Chapter Title : ദയാവധം [ആനീ]

പേടിയാണോ”

ആ മുറിയാകെ വിഷിച്ചു കൊണ്ട് അവിടെ പുറത്തുനിന്നും ആരും നോക്കിയാൽ ഒന്നും കാണില്ലെന്ന ഉറപ്പു വരുത്തി കൊണ്ട് ബാലചന്ദ്രൻ മറുപടിചോദ്യം ചോദിച്ചു …..

“ഏയ് പേടിയൊന്നുമില്ല”

“ നല്ലത് എങ്കി നേരത്തെ കിടന്നതു പോലെ താഴേക്ക് നോക്കാതെ കിടന്നോളു കേട്ടോ”

“മ്മ്”

അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ബാലചന്ദ്രൻ അവളുടെ അടുത്തായി വീണ്ടും ബെഡിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അ തുടുത്ത പൊക്കിൾ ചുഴിയിൽ അവന്റെ വിരൽ ഇട്ടൊന്നു വട്ടം കറക്കി….

“ഹോ…..”

ദയ ഞെട്ടിയതും ബാലചന്ദ്രൻ പെട്ടന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു…

“എന്താ ദയ വീണ്ടും ശബ്ദം ഉണ്ടാകുന്നത് ഞാൻ ടച് ചെയ്യുന്നത് ഫിലാകുന്നുണ്ടോ???”

“ ഏയ്‌ ഇല്ലന്നെ അത് അ അപകടം ഓർത്തു പോയി ഞാൻ അതാ ”

“ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ താഴേക്ക് നോക്കാൻ പാടില്ലെന്ന് ”

“സോറി സാർ എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല അറിയാതെ നോക്കി പോകുവാ ”

“ഇനി സോറി ഒന്നും പറയണ്ട അ ബെഡ്‌ ഷീറ്റ് കൊണ്ട് ഞാൻ തലക്ക് താഴേക്കു മറച്ചോളാം എന്നാലേ എന്റെ വർക്ക് നടക്കു”

“യോ വേണ്ട സാർ എന്റെ ഭർത്താവ് വരട്ടെ എന്നിട്ട് നോക്കാം ഇതൊക്കെ”

“അതിനൊന്നും സമയം ഇല്ല മേടം എനിക്കെന്റെ ജോലി ചെയ്യണ്ടേ ”

ബാലചന്ദ്രൻ വേഗം തന്നെ അ ബെഡ്‌ ഷീറ്റിന്റെ ഒരറ്റം കട്ടിലിന്റെ അടുത്തുള്ള ഒരു ജനലിൽ കെട്ടി പിന്നെ അടുത്ത ഭാഗമെടുത്തുകൊണ്ട് അവിടെ തുണികൾ ഇട്ടിരുന്ന ഒരു സ്റ്റാൻഡിലും കെട്ടി പിന്നെ ആ പുതപ്പിന്റെ അടിഭാഗം ദയയുടെ കഴുത്തിലെക്ക് വലിച്ചിട്ടു.

ഇപ്പോൾ ദയക്ക് കഴുത്തിനു താഴേക്ക് ഒന്നും കാണുവാൻ സാധിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു ഇത്ര നേരം അയാൾക്ക് താൻ കാണുമെന്ന പേടി ഉണ്ടായിരിക്കും ഇനി അതുമില്ല…ദയ ഓർത്തു…ഫാൻ ഇട്ടിരിന്നെങ്കിലും അവളുടെ നെറ്റിയിൽ നിന്നും വിയർപ്പു തുള്ളികൾ വീണ്ടും പൊഴിഞ്ഞു…

അതെ സമയം ബാലചന്ദ്രൻ ആ പുതപ്പിന്റെ ഒരു ആറ്റം കെട്ടിയ ആ ജനലിന്റെ അടിഭാഗത്തെ ഒരു പാളി പതിയെ തുറന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടെങ്കിലും അത് അയാൾ കാര്യമാക്കി എടുത്തില്ല…കാരണം അയാളുടെ ശ്രെദ്ധ മുഴുവൻ ബെഡിൽ കിടക്കുന്ന ആ രതി ശിൽപ്പത്തിലായിരുന്നു അവളെ ആവോളം നുകാരനായിരിന്നു ….

ഇതേ സമയം