Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

വാക്കുകളില്ല."

"വാക്കുകൾ വേണ്ട. കണ്ണുകൾ പറഞ്ഞാൽ മതി. നീ എന്നെ നോക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്, ജിതിൻ. ദിവസങ്ങളായി."

അവൻ തലതാഴ്ത്തി. മുഖം ചുവന്നത് അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു.

"സത്യമാണോ?"

"അതെ. നീ നിന്റെ ജോലി മറന്ന് എന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നത് ഞാൻ കാണാറുണ്ട്. അത് നിന്നെ കൂടുതൽ സുന്ദരനാക്കുന്നു."

ജിതിൻ അമ്പരന്നു അവളെ നോക്കി.

"ഞാൻ... ഞാൻ സുന്ദരനാണോ?"

"അതെ. നിന്റെ ആ പരിഭ്രമവും, ഈ നാണവും... എല്ലാം എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു."

അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യാശ വിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ അതേസമയം ഒരു ഭയം. അവൾ തമാശ പറയുകയാണോ?

"ചേച്ചി എന്നെ കളിയാക്കുകയാണോ?"

"എന്തിന് ഞാൻ നിന്നെ കളിയാക്കണം? ജീവിതത്തിൽ പലതവണ പ്രണയം തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും, പക്ഷേ നിന്റെ ഈ നിശബ്ദമായ പ്രണയം എനിക്ക് പുതിയതായിരുന്നു."

അവൻ്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.

"പ്രണയമോ? ചേച്ചി... ഞാൻ... ഞാൻ..."

"നീ എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു, അല്ലേ?"

അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ മൗനം എല്ലാം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

"എന്താ മിണ്ടാത്തത്? ഇപ്പോൾ തന്റേടം വന്നില്ലേ?"

"എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. നിങ്ങൾ എന്നെ ഒരു കുട്ടിയായി മാത്രം കാണുമെന്ന്."

"കുട്ടികളോട് എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് നിന്നെപ്പോലെയുള്ള കുട്ടികളോട്."

അവൾ അവന്റെ കൈയ്യിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. ആ സ്പർശനം ഒരു വൈദ്യുത പ്രവാഹം പോലെ അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി.

"ജിതിൻ, പ്രായം എന്നത് വെറും അക്കങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേരുമ്പോൾ അവിടെ വയസ്സിന് സ്ഥാനമില്ല."

"സത്യമാണോ ചേച്ചി?"

"അതെ. പക്ഷേ ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്."

"എന്ത് നിബന്ധന?"

"നീ എന്നെ 'ചേച്ചി' എന്ന് വിളിക്കുന്നത് നിർത്തണം. എനിക്ക് ആ വിളിയേക്കാൾ