Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

അലയടിച്ചു.

"എന്നിട്ട്... നീ എന്ത് പറഞ്ഞു?"

"ഞാൻ പറഞ്ഞു എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരാളുണ്ടെന്ന്. പക്ഷേ അവൻ എന്നെക്കാൾ പ്രായം കുറഞ്ഞവനാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ ഞെട്ടിപ്പോയി."

"അവർ സമ്മതിക്കുമോ?"

"അത് അവർ തീരുമാനിക്കേണ്ട കാര്യമാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുപിരിയില്ല എന്ന് അവർക്ക് മുന്നിൽ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു."

ജിതിൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ അവളുടെ കൈകൾ മുറുക്കി പിടിച്ചു.

"നീ എനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും വലിയൊരു റിസ്ക് എടുത്തു."

"നിനക്ക് വേണ്ടിയല്ല, എനിക്ക് വേണ്ടി. എന്റെ സന്തോഷം നിന്നിലാണ്."

അവർ ഓഫീസിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു. താഴെ ആലപ്പുഴയിലെ കായൽ ശാന്തമായി ഒഴുകുന്നു.

"മീനാക്ഷി, നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരു വീടിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ സ്വപ്നം കാണാറുണ്ട്."

"എങ്ങനെയുള്ള വീടായിരിക്കും അത്?"

"ഒരു ചെറിയ വീട്. ചുറ്റും ധാരാളം മരങ്ങൾ. ഒരു ചെറിയ തോട്ടം. അവിടെ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും സമാധാനമായി ജീവിക്കും. ഓരോ മഴക്കാലത്തും നമ്മൾ ഇങ്ങനെ ചായ കുടിച്ചു സംസാരിച്ചിരിക്കും."

മീനാക്ഷി അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു.

"എനിക്കും അങ്ങനെയൊരു ജീവിതം വേണം, ജിതിൻ."

"നമുക്ക് അത് സാധിക്കും. ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും നിരാശപ്പെടുത്തില്ല."

"എനിക്കറിയാം. നിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം എനിക്ക് മനസ്സിലാകും."

ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. മീനാക്ഷിയുടെ വീട്ടുകാർ ആദ്യം എതിർത്തുവെങ്കിലും, ജിതിൻ്റെ നിഷ്കളങ്കതയും മീനാക്ഷിയോടുള്ള അവന്റെ തീവ്രമായ പ്രണയവും കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് മനസ്സിലായി. പ്രായമല്ല, മറിച്ച് പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസവും സ്നേഹവുമാണ് പ്രധാനമെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അവസാനം, അവർ ഒന്നിച്ചു. ആലപ്പുഴയിലെ ആ കായൽക്കാറ്റും മഴയും അവരുടെ പ്രണയത്തിന് സാക്ഷിയായി.

വിവാഹശേഷം ആദ്യത്തെ മഴക്കാലം വന്നപ്പോൾ, അവർ വീണ്ടും ആ പഴയ ചായക്കടയിലെത്തി.

"ഓർക്കുന്നുണ്ടോ ജിതിൻ, ഇവിടെ വെച്ചാണ് നീ ആദ്യമായി എന്നെ 'മീനാക്ഷി' എന്ന് വിളിച്ചത്?"

"എങ്ങനെ മറക്കാനാണ്? എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിമിഷമായിരുന്നു അത്."

"ഇപ്പോഴും നീ എന്നെ നോക്കുന്നത് പഴയതുപോലെ തന്നെയാണ്."

"എങ്ങനെ മാറ്റാനാണ്? നീ ഇന്നും എന്റെ ലോകമാണ്."

അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. പ്രണയം എന്നത് പ്രായത്തിന്റെയോ സാഹചര്യങ്ങളുടെയോ അതിർവരമ്പുകൾക്ക് അതീതമാണെന്ന് അവർ ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ജിതിൻ മീനാക്ഷിയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.