Chapter Title : ദീപ്തസ്‌മരണകൾ [സൗമ്യ സാം]

കളിയാക്കി.

“വരുൺ, നീ ദീപ്തിയെ എന്താ ചെയ്തത്? പെണ്ണാകെ വസന്തത്തിലെ ചെറിമരം പോലെ ആണല്ലോ ഫുൾ ടൈം!”

“അതാണ് വരുൺ മാജിക്ക്”, ഞാനെൻ്റെ കൈവിരലുകൾ മജീഷ്യനെപ്പോലെ ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഉം, വല്ലടത്തുമൊക്കെ മാജിക്ക് കാണിച്ച് തല്ല് വാങ്ങിയിട്ട് വരണ്ട, എനിക്ക് അറിവുള്ളതാണല്ലോ”

“നീയതിനീം വിട്ടില്ലേ ! ഞാൻ കത്തി വാങ്ങിവരാം. എന്നെയങ്ങ് കൊന്നേക്ക്”

“ഞാനത് നീ ചത്താലും മറക്കില്ല..”, അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. ഞാൻ പിന്നാലെയും.

പിറ്റേന്ന് കാഷ്വലായി ദീപ്തിയുടെ വർക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവളുടെ കസേരയുടെ പിന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. എൻ്റെ കൈകൾ കസേരയുടെ ബാക്ക് റെസ്റ്റിനു മുകളിൽ അവളുടെ തലയുടെ ഇരുവശത്തുമായി വച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു നിന്നത്. സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനിടയിൽ ദീപ്തി അവളുടെ തല ചെരിച്ച് എൻ്റെ വലതുകയ്യിൽ അവളുടെ കവിൾ മുട്ടിച്ചു. അബദ്ധത്തിൽ സംഭവിച്ചതായിരിയ്ക്കും എന്ന് കരുതി ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ വേഗം തല മാറ്റുമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷേ അവൾ അവളുടെ കവിൾ എൻ്റെ കയ്യിലേയ്ക്ക് അമർത്തി വയ്ക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. അല്പം നെർവസ് ആയെങ്കിലും ഞാൻ അത് പുറത്ത് കാണിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

“ഉം, ദീപ്തിയുടെ കൈ പോലെ ഐസല്ല കവിൾ..”, പറഞ്ഞ് തീർന്നതിനു ശേഷമാണ് അബദ്ധമായിപ്പോയോ എന്ന് ആലോചിച്ചത്. പവിത്രയുടെ അടുത്ത് സംഭവിച്ചതിൻ്റെ നാണക്കേട് ഇനിയും തീർന്നിട്ടില്ല.

ദീപ്തി അവളുടെ കൈ എൻ്റെ കൈയുടെ മേലെ അമർത്തി വച്ചു. എൻ്റെ കൈ അവളുടെ കവിളിനോട് കൂടുതൽ അമർത്തി വയ്ക്കുന്നത് പോലെ. അവളുടെ കൈ ഇന്ന് അല്പം ചൂടുള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നി. അവൾ തിരിഞ്ഞ് എൻ്റെ മുഖത്ത് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ ചിരി എൻ്റെ മുഖത്തെക്കാൾ