Chapter Title : ദിവ്യാമൃതം [Master]

ഭാഗ്യം” “എന്താ” “അതേല്‍ മുഖം അമര്‍ത്തി കിടക്കാമല്ലോ” “ഹ്മ്മം” ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളും കിതയ്ക്കുന്നത് പരസ്പരം കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. “ഇഷ്ടമാണോ” അവള്‍ മന്ത്രിച്ചു.

“എന്ത്” “വണ്ണമുള്ള തൊട” “ഒത്തിരി” “കിട്ടിയാ എന്ത് ചെയ്യും” “കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ വക്കും, നക്കും” “ഹ്മം” “കാല്‍പ്പാദം മുതല്‍ മേപ്പോട്ടു മൊത്തം നക്കും” “അല്‍സേഷന്‍” അവള്‍ ചിരിച്ചു. “രോമമുണ്ടോ” “എവിടെ” “കാലിലും തൊടേലും” “കാലേല്‍ ഒണ്ട്, തൊടേലില്ല” “കാലേല്‍ ഒത്തിരി ഒണ്ടോ” “ഉം” “ഹ്മം, ഇഷ്ടമാ എനിക്ക് രോമമുള്ള കാല്” “ഹ്മം” “എന്തുവാ വേഷം ഇപ്പൊ” “ചുരിദാര്‍” “അടീല്‍” “രണ്ടുമുണ്ട്” “നിറം” “മോളില്‍ വെള്ള, താഴെ നീല” “കടും നീലയാണോ” “ഉം” “പഴേതാ അല്ലെ” “ഉം..ഭയങ്കര ടൈറ്റാ” “ശരിക്ക് മുട്ടിയാ കെടക്കുന്നെ അല്ലെ” “ഉം” “മൊത്തം മറേവോ ഇടുമ്പം” “വശമോക്കെ പൊറത്ത് കാണാം” “ഹോ..രോമമുണ്ടോ” “ഇല്ല, വടിച്ചു” “അരുണ്‍ വടിച്ച്‌ തരും അല്ലെ” “എങ്ങനറിയാം” “അവന്‍ പറഞ്ഞു”

“ശ്ശൊ അതൊക്കെ പറഞ്ഞോ” ദിവ്യ മണിക്കിലുക്കം പോലെ ചിരിച്ചു. “ഉം” “വേറെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞു” “വലുതാന്ന്” “എന്ത്” “മൊലേം..പിന്നെ..” “പിന്നെ?” “പൂറും” ദിവ്യ നായെപ്പോലെ കിതയ്ക്കുന്നത് ഞാന്‍ കേട്ടു. കുറെ നേരത്തേക്ക് ഞാനും അവളും മിണ്ടിയില്ല. “ആണോ” ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. “ഒന്നൂടെ പറ” കിതച്ചുകൊണ്ട് അവള്‍ പറഞ്ഞു. “എന്ത്” “ഇപ്പം പറഞ്ഞത്” “പൂറെന്നോ” “ഉഫ്ഫ്..” “ദിവ്യയുടെ പൂറ്റില്‍ നിന്ന് ചാടിക്കിടപ്പുണ്ടോ” രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. “വന്നപ്പം തന്നെ നോക്കാന്‍ വയ്യാരുന്നോ” എനിക്ക് ഹൃദയം നിലച്ചപോലെ തോന്നി. “സമ്മതിക്കുമാരുന്നോ” “ഉം” “അവനുള്ളപ്പോള്‍?” “രാത്രി മുറീല്‍ വരുമെന്ന് കരുതി ഞാന്‍ കതക് അടച്ചാരുന്നില്ല അന്ന്. അരുണ്‍ ബോധാമില്ലാതാ