Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല. എന്റെ ലോകം നീയാണ്. മൂന്ന് വയസ്സ് എന്നത് വെറും ഒരു സംഖ്യയല്ലേ?"

മീനാക്ഷി അവന്റെ കൈയ്യിൽ തന്റെ കൈകൾ കോർത്തു.

"നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. എനിക്ക് നിന്റെ ഈ ആത്മവിശ്വാസമാണ് ഇഷ്ടമായത്."

"മീനാക്ഷി, എനിക്ക് നിന്നെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകാതെ കൂടെ നിർത്തണം."

"അതിനായി നീ എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം."

"അത് ഞാൻ ചെയ്യും. എന്റെ അവസാന ശ്വാസം വരെ."

അവർ ചായ കുടിച്ചു തീർത്തു. മഴ വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവർ ഒരു കുടയ്ക്ക് കീഴെ നടന്നു.

"നിനക്ക് മഴ ഇഷ്ടമാണോ?" അവൾ ചോദിച്ചു.

"ഇഷ്ടമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് നിന്റെ തോളിൽ ചാരി നടക്കുമ്പോൾ."

മീനാക്ഷി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവനെ ഒന്ന് തള്ളിവിട്ടു.

"നീ വലിയൊരു കുസൃതിയായി മാറിയല്ലോ."

"നിന്റെ പ്രണയം കിട്ടിയപ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങനെയായി."

"എന്റെ പ്രണയമോ? ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ എപ്പോഴാണ് പറഞ്ഞത്?"

അവൻ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.

"അപ്പോൾ... നീ എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നില്ലേ?"

മീനാക്ഷി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.

"അത് നീ തന്നെ കണ്ടെത്തു. ഞാൻ നിനക്ക് ചില സൂചനകൾ തരാം."

"എന്ത് സൂചനകൾ?"

"ഉദാഹരണത്തിന്... ഞാൻ നിന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്, നിന്നെ വൈകുന്നേരം ചായ കുടിക്കാൻ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത്... ഇവയൊക്കെ സൂചനകളല്ലേ?"

അവൻ്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

"അപ്പോൾ നീയും എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു!"

"അതെ, വിഡ്ഢി. ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു."

ജിതിൻ സന്തോഷം സഹിക്കാനാവാതെ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ മഴയത്ത്, ആലപ്പുഴയുടെ തെരുവുകളിൽ, അവർ പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയൊരു ലോകം കണ്ടെത്തി.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഓഫീസിലെ അവരുടെ ബന്ധം കൂടുതൽ ദൃഢമായി. അവർ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കി. ജിതിൻ്റെ പരിഭ്രമം മാറി, അവൻ കൂടുതൽ ആത്മവിശ്വാസമുള്ളവനായി. മീനാക്ഷിയുടെ സാമീപ്യം അവന് ഒരു വലിയ കരുത്തായി മാറി.

ഒരു ദിവസം ഓഫീസിൽ വെച്ച് മീനാക്ഷി അവനെ അടുത്തു വിളിച്ചു.

"ജിതിൻ, എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയണമെന്നുണ്ട്."

"എന്താണ് മീനാക്ഷി?"

"എന്റെ വീട്ടുകാർ എനിക്ക് ഒരു വിവാഹാലോചന കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്."

ജിതിൻ്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വാടി. അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പേടി