Chapter Title : ധ്വനിയിലെ തരുണപ്രഭ [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്]

ആകെ പരിഭ്രമിച്ചിരുന്നു. അവിടെ സോഫയിൽ തരുൺ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതും ധ്വനിയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു. താഴേക്ക് നോക്കി അവനെ മറികടന്നു പോകാൻ ശ്രമിച്ച ധ്വനിക്കു നേരെ തരുൺ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ നോക്കി.

​"ധ്വനി ചേച്ചി... ഇന്ന് എന്താ ഇത്ര വൈകിയത്? രാത്രി ഉറക്കം കുറവായിരുന്നോ?" തരുണിന്റെ ആ ചോദ്യത്തിലെ പരിഹാസവും അതിലുപരി ആ രാത്രിയിലെ രഹസ്യവും തിരിച്ചറിഞ്ഞ ധ്വനി വല്ലാതെ വിയർത്തു.

​അവൾ പതറിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "ഏയ്... ഒന്നുമില്ല. എനിക്ക് കുറച്ച് തിരക്കുണ്ട്."
​താര അടുക്കളയിലേക്ക് പോയ തക്കം നോക്കി തരുൺ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അടുത്തറിഞ്ഞപ്പോൾ ധ്വനി അറിയാതെ പിന്നിലേക്ക് മാറി. അവനെ അകറ്റി നിർത്താൻ അവൾ തന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഗൗരവം വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
​"തരുൺ... ഇന്നലെ...

ഇന്നലെ നമ്മൾക്കിടയിൽ നടന്നത് ഒരു തെറ്റാണ്. നീ എന്റെ അനിയനെപ്പോലെയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഇനി മേലിൽ അങ്ങനെയുള്ള സംസാരം പാടില്ല. നമ്മൾക്കിടയിൽ ഒരു പരിധിയുണ്ട്," അവൾ അവനെ നോക്കാതെ പറഞ്ഞു.

​എന്നാൽ തരുൺ പിന്മാറാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവൻ അവളുടെ കാതിനടുത്ത് ചെന്ന് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു: "പരിധികൾ നമ്മൾ ഇന്നലെ രാത്രി തന്നെ ലംഘിച്ചു കഴിഞ്ഞു ധ്വനി. നിന്റെ ആ മൂളലുകളും വിളികളും ഇപ്പോഴും എന്റെ കാതിലുണ്ട്. നിനക്ക് എന്നെ അകറ്റാൻ കഴിയില്ല."

​അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ധ്വനി വിറച്ചുപോയി. അവനെ തള്ളിമാറ്റി അകത്തേക്ക് ഓടുമ്പോഴും, തന്റെ ശരീരം അവനെ വീണ്ടും കൊതിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സത്യം അവളെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മനസ്സ് കുറ്റബോധം കൊണ്ട് നീറുമ്പോഴും ഉടൽ ഇപ്പോഴും ആ വന്യമായ സ്പർശനത്തിന്റെ ലഹരിയിലായിരുന്നു.

താരയുടെ കൂടെയുള്ള ആ യാത്ര ധ്വനിക്ക് ഒരുതരത്തിൽ ആശ്വാസമായിരുന്നു. തരുണിന്റെ സാമീപ്യം ഏൽപ്പിച്ച ആ വന്യമായ സമ്മർദ്ദത്തിൽ നിന്നും വിട്ടുമാറാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും ബസ്സിലിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലാണെങ്കിലും മനസ്സ് മുഴുവൻ ആ രാത്രിയിലെ ഓർമ്മകളിലായിരുന്നു.

​ജോലിസ്ഥലത്ത് തിരിച്ചെത്തിയതോടെ തിരക്കുകൾ കൂടി. താര എപ്പോഴും കൂടെയുള്ളതുകൊണ്ട് തരുണിന് വിളിക്കാനോ പഴയതുപോലെ സംസാരിക്കാനോ ഉള്ള സാഹചര്യം ഇല്ലാതായി. ഫോണിൽ അവന്റെ മെസ്സേജുകൾ