Chapter Title : ദീപികാ വസന്തം [Zoro]

എക്സ്പെക്റ്റ് ചെയ്യാതിരുകുമ്പോഴാണ് ലേബർ റൂമിലോട്ട് രണ്ട് ഡോക്ടർസും കുറച് നഴ്സും ഓടി പോകുന്നത് ഞങൾ കാണുന്നത്… അത് ഞങളെ വല്ലാതെ ടെൻഷനിലാക്കി…. അളിയനും ഞാനും. ലേബർ റൂമിൻ്റെ മുന്നിൽ തന്നെ തമ്പടിച്ചു….. പോകുന്നവരോടും വരുന്നവരോടും എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചെങ്കിലും അവർ മറുപടി ഒന്നും നൽകിയില്ല…… കുറച് നേരത്തിനു ശേഷം ഒരു ചോര കുഞ്ഞുമായി നേഴ്സ് ഞങളുടെ അടുത്ത് വന്നു….. അവരുടെ മുഖത്ത് തെളിച്ചം ഇല്ലായിരുന്നു…. അത് ശ്രദിച്ച അളിയൻ കുഞ്ഞിനെ എന്നോട് വാങ്ങുവാൻ പറഞ്ഞ്…

പെൺ കുട്ടിയാണ്….. കുറച് നേരം നിങ്ങള് ഇവളെ വാർമ് റൂമിൽ കൊണ്ട് പോയി നിൽക്കണം…”””

സിസ്റ്റർ മേഘ്നക്ക്……”””” അളിയൻ ടെൻഷനോടെ ചോദിച്ചു……

അതൊക്കെ ഡോക്ടർ വരുമ്പോ പറയും……”””

ഞാൻ വാവയെ അമ്മാവനെ കാണിച്ചു…. ശേഷം അവര് പറഞ്ഞ റൂമിൽ കയറി ഇരുന്നു…..””” അതിനെ ഞാൻ കൊഞ്ചിച്ചു ഇരികുമ്പോളാണ് അളിയൻ്റെ നിലവിളി കേട്ടാണ് ഞാൻ പുറത്തേക്കു നോക്കിയത്…… ദീപിക അമ്മാവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചും അളിയൻ താഴെ ഇരുന്നും കരയുന്നതും കൂടി ആയപ്പോൾ….. ഞാൻ ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കി ഒറ്റ ദിവസംകൊണ്ട് എൻ്റെ രണ്ടു കൂട പിറപ്പുകൾ എന്നെ വിട്ട് പോയിരിക്കുന്നു….. ആരെ സമാധാനിപ്പിക്കണം എന്ത് ചെയ്യണം എന്നോനും ഒരു പിടിയും ഇല്ലാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു……. കയ്യിലിരുന്ന കുഞ്ഞിൻ്റെ കരച്ചിൽ പോലും ഞാൻ കേട്ടില്ല…. ഒരു നേഴ്സ് എൻ്റെ കയ്യിൽ നിന്നും അവളെ എടുത്ത് ഫീഡ് ചെയ്യാൻ കൊണ്ട് പോയി….എന്നിട്ടും ഞാൻ അതേ നിൽപ്പ് തുടർന്നു… ആരോകെയോ ചേർന്ന് എന്നെ അവിടെ ഇരുത്തി…… പുലർചെ ആറ് മണിയായപ്പോൾ വിവരം അറിഞ്ഞ് പല ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും നാട്ടുകാരും ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി……

വിനീഷ് ഏട്ടനും മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളും എന്നെയും കൂട്ടി ഗവ. ഹോസ്പിറ്റലിൽ മോർച്ചറിയുടെ അടുത്ത് വരെ വണ്ടിയിൽ കൊണ്ടു പോയി….. അവിടെ ഒരു മൂലയ്ക്ക് എന്നെ അവർ ഇരുപ്പിച്ചു….. ഒരു ജീവച്ചവം പോലെ ഞാൻ ഇരുന്നു….. പോസ്റ്റ്മാർട്ടത്തിനു ശേഷം ആംബുലൻസിൽ കയറ്റുന്നത് വരെയും ഞാൻ അതേ ഇരുപ്പിരുന്നു…. പലരുടെയും കരച്ചിലും ഒച്ചയും കേൾക്കാം….. എൻ്റെ ശരീരം ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കുന്നില്ല….. നാവിനു ഉരുവിടാൻ ശക്തിയില്ല…….. വായ ആരോ അമർത്തി