Chapter Title : ഈ രാവിലും കൊതി തീരില്ല [സ്പൾബർ]

തന്നെ രമ്യയും അവളുടെ അമ്മയും നിൽക്കുന്നുണ്ട്..

“അതൊന്നും സാരമില്ലമ്മേ… പെൺമക്കളുടെ കല്യാണം നടക്കാൻ ചില സത്യങ്ങളൊക്കെ എല്ലാരും മറച്ച് വെക്കും… ഏതായാലും ഗോപി, രമ്യയെ ഉപേക്ഷിക്കാനൊന്നും പോകുന്നില്ല…”..

ഒരിറക്ക് ചായ കുടിച്ച് കൊണ്ട് ശ്രീനി പറഞ്ഞു..അവനെ പരിചയപ്പെട്ടത് മുതൽ അവൻ ചിത്രയെ അമ്മേന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.. ചിത്രക്കെന്തോ,അതത്രയങ്ങ് രസിക്കുന്നില്ല.. മുപ്പത്തിരണ്ട് വയസുള്ള ശ്രീനി, നാൽപത്താറ് വയസുള്ള തന്നെ അമ്മേന്ന് വിളിക്കുന്നത് ചിത്രക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാനാവുന്നില്ല..

ശ്രീനി ഇടക്ക് രമ്യയുടെ വീട്ടിൽ വരും.. കുറേനേരം അവരോട് സംസാരിച്ചിരിക്കും.. അവൻ വരുന്നതും സംസാരിക്കുന്നതും രമ്യക്കും, ചിത്രക്കും ഇഷ്ടമാണ്.. ഈ ബന്ധം ഒന്ന് കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ ശ്രീനി നന്നായി ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവർക്കറിയാം..

അവൻ വരുമ്പോ മിക്കപ്പോഴും രമ്യയുടെ അഛൻ വീട്ടിലുണ്ടാവാറില്ല..

“ അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചാലും കുഴപ്പമില്ലെന്നാ ശ്രീനീ ഇവളിപ്പോ പറയുന്നത്…”..

രമ്യയെ നോക്കി ചിത്ര പറഞ്ഞു..

“അതെന്താടീ ഇപ്പോ ഇങ്ങിനെയൊരു തീരുമാനം…?”..

“അതുള്ളതും ഇല്ലാത്തതും കണക്കാ ചേട്ടാ… “..

അത്രമാത്രം പറഞ്ഞ് രമ്യ ഗ്ലാസും പ്ലേറ്റുകളുമെടുത്ത് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി..

ശ്രീനി ഒന്നും മനസിലാവാതെ ചിത്രയെ നോക്കി..

“അതെന്താ അമ്മേ അവളങ്ങിനെ പറഞ്ഞത്… ?”..

“എന്തോ… എനിക്കറിയില്ല…”..

ചിത്രയത് പറഞ്ഞത് ശ്രീനിയുടെ കണ്ണിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കിയാണ്..

എന്തോ ഒരു വശപ്പെശക് അവന് തോന്നി..

“ ഞാൻ ഗോപിയോട് സംസാരിച്ച് എല്ലാം ഒരു വിധം ശരിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്… കുറച്ച് ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞിട്ടും അമ്മ സമ്മതിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ രമ്യയെയും കൊണ്ട് വാടക വീട്ടിലേക്ക് മാറാൻ അവൻ തയ്യാറാണ്…”..

ശ്രീനി അവനാവുമ്പോലെ അവരെ കൂട്ടിച്ചേർക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്..

“വേണ്ട ചേട്ടാ… എനിക്കിപ്പോ അയാളെപ്പോലെ ഒരു ഭർത്താവ് വേണമെന്നില്ല… അമ്മ പറയുന്നത് കേൾക്കണ്ടാന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല… പക്ഷേ സ്വന്തം ഭാര്യയോട് പെരുമാറുന്നത് വരെ അമ്മയുടെ സമ്മതപ്രകാരം ആണെന്ന് വന്നാ…?..

വേണ്ട ചേട്ടാ… അത് ശരിയാവില്ല…”..

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വന്ന രമ്യ അത്രയും പറഞ്ഞ് റൂമിലേക്ക് കയറിപ്പോയി..

“ നോക്ക് ശ്രീനീ…ഒരു വർഷത്തോളമായി അവളിവിടെ വന്ന് നിൽക്കുന്നു… ഇത് വരെ അവനിവിടെ വരികയോ അവളെയൊന്ന് വിളിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല… വെറും രണ്ട് മാസമല്ലേ അവര് ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചത്… ?..എന്നിട്ടും അവളെയൊന്ന് വന്ന് കാണാൻ അവന് തോന്നിയില്ല…

എന്റെ മോളനുഭവിക്കുന്ന പ്രയാസം ഞാനും കാണുന്നതാ… എന്റെ അവസ്ഥ തന്നെയാ അവൾക്കും…“..

അമ്മയുടെയും മോളുടെയും അവസ്ഥ ഒന്ന് തന്നെയാന്ന് പറഞ്ഞതിൽ ചില സംഗതികൾ ശ്രീനി ഊഹിച്ചെടുത്തു..

“സാരമില്ലമ്മേ… എല്ലാം ശരിയാകും…

ഞാനവനോട് ഒന്നുകൂടി സംസാരിക്കാം… രമ്യയെ അമ്മ പറഞ്ഞ് മനസിലാക്കിയാ മതി…”.

ശ്രീനി പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു..