Chapter Title : ദേവനന്ദ 9 [വില്ലി]

പോയി നിൽക്കാൻ മനസ്സനുവദിച്ചില്ല. ===*===*====*====*== രാവിലെ കണ്ട ഉന്മേഷമോ സന്തോഷമോ ഒന്നും പിന്നീട് അങ്ങോട്ട്‌ ദേവുവിൽ കണ്ടില്ല.  കടൽ തിരമാലകലെണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്തുകയാണവളെന്നു തോന്നി.. " നന്ദുവേട്ട.... എല്ലാരേം വിട്ടു പോവുകയാണോ  നമ്മൾ .... അമ്മയെയും ചേച്ചിയെയും ഒക്കെ...?  " ഏറെ നേരത്തെ മൗനത്തിനൊടുവിൽ അവളിൽ നിന്നുയർന്ന ചോദ്യത്തിനെന്റെ പക്കൽ ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല. " എന്റെ ഒപ്പം വരാൻ മടിയാണോ നിനക്ക്.... " " നന്ദുവേട്ടന്റെ കൂടെ ഏത് നരകത്തേക്കാണെങ്കിലും ഞാൻ വരും..  നന്ദുവേട്ടൻ ഉണ്ടേൽ നരകവും എനിക്ക് സ്വർഗമാ.... " എന്റെ കൈയിൽ തൂങ്ങി തോളിലേക് ചേർന്നിരുന്നവൾ കടലിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. " നിനക്ക് വിഷമം ഇല്ലേ..?  " " എന്തിന് ഞാൻ എന്റെ നന്ദുവേട്ടന്റെ കൂടെ അല്ലെ വരുന്നത്... " ഏടത്തി പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിയ വാക്കുകൾ അവൾ ആഴത്തിൽ മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി. " അമ്മ പറഞ്ഞു അവിടെ ചെന്നൽ  നന്ദുവേട്ടനെ ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാനും ആൾക്കാരോട് വഴക്കുണ്ടാക്കാനൊന്നും വിടാതെ നോക്കണം എന്ന്. "

" മം...  എല്ലാം നിർത്തണം...  നന്നവണം... " വികാരങ്ങൾ ഒന്നും തീണ്ടാത്ത ഞാൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. " വേണ്ട നന്ദുവേട്ട ഒന്നും വേണ്ടെന്നു വക്കണ്ട.  നന്ദുവേട്ടന്റെ ആഗ്രഹം അല്ലെ ക്രിക്കറ്റിലെ വലിയ കളിക്കാരൻ ആകണം എന്ന്.  എനിക്ക് വേണ്ടി എന്തിനാ ആ ആഗ്രഹം വേണ്ടെന്നു വക്കുന്നെ...  അവിടെയും ഉണ്ടാവില്ലേ ഈ ക്രിക്കറ്റും ഗ്രൗണ്ടും ഒക്കെ...  " മനസ്സറിയുന്നവളുടെ ഹൃദയം തൊടുന്ന വാക്കുകൾ.  കേട്ടു നിൽക്കെ അവളെ ഒന്നു വാരി പുണരാൻ മനസ്സ് വെമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  മടിച്ചില്ല.  അവളെ ഞാനെന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു നിർത്തി.  സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് മുന്നേ പങ്കാളിയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യവും വിലയും നൽകുന്നവളാണൊരുത്തമ പങ്കാളി... " നിനക്ക് ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നുമില്ലേ ദേവു.... " എന്റെ ചോദ്യം കേട്ടു മുഖമുയർത്തി അവളെന്നെ ഒന്നു നോക്കി. ":ഇതുവരെ അറിയില്ലേ.  എന്റെ ആഗ്രഹമൊന്നും.....  " ഇല്ലെന്നു തലയാട്ടിയതും കിട്ടി നെഞ്ച് ചേർത്തൊരടി.  നന്നായി വേദനിച്ച എനിക്ക് അവൾ തന്നെ ആ മൃദുലമാർന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് ആ വേദനയെ തുടച്ചു നീക്കി... പിന്നെ തന്റെ ചൂണ്ടു വിരലിൽ  നീട്ടി