Chapter Title : എൽ ഡൊറാഡോ [സാത്യകി]

ഞാൻ ശരിക്കും അനാഥൻ ആയി. ആ ചിന്തകൾ കൂടുതൽ മനസിനെ വേദനിപ്പിക്കാതെ ഇരിക്കാൻ ഞാൻ വയലിലും തോട്ടിലുമെല്ലാം മീനുകൾക്ക് പിന്നാലെ പോയി.. പിന്നെ എനിക്കുള്ള ഒരു ആശ്വാസം എന്ന് പറയുന്നത് അപ്പുണ്ണി ആയിരുന്നു. അവൻ എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരൻ ആണ്. ദേവുവിനെ പോലെ തന്നെ ചെറുപ്പം തൊട്ട് എന്റെ കൂടേ പഠിച്ചവൻ. ഞാൻ പത്തിൽ പടുത്തം നിർത്തിയപ്പോൾ എട്ടിൽ വച്ചു ആ കൊല്ലം അവൻ പഠിത്തം നിർത്തി.. രണ്ട് കൊല്ലം തോറ്റു പഠിച്ചത് കൊണ്ടാണ് അവൻ എട്ടിൽ തന്നെ ഇരുന്നത്..

അപ്പുണ്ണി കാണാൻ എന്നെ പോലെ ഒന്നുമല്ല. ഒരു ആജാനുബാഹു ആണ്. പക്ഷെ ആ ഭീകരൻ ശരീരത്തിന്റെ വളർച്ച ഒന്നും ബുദ്ധിക്ക് ഇല്ല.. കൂട്ടുകാരനെ കുറച്ചു പറഞ്ഞതല്ല, ശരിക്കും അവനൊരു ചെറിയ മന്ദിപ്പ് ഉണ്ട്. സംസാരത്തിൽ ഒരു കൊഞ്ഞയും. പക്ഷെ എനിക്ക് അവൻ ജീവൻ ആയിരുന്നു...

'ഞന്ദുവേ... പുളിങ്ങോമ്പ് അമ്പലത്തിൽ ഗർണ്ണൻ വരുഞ്ഞുന്ദ്..'

കൊഞ്ഞ നിറഞ്ഞ ഭാഷയിൽ അവൻ എന്നോട് സംസാരിക്കും. അവൻ വലിയ ആനക്കമ്പം ഉള്ളവനാണ്.. ആനപ്പാപ്പൻ ആകണം എന്നൊക്കെ ചിലപ്പോ അവനെന്നോട് പറയും. ചിലപ്പോൾ ആരോടും പറയാതെ ഏതേലും ആനയുടെ പുറകെ അങ്ങ് പോകും. പിന്നെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാവും തിരിച്ചു വരുന്നത്...

ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആയിരുന്നു എന്റെ ജീവിതം മുന്നോട്ടു പൊയ്ക്കൊണ്ട് ഇരുന്നത്.. പതിവ് പോലെ ഉച്ച കഴിഞ്ഞു ആടിന് പുല്ല് ചെത്താൻ വേണ്ടി വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ആണ് വീടിന് മുന്നിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്.. അവരുടെ അടുത്ത് ശോഭാമ്മയും നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.. അടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ഒരാളെ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.. പ്രമീള