Chapter Title : ?ഏദൻ തോട്ടത്തിന്റെ കാവൽക്കാരൻ 13?[സഞ്ജു സേന]

എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി , എന്തോ അദൃശ്യ പ്രേണയാൽ എന്ന പോലെ ഞാൻ അവരിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

''പെറ്റില്ലെന്നേയുള്ളു ,നീയെന്റെ മോനാണ് ... ''

ഒരമ്മയുടെ വാത്സല്യത്തോടെ മാറിലേക്ക് ചേർത്തു പിടിച്ചു നെറുകയിൽ ചുംബിക്കുമ്പോൾ അവരെന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു ......

''സമീറ വന്നില്ലേ ... ?''

''അവളിപ്പോ എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നല്ലോ ? ''

''അതെയോ ,എന്നിട്ടവൾ എവിടെ ?..''

അവരുടെ മുഖം കൂടുതൽ വിടർന്നു ..

''ഡോക്ടറുടെ കൂടെ പുറത്തു നിൽപ്പുണ്ട് ..''

''നിന്നെ കണ്ടപ്പോ ഞാൻ പിന്നെ കൂടെയുള്ളതാരെന്നു നോക്കിയില്ല , കഴിഞ്ഞില്ല എന്നതാണ് സത്യം ,ഈ ദിവസങ്ങളിൽ പാതിബോധത്തിൽ കിടക്കുമ്പോഴും അടുത്ത് വരുന്ന കാലൊച്ച , അത് നിന്റെ ആയിരിക്കണേയെന്നാണ് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കാറു ,ഗുരുവായൂരപ്പൻ ഇന്നെന്റെ പ്രാർത്ഥന കേട്ടു ..''

''കരയല്ലേ , കണ്ണ് തുടയ്ക്ക് , ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഈ ദിവസങ്ങളിൽ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഓട്ടത്തിലായിരുന്നു , ''

''നിന്നെ കണ്ടതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ കണ്ണ് നിറഞ്ഞതാടാ , കാണട്ടെ ഞാനൊന്നു ...''

അവരെന്റെ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി വിടർന്ന കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കുറെ നേരം ഉറ്റു നോക്കി നിന്ന ശേഷം വീണ്ടും മുഖം മാറിലേക്ക് ചേർത്തമർത്തി പിടിച്ചു മുടിയിൽ തഴുകികൊണ്ടിരുന്നു ..

''വൈത്തി ...?.''

''ഞങ്ങളുടെ കയ്യിലുണ്ട് ..''

''ശ്രദ്ധിക്കണം , ...അരുണിനെക്കാൾ മിടുക്കനാണവൻ ,ക്രൂരനും ''

''ബാലേട്ടനും പിള്ളേരും കാവലുണ്ട് , വാസുകി എത്തിയാലുടൻ സ്ഥലം മറ്റും ,''

''ഉം .. ''

നോക്കുമ്പോൾ അവരെന്തോ ആലോചനയിലാണ്..മുഖത്ത് അത് വരെയുണ്ടായിരുന്ന അവശതയും ക്ഷീണവുമൊക്കെ എവിടെയോ പോയ്മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു..

''ദേവമ്മ ,ഇനിയിവിടെ നിൽക്കണോ ,പുറത്തു നിങ്ങൾ കൂടിയുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പമായിരുന്നു ? ''

''അതത്ര എളുപ്പമല്ല അർജുൻ , ഇപ്പോളവൻ വൈത്തിയെ കണ്ടു പിടിക്കാനുള്ള ഓട്ടത്തിലാണ് , അതിനിടയിൽ ഞാനിവിടെ നിന്ന് പുറത്തു പോയെന്നു കൂടി അറിഞ്ഞാൽ നടന്നതെല്ലാം നിമിഷനേരം കൊണ്ടവൻ വായിച്ചെടുക്കും ..ശത്രുക്കളെ ഇല്ലാതാക്കാൻ പ്രത്യേക വിരുതുണ്ടവന് ..''

''പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യും , ''

''തല്ക്കാലം കുറച്ചു ദിവസം കൂടി ഞാനീ ആശുപത്രി കിടക്കയിൽ കഴിച്ചു കൂട്ടിക്കൊള്ളാം , വൈത്തിയെ കാണാതായതോടെ എന്നോട് കൂറുള്ളവർ ഓരോരുത്തരായി