Chapter Title : ഏലപ്പാറയിലെ നവദമ്പതികൾ [ആശാൻ കുമാരൻ]

നോക്കി.....

റീന : ചേച്ചി.... ചേച്ചി

റീനയും കരഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു...അവൾ തിരിഞ്ഞതും ബാലൻ അടുക്കള വഴി ഉള്ളിലേക്ക് കയറി....

ബാലനെ കണ്ടതും റീന അടുത്തേക്ക്...

റീന : ബാലേട്ടാ.... എ.... എ...... എൻ...... എന്താ...... എന്താ പറ്റിയത്..

ബാലനും ഉത്തരം പറയാൻ ആയില്ല... പക്ഷെ കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു....

റീന ജോയുടെ നേരെ നോക്കി... അവനും കരച്ചിലായിരുന്നു...

ജോയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ മേശയിലിരുന്ന അവളുടെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തു....

എടുത്തു നോക്കിയപ്പോൾ മമ്മ....

റീന : മമ്മ

വിറയലോടെ അവൾ ആ കാൾ എടുത്തു.... അപ്പുറത് മമ്മ കരയുകയായിരുന്നു.....

എൽസി : മോളെ... എങ്ങനെ ഞാൻ പറയും.....

റീനയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നു ധാരയായി കണ്ണീരോഴുകി..

റീന : മമ്മ.....

എൽസി : കൊന്നു കളഞ്ഞെടി നിന്റെ അപ്പൻ....... ശ്രീജിത്തിനെയും അമ്മയെയും കൊന്നു കളഞ്ഞെടി മോളെ.......

റീനയുടെ കയ്യിൽ നിന്നു ഫോൺ താഴെ വീണു... അവൾക്ക്ക് കേട്ടത് ഉൾക്കൊള്ളാനായില്ല... പറഞ്ഞത് ഒരു മൂളൽ പോലെ തലയ്ക്കു ചുറ്റും കറങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു....

തളർച്ചയോടെ അവൾ നിലത്തിരുന്നു....

റീന : കർത്താവെ......, എന്നോടെന്തിനാ ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്........ ഞാനാർക്കും ഒരു ദ്രോഹം ചെയ്തില്ലല്ലോ.......ഞാൻ എങ്ങനെ സഹിക്കും....എന്റെ കർത്താവെ.....

അവളുടെ കരച്ചിലിനൊപ്പം പാച്ചുവിന്റെ കരച്ചിലും ഉയർന്നു.... അവളുടെ നിലവിളി കേട്ടു ബാലനും ജോയും തേങ്ങി കരഞ്ഞു... ഒപ്പം റഷീദും കൂട്ടരും.....

___________________________________________

ആശുപത്രിയുടെ പുറത്ത് കാറിൽ കിടന്നു കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരിന്നു റീന.... ഒപ്പം ദേവിയും... ദേവിയുടെ മടിയിലായിരുന്നു പാച്ചു....

വാർത്തയറിഞ്ഞു ശ്രീജിത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരും പിന്നെ അടുത്ത ആളുകളുമൊക്കെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് എത്തി കൊണ്ടിരുന്നു..

ബാലനും ജോയും പിന്നെ പഞ്ചായത് മെമ്പറും കൂടി ഡോക്ടറുടെ വരവിനായി കാബിന്റെ മുമ്പിൽ കാത്തു നിൽക്കുവായിരുന്നു....

മെമ്പർ : ബാലാ... ഡോക്ടർ വരുന്നുണ്ട്...

ഡോക്ടർ : നിങ്ങൾ...

ബാലൻ : ആക്‌സിഡന്റ് കേസ്...

ഡോക്ടർ : ഓഹ്...രാവിലെ കൊണ്ട് വന്ന.... നിങ്ങൾ

മെമ്പർ : ഇത് ചേട്ടനാണ്

ബാലനെ ചൂണ്ടിയാണു മെമ്പർ പറഞ്ഞത്..... ഇത് ശ്രീജിത്തിന്റെ അളിയനും....

ഡോക്ടർ ജോയ്യേ നോക്കി...

ഡോക്ടർ : മരിച്ചവർ...

മെമ്പർ : അവർ അമ്മയും മകനുമാണ്....

ഡോക്ടർ