Chapter Title : ദിവ്യാമൃതം [Master]

ഉച്ചയ്ക്ക് ലഞ്ച് സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വീണ്ടും ഫോണ്‍ ശബ്ദിച്ചു. ഇത്തവണ മിസ്ഡ് കോള്‍ ആയിരുന്നില്ല; ഞാന്‍ ഫോണെടുത്ത് ചെവിയോട് ചേര്‍ത്തു. “ഹലോ..” “ഒരു മിസ്ഡ് കോള്‍ ചെയ്‌താല്‍ തിരികെ വിളിക്കൂല്ല അല്ലെ” ദിവ്യയുടെ മാദക മധുര ശബ്ദം എന്റെ കാതില്‍ പതിച്ചു. എനിക്ക് സത്യത്തില്‍ വിശ്വാസം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല ഇത് അവള്‍ തന്നെയാണെന്ന്. “എനിക്ക് പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പരല്ലേ..” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. “ഹും, നമ്പര്‍ സേവ് ചെയ്ത് നോക്കിയില്ലേ?” “ഇല്ല” “അപ്പൊ ആരാന്ന് മനസ്സിലായോ?” കുപ്പിവളക്കിലുക്കം പോലെയുള്ള ചിരി. “മനസ്സിലായി, ശബ്ദം വേഗം തന്നെ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു” “യ്യോ ആശ്വാസമായി. ഓഫീസിലാണോ” “ഉവ്വ്” “എന്റെ ഫോണില്‍ ഒത്തിരി പണമൊന്നും ഇല്ല. ഇങ്ങോട്ട് വിളിക്കാമോ” ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ പരുങ്ങി. എന്തിനാണ് ഇവളെന്നോട് സംസാരിക്കുന്നത്? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം? “വിളിക്കാം” “വേഗം വേണേ. ഇപ്പൊ ആ തള്ള ഇവിടില്ല. അതുകൊണ്ട് സമാധാനമായി സംസാരിക്കാം. ഒരു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ അവരെത്തും” ദിവ്യ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. എന്റെ കോശങ്ങള്‍ തുടിച്ചു. അമ്മായിയമ്മയില്ലാത്ത തക്കം നോക്കി എന്നോട് സംസാരിക്കാന്‍ അവളാഗ്രഹിക്കുന്നു; എന്തിന്? “ഞാന്‍ വിളിക്കാം” “ശരി” ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ മതിമറന്നിരുന്നു പോയി. ദിവ്യയ്ക്ക് എന്റെ നമ്പര്‍ എങ്ങനെ കിട്ടി? അരുണ്‍ കൊടുത്തതാണോ? എന്തിന്? എന്തിനാണവള്‍ ഇപ്പോഴെന്നെ വിളിച്ചത്? ഞാന്‍ ഫോണുമായി ഓഫീസില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. ശല്യമില്ലാത്ത ഒരൊഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്തെത്തി ഞാനവള്‍ക്ക് ഫോണ്‍ ചെയ്തു. “ഒരു താങ്ക്സ് പറയാനാ ഞാന്‍ വിളിച്ചത് കേട്ടോ” ദിവ്യ പറഞ്ഞു. “എന്തിന്”

“അറിയില്ലേ” “പറയാതെങ്ങനെ” “വല്യ ജാഡ കാണിക്കല്ലേ” ചിരപരിചിതയെപ്പോലെയാണ് അവളുടെ സംസാരം. അതെന്റെ മനസ്സിന് അയവുനല്‍കി. “സത്യമായും” “എങ്കില്‍ ഞാന്‍ തന്നെ പറയാം. ഒന്ന് എന്നെപ്പറ്റി അരുണിനോട് പറയാഞ്ഞതിന്” ഞാന്‍ ഞെട്ടി, ശരിക്കും. അപ്പോള്‍, അപ്പോള്‍ അവളെന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു! ദേഹത്തിന്റെ വിറയലും മനസ്സിന്റെ തുള്ളിച്ചാട്ടവും എനിക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല. “രണ്ട്, ആ മരുന്ന് നല്‍കി എന്റെ ജീവിതം സുന്ദരമാക്കിയതിന്” ദിവ്യയുടെ ശബ്ദം എന്റെ കാതിലെത്തി. അല്‍പനേരത്തേക്ക് ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. എനിക്ക് മിണ്ടാന്‍ സാധിച്ചില്ല എന്നതാണ് സത്യം. പെണ്ണിനെപ്പോലെ അഭിനയിക്കാന്‍ മറ്റാര്‍ക്കും സാധിക്കില്ല എന്നത് ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അന്ന് ചെന്നപ്പോള്‍ അവളുടെ