Chapter Title : ദിവ്യാമൃതം [Master]

അവളുടെ നിശ്വാസം എന്റെ മുഖത്തടിച്ചു. “അതിന് ഞാനെന്ത് വേണം?” അവള്‍ വിറയ്ക്കുന്ന അധരങ്ങളോടെ ചോദിച്ചു, മൃദുവായി. “ദിവ്യ..” അവളുടെ അധരങ്ങള്‍ അകലുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു. ദാഹാര്‍ത്തയായ പെണ്ണിന്റെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന നോട്ടം. എനിക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല. അവളുടെ മുഖം പിടിച്ച് ആ ചുണ്ടുകള്‍ ഞാന്‍ വായിലാക്കി ഉറുഞ്ചി. ദിവ്യ അനങ്ങിയില്ല. ഞങ്ങളുടെ ആ ചുംബനം നീണ്ടുനിന്നത് പത്ത് മിനിട്ടുകളോളം ആണ്. അവളുടെ യൌവ്വനരസം ഞാന്‍ ഒരു വണ്ടിനെപ്പോലെ ഊറ്റിക്കുടിച്ചു. ഒടുവില്‍ അകന്നു മാറുമ്പോള്‍ ദിവ്യയുടെ മുഖം തുടുത്ത് വിടര്‍ന്നിരുന്നു; ഇപ്പോള്‍ വിരിഞ്ഞ ചെന്താമര പോലെ. “എന്തേലും സംഭവിച്ചോ” കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവള്‍ ചോദിച്ചു. എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷെ നഷ്ടമായ അവളുദ് സൗഹൃദം തിരികെ കിട്ടിയതിന്റെ ഉത്സാഹം സിരകളിലാകെ കത്തിപ്പടരുന്നു. “ഇതിനു വേണ്ടിയാണ് ഞാന്‍ ദാഹിച്ചത്; ഇതിനുവേണ്ടി മാത്രം. അല്ലാതെ അരുണിനെ ചതിക്കാനല്ല. എന്റെ കഴുത്തിലെ ഈ താലിക്ക് ഞാന്‍ അതിന്റെ വില കൊടുക്കുന്നുണ്ട് മനുഷ്യാ. പക്ഷെ ഇയാളെ എനിക്കിഷ്ടമാണ്; ഒരുപാടൊരുപാട്. ഇയാളുമായി എനിക്ക് വെറുമൊരു സൗഹൃദം പോരാ, എല്ലാ സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉള്ള സൗഹൃദം തന്നെ വേണം. വൃത്തികേട്‌ പറയാനും, കെട്ടിപ്പിടിക്കാനും, ഉമ്മ വയ്ക്കാനും ഒക്കെ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള സൗഹൃദം. അതെനിക്ക് തരില്ലേ” എന്റെ കൈകളില്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവള്‍ ചോദിച്ചു, കാതരയായി. ഞാനവളെ വലിച്ചു കട്ടിലിലേക്ക് കിടത്തി മുകളിലേക്ക് വീണ് ആ ചുണ്ടുകളും കവിളുകളും കഴുത്തും മുലകളും എല്ലാം ചുംബനം കൊണ്ടുമൂടി. ദിവ്യ കുടുകുടെ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ചെവികള്‍ കടിച്ചുചപ്പി നിവര്‍ന്ന ഞാന്‍, ആ പിടയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “നിനക്കെന്താണ് എന്നോടിത്ര ഇഷ്ടം” “എനിക്കറിയില്ല. നമ്മുടെ ഇഷ്ടം നോക്കിയാണോ മനസ്സ് ഓരോന്ന് ചെയ്യുന്നത്” മുല്ലമൊട്ടുകള്‍ പോലെയുള്ള പല്ലുകള്‍ കാട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌ അവള്‍ ചോദിച്ചു. “അരുണിനെ എനിക്ക് ചതിക്കാനാവില്ല. പാവമാണ് അവന്‍. നീയവനെ ചതിക്കുമോ എന്ന പേടിയായിരുന്നു എനിക്ക്. ഇപ്പോഴതില്ല. ഇങ്ങനെയും സ്നേഹിക്കാന്‍ പറ്റുമെന്ന് നീയെന്നെ പഠിപ്പിച്ചു” ദിവ്യ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നെഞ്ചിലേക്കിട്ടു.