Chapter Title : ചെമ്പകപ്പൂ മണമുള്ള പെണ്ണ് [കൊമ്പൻ]

വീടെത്തി അവൾ ബെഡിലേക്ക് കമഴ്ന്നു കിടന്ന് മനം നൊന്തു ഒരുപാടു കരഞ്ഞു.

അന്നുപിന്നെ രോഹിതും അപർണ്ണയും തമ്മിൽ സംസാരിച്ചയതേയില്ല. പക്ഷെ അവളുടെ മനസ് നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചെയ്ത തെറ്റ് എന്താണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ വേദനയാൽ പിടഞ്ഞു.

രാത്രിയിലെപ്പോഴോ അമ്മയുടെ മുറിയിലെ ഈറൻ ഗദ്ഗദങ്ങൾ കേട്ടതും രോഹിത് അങ്ങോട്ടേക്കോടി. അമ്മ ടേബിളിൽ മുഖം അമർത്തി കരയുന്നത് കണ്ടതും അവൻ അമ്മയുടെ മുഖം കയ്യിൽ കോരിയെടുത്തു. അപർണ്ണ മകനെ ഇറുക്കി പുണർന്നുകൊണ്ട് നിർത്താതെ കരഞ്ഞു, 10മിനിറ്റിനു ശേഷം മനസൊന്നു തണുത്തതും അപർണ്ണ കണ്ണീരു തുടച്ചു ചോദിച്ചു.

“അമ്മയോട് ദേഷ്യമുണ്ടോ മോനൂ…”

“അമ്മയെ വിഷമിപ്പിക്കാനല്ല ഞാൻ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്, അമ്മ എന്നെ വിട്ടുപോകുമോ എന്ന പേടി കൊണ്ടാണ്.”

“മോനൂ…”

“അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ….. അമ്മ….. അയാളെ തന്നെ പ്രേമിച്ചോളൂ…”

കണ്ണീർ കവിളിലൂടെ ഒഴുകുമ്പോ രോഹിത് പതിയെ അത് തുടച്ചതും ഇരുകൈകൊണ്ടും അവനെ കെട്ടിപിടിച്ചു ആ അഴകൊത്ത മുഖം മുഴുവനും അവൾ ചുംബനം കൊണ്ട് മൂടി. അവളുടെ തേങ്ങൽ രോഹിതിന്റെ നെഞ്ചിലും നീറ്റലായി മാറി.

“മോനൂ…അമ്മയോട് നീ ക്ഷമിക്കടാ…”

അന്ന് രാത്രി അപർണ്ണയും രോഹിതും കെട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ട് കിടന്നു. അവർ ഉറങ്ങാനൊത്തിരി വൈകിയിരിന്നു. പക്ഷെ അന്നാണ് അമ്മയുടെ നിറ യൗവ്വനം കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന രോഹിതിൽ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാനായി തുടങ്ങിയത്. തന്റെ നെഞ്ചിൽ അമ്മയുടെ മുലകൾ അമർന്നുകൊണ്ട് കിടക്കുമ്പോ അമ്മയുടെ മുടിയിഴകളിൽ അവൻ കോതികൊണ്ടിരിന്നു.

പിറ്റേന്ന് ആദ്യം എണീറ്റത് രോഹിതാണ്. അമ്മയുടെ ബാത്‌റൂമിൽ തന്നെ അവൻ കുളിക്കാനും കയറി. അമ്മയുടെ സോപ്പും ഷാംപുവും ഉപയോഗിച്ച് കുളിച്ചപ്പോൾ അവന്റെയുള്ളിൽ പുതിയൊരു അനുഭൂതി പടർന്നു. അമ്മയുടെ നറുമണം ആ കുളിമുറിയിലാകെ പടർന്നിരുന്നു.