Chapter Title : ദിവ്യാനുരാഗം 9 [Vadakkan Veettil Kochukunj]

ഇരിച്ചു കയറി...

" ഇത് വലിയ ശല്ല്യായല്ലോ..
ഓരോ പേരും പറഞ്ഞ് ലീവെടുത്ത് വീട്ടിലുള്ളവരെ മെനക്കെടുത്താതെ പണിക്ക് പോയിക്കൂടെ ഡോക്ടറേ ഇങ്ങക്ക്... "

ഞാൻ നല്ലൊരു ഉറക്കിൻ്റെ ഫ്ലോ പോയതിൽ മുരണ്ടു...പക്ഷെ അടുത്ത നിമിഷം തലക്കിട്ടൊരു കൊട്ട് കിട്ടിയപ്പോൾ ഉറക്കത്തിന് ക്ഷതം പറ്റുന്ന കൂട്ടത്തിൽ തലച്ചോറിനും ക്ഷതം പറ്റിയെന്ന് തോന്നി പോയി...

" ആരാടാ ശല്ല്യം... എഴുന്നേറ്റ് വാടാ....നീ.... "

കിട്ടിയ കൊട്ടിൻ്റെ ആഘാതത്തിൽ തല ഒന്നുയർത്തുമ്പോഴേക്കും കിട്ടി നല്ല ഒന്നാന്തരം ഒരു തൊഴി കൂടി...അതോടെ വെട്ടിയിട്ട ചക്കപോലെ നേരെ നിലത്ത് ലാൻ്റ് ചെയ്യ്തു...

" അല്ല ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ...സത്യം പറയണം... അമ്മയ്ക്ക് തലയ്ക്ക് വല്ല ഓളവും ഉണ്ടോ...?? "

ഞാൻ നിലത്ത് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ചീറി...പക്ഷെ മറുപടിയൊന്നും തരാതെ ചിരിക്കുകയാണ് കക്ഷി...

" ചിരിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ല... ഈയിടെയായി കൂടുന്നുണ്ട്... എപ്പോഴും ഞാനങ്ങ് സഹിച്ചെന്ന് വരില്ല... തമാശ നല്ലതാ പക്ഷെ എപ്പോഴും അത് നല്ലതിനായിരിക്കില്ല...ഈ വേദനയും കാര്യവും സഹിച്ചു പിടിക്കാൻ ഞാൻ കൊച്ച് കുട്ടിയൊന്നുമല്ല... "

ഞാൻ കപട ദേഷ്യം അനുകരിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു....പക്ഷെ പൊടുന്നനേ അമ്മയുടെ ചിരി മങ്ങി മുഖത്തൊരും സങ്കടം വന്നത് എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു...

" സോറി അജ്ജു അമ്മ തമാശയ്ക്ക്... "

കിടക്കയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അമ്മ അതേ സങ്കട മുഖഭാവത്തോടെ എന്നെ നോക്കി...

" അയ്യേ....ഇതെന്താ ഡോക്ടറേ പതിവില്ലാതെ ഇങ്ങനൊക്കെ... ഞാൻ ചുമ്മാ പറയുന്നതാന്ന് അറിയില്ലേ... "

ഞാൻ അമ്മയെ അടുത്ത് ചെന്ന് ചേർത്ത് പിടിച്ചു...അപ്പോഴും മുഖത്തിനൊരു മാറ്റാവുമില്ല...

" എന്നാലും ചില സമയത്ത് അമ്മ ഓവറാണല്ലേ... പ്രായത്തിന്റെ ഇത് പോലും ഞാൻ നോക്കാറില്ല...മോന് നൊന്തോ... "

" നൊന്തു....നന്നായിട്ട് നൊന്തു... വേറൊന്നുമല്ല ഇപ്പൊ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ... "

ഞാൻ പുള്ളിക്കാരിയുടെ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി...

" എൻ്റെ പൊന്നു ഡോക്ടറേ സത്യം പറഞ്ഞാ ഞാൻ ഭാഗ്യം ചെയ്യ്തവനല്ലേ...ഇങ്ങനെ ഇത്രയും എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു മാതാപിതാക്കളെ കിട്ടിയതിൽ...നിങ്ങളെന്നെ മോനെ പോലെ അല്ലല്ലോ കൂട്ടുകാരനെ പോലെ അല്ലേ കാണുന്നേ...എത്ര പിള്ളേർക്ക് കിട്ടും ഈയൊരു ഭാഗ്യം... "

ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എൻ്റെ ജീവിതത്തെ