടിച്ചാ പോരെ ഡോക്ടര് സാമിന്റെ ക്ലിനിക്കില് ഒന്ന് കേറണം. ആയിഷൂന് എങ്ങനെ ണ്ട് എന്നൊന്ന് നോക്കാല്ലോ! ദുവരേം ന്ന് പോയില്ല ഓള്ടെ അടുത്ത്...അപ്പം എല്ലാം കൊടെ ഒരു ഒന്നൊന്നര മണിക്കൂര്! അതി കൂടില്ല!”
“ഒന്നര മണിക്കൂറോ?”
പത്മജ ശബ്ദമുയര്ത്തി.
“മാക്സിമം അര മണിക്കൂറ് അദി കൂടണ്ട! പറഞ്ഞേക്കാം!”
അനിത പത്മജയുടെ നേരെ ഉമ്മവെയ്ക്കുന്നത് പോലെ ചുണ്ടുകള് കൂര്പ്പിച്ചു കാണിച്ച് സ്കൂട്ടര് ഓടിച്ചു പോയി.
തൊടിയും കടന്ന് മണ്പാതയിലൂടെ ഒരു പത്ത് മിനിറ്റ് സ്കൂട്ടര് ഓടിച്ചുകാണും. അപ്പോഴേക്കും അനിതയുടെ ഫോണ് വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചു.
സ്കൂട്ടര് നിര്ത്തി അവള് ഫോണെടുത്തു നോക്കി.
കൃഷ്ണയാണ്!
ഇനി രണ്ടു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞാല് താന് എന് എച്ച് എത്തുമല്ലോ.
പിന്നെ എന്തിനാണ് അവളിനി വീണ്ടും വിളിക്കുന്നത്?
അനിത ഫോണെടുത്തു.
“ആ എന്താടീ? ഞാന് വന്നോണ്ടിരിക്കുവാ,”
അനിത പറഞ്ഞു.
“എടീ വരണ്ട!”
കൃഷ്ണയുടെ ശബ്ദം അനിത കേട്ടു.
“എഹ്? വരണ്ടേ? അതെന്താ?”
“ലീവ് ക്യാന്സല് ചെയ്തെടീ. സൊ ഞാന് നാളെ ഓഫീസില് ണ്ടാവും!”
“ഓക്കേ! അത് നന്നായി!”
അനിത ചിരിച്ചു.
“നീയില്ലാതെ ബോറടിക്കണ്ടല്ലോ! ശരി എന്നാ!”
“ശരി...”
അപ്പുറത്ത് കൃഷ്ണയും ഫോണ് വെച്ചു.
ഇനിയിപ്പോള് ക്ലിനിക്കിലും ലൈബ്രറിയിലും അമ്മയുടെ കൂടെപ്പോകാം.
💬 Comments
View all comments