Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

ഇപ്പോൾ ടൈപ്പ് ചെയ്തത് വെറും അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങളാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ."

അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ കാലുകൾക്ക് ബലമില്ലാത്തതുപോലെ. അവളുടെ ഗന്ധം—ഒരു നേർത്ത ചന്ദനത്തിരിയുടെയും മഴയുടെയും മിശ്രിതം—അവനെ പൊതിഞ്ഞു.

"ഇവിടെ നോക്കൂ. ഈ കണക്കുകളിൽ ഒരു തെറ്റുണ്ട്. നീ ഒന്ന് പരിശോധിക്കുമോ?"

അവൾ ഫയൽ നീട്ടിയപ്പോൾ അവരുടെ വിരലുകൾ ഒന്ന് സ്പർശിച്ചു. ജിതിൻ്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. അവൻ വിരലുകൾ പെട്ടെന്ന് പിൻവലിച്ചു.

"ഞാൻ... ഞാൻ നോക്കാം."

"എന്തുപറ്റി നിനക്ക്? നീ ഇന്ന് വല്ലാതെ പതറുന്നുണ്ടല്ലോ."

"ഒന്നുമില്ല ചേച്ചി. ചെറിയൊരു തലവേദന."

മീനാക്ഷി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ചോദ്യമുണ്ടായിരുന്നു.

"തലവേദനയാണോ അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും? നിന്റെ കണ്ണുകൾ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്, ജിതിൻ."

അവൻ ഒന്ന് വിറച്ചു. വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി.

"എന്ത്... എന്താണ് പറയുന്നതെന്ന്?"

"അത് നീ തന്നെ പറയൂ. നിനക്ക് എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ പേടിയാണോ?"

"പേടിയല്ല... എനിക്ക്... എനിക്ക് അറിയില്ല."

അവൾ ചിരിച്ചു. ആ ചിരി അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആയിരം പൂക്കൾ വിരിയിച്ചു.

"നീ എത്ര നിഷ്കളങ്കനാണ്. ഈ പ്രായത്തിലുള്ളവർക്ക് സാധാരണയായി ഒരു തന്റേടം ഉണ്ടാവാറുണ്ട്. പക്ഷേ നീ... നീ ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെയാണ്."

"എനിക്ക് മുപ്പത്തിയൊന്ന് വയസ്സുള്ള ഒരാളോട് എങ്ങനെ തന്റേടം കാണിക്കാൻ കഴിയും?"

മീനാക്ഷി പുരികം ഉയർത്തി.

"അതായത്? പ്രായം ഇവിടെ ഒരു പ്രശ്നമാണോ?"

"അല്ല... അല്ല. പക്ഷേ ചേച്ചി... നിങ്ങൾ... നിങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്."

"എന്ത് പ്രത്യേകത?"

അവൾ അവനിലേക്ക് ഒന്ന് ചാഞ്ഞു. ജിതിൻ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു.

"അത്... അത് പറയാൻ എനിക്ക്