Chapter Title : ദിവ്യാമൃതം [Master]

ഇവിടില്ല; ഞാന്‍ തനിച്ചാ..” അവളുടെ വോയിസ് മെസേജ് എത്തി. പടുകിഴവനെപ്പോലും കമ്പിയാക്കുന്ന ശബ്ദത്തില്‍. എന്റെ ലിംഗം മൂത്തു. ഇവളെന്നെ ജീവിക്കാന്‍ സമ്മതിക്കില്ല. കുറച്ച് അര്‍ജന്റ് പണികളാണ് ചെയ്യാനുള്ളത്. “അമ്മ എപ്പോ വരും” ഞാന്‍ മെസേജ് വിട്ടു. “ഹും അമ്മ. അലമ്പ് സ്ത്രീയാ. ഉച്ചയ്ക്ക് വരും. അതിനു മുമ്പ് വിളിക്കണേ..” “വിളിക്കാം” എന്റെ ഹൃദയം അതിശക്തമായി മിടിച്ചു. ദിവ്യയ്ക്ക് എന്നെ വേണം. എനിക്കവളെയും. അമ്മായിയമ്മയെ അവള്‍ക്കും ഇഷ്ടമല്ല. ഇവളും മറ്റു പെണ്ണുങ്ങളെപ്പോലെതന്നെ; ചരക്കാണ് എന്നേയുള്ളൂ. ഉള്ളില്‍ ഒരു അസൂയക്കാരി അലമ്പ് കഴപ്പിതന്നെ.

അരുണിന്റെ മുഖം ഞാനോര്‍ത്തു. പാവം, അവനിതറിയുന്നുണ്ടോ? ഒരുവിധത്തില്‍ ജോലി തീര്‍ത്തിട്ട് ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന പാര്‍ക്കിലേക്ക് നടന്നു. സാധാരണ രാവിലെയും വൈകിട്ടുമാണ് അവിടെ തിരക്കുള്ളത്. വ്യായാമം ചെയ്യാനും സൊറ പറയാന്‍ വരുന്നവരുടെയും തിരക്ക്. ഇപ്പോള്‍ പക്ഷെ മിക്കവാറും ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്. ഞാന്‍ ചെന്നു തണലുള്ള ഒരു മരച്ചുവട്ടില്‍ ഇട്ടിരുന്ന തടി ബെഞ്ചില്‍ ഇരുന്ന ശേഷം ദിവ്യയെ വിളിച്ചു. “ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു” അവളുടെ കൊഞ്ചല്‍ എന്റെ കാതിലെത്തി. അവളുടെ സ്വരത്തിലെ മാധുര്യം എന്നെ ഹരം കൊള്ളിച്ചു. “എന്നെ ജോലി ചെയ്യാന്‍ സമ്മതിക്കില്ല അല്ലെ” “ഓ വല്യൊരു ജോലിക്കാരന്‍” “ഒരു ഭാര്യേം രണ്ടു പിള്ളേരും ഉണ്ട്. അവര്‍ക്ക് ചിലവിനു കൊടുക്കാന്‍ ബാധ്യതയുണ്ട് എനിക്ക്” “കൊടുക്കണ്ടാന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞോ” “ജോലി പോയാ എന്ത് ചെയ്യും” “ജോലി എങ്ങനെ പോകാന്‍? ഫോണ്‍ ചെയ്താ ജോലി പോകുമോ” “ഞാനിപ്പം പുറത്താടി പെണ്ണെ” “യ്യോ ഒന്നൂടെ അങ്ങനെ വിളിച്ചേ” “എങ്ങനെ” “പെണ്ണേന്ന്” “എന്തിനാ” “നല്ല സുഖം ആ വിളിക്ക്” ദിവ്യയുടെ കിതപ്പ് എന്റെ കാതിലെത്തി.