Chapter Title : ദിവ്യാമൃതം [Master]

ഫാമിലികള്‍ ആണ്. കൊഴുത്ത ചരക്കുകള്‍ ഇഷ്ടംപോലെയുള്ള ഒരു ഏരിയ. പക്ഷെ ഇനിയവിടെ വരാന്‍ പോകുന്നത് ഇവരുടെയൊക്കെ റാണിയാണ് എന്ന് കടുത്ത അസ്വസ്ഥതയോടെ ഞാനോര്‍ത്തു.

“അവള്‍ വന്ന ശേഷം ഞങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ട്‌ വരാം ചേട്ടാ ഒരു ദിവസം” ഞാന്‍ പോകാനിറങ്ങിയപ്പോള്‍ അരുണ്‍ പറഞ്ഞു. “ഏയ്‌ അങ്ങോട്ട്‌ വരണ്ടാടാ. അലവലാതി ബാച്ചിലര്‍ ഏരിയ അല്ലെ. ഞാന്‍ സൗകര്യം പോലെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നോളാം” “അത് ശരിയാ, അതുമതി. ദിവ്യെ കണ്ടാല്‍ അവിടെയുള്ളവന്മാര്‍ വായീ നോക്കും” അവന്‍ ചിരിച്ചു. ഞാന്‍ പക്ഷെ, അവള്‍ വന്നിട്ടും പോയില്ല. ഭാര്യ എത്തിയ സന്തോഷത്തില്‍ അരുണ്‍ എന്നെ മറക്കുകയും ചെയ്തു. ദിവ്യ എന്നെ വിളിച്ചില്ല; ഞാന്‍ അവളെയും. എനിക്ക് നിരാശ തോന്നി. വലിയ മാന്യന്‍ കളിച്ച് അവളുമായി ഉണ്ടായിരുന്ന സൗഹൃദം നഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്നെ കഠിനമായി നിരാശപ്പെടുത്തി. അതോടെ അവളെ കാണാനുള്ള മോഹം അനുദിനം കൂടാനും തുടങ്ങി. അവളെത്തി പത്തു ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ കാണുകയോ സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. മര്യാദയ്ക്ക് നിന്നിരുന്നെങ്കില്‍ ദിവ്യയെ എപ്പോഴേ അനുഭവിക്കമായിരുന്നു എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍, എനിക്ക് എന്നോടുതന്നെ പുച്ഛം തോന്നി. ബസില്‍ വച്ചു പൂറ്റില്‍ വിരലിട്ട എന്റെയൊരു മാന്യത! വെറുതെയല്ല അവള്‍ക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നിയിരിക്കുന്നത്. ഇനിയവള്‍ എന്നെ ബന്ധപ്പെടാനെ പോകുന്നില്ല. പക്ഷെ അവള്‍ കഴപ്പിയാണ്. പകല്‍ ഫ്ലാറ്റില്‍ തനിച്ചിരിക്കുന്ന അവള്‍ വേറെ ആരെയെങ്കിലും വിളിച്ചുകയറ്റി കടി തീര്‍ക്കില്ല എന്നാരുകണ്ടു? ദിവ്യയെ അവളുടെ അടുത്ത ഫ്ലാറ്റിലെ താമസക്കാരന്‍ ഊക്കുന്നത് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ സങ്കല്‍പ്പിച്ചു. അവള്‍ക്ക് അങ്ങനെ ചെയ്യാനൊരു മടിയുമില്ല എന്നെനിക്കറിയാം. ഭര്‍ത്താവില്‍ തൃപ്തയല്ല അവള്‍. തൃപ്തയല്ലാത്ത, മദം മുറ്റിയ ചരക്ക്. എനിക്ക് ഭ്രാന്തുപിടിച്ചു. ദിവ്യയെ വിളിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പലതവണ ഫോണെടുത്തെങ്കിലും ധൈര്യമുണ്ടായില്ല. എന്തായിരിക്കും അവളുടെ പ്രതികരണം എന്നറിയില്ലല്ലോ? പക്ഷെ പകലുകളില്‍ തനിച്ചിരിക്കുന്ന അവള്‍, അടങ്ങിയിരിക്കുമോ എന്ന ശങ്ക എന്നെ വീര്‍പ്പുമുട്ടിച്ചു. മഹാനഗരമാണ്; എന്തിനും സൌകര്യമുള്ള നഗരം. അവളത് ഉപയോഗിച്ചാല്‍? “സര്‍, ഗസ്റ്റ്