Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

ഓരോ ശ്വാസത്തെയും പ്രണയിക്കുകയാണ്."

അവൾ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

"നീ ഒരു കവിയാണോ ജിതിൻ?"

"നിന്റെ മുന്നിൽ എത്തുമ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ കവിയാകുന്നു."

"എനിക്ക് ഈ സംസാരം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നമ്മൾ ജോലി ചെയ്യേണ്ട സമയമാണ്. ബോസ്സ് കണ്ടാൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും പുറത്താകും."

"പുറത്തായാലും കുഴപ്പമില്ല. നിന്റെ കൂടെ എവിടെ വേണമെങ്കിലും പോകാൻ എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ."

"മിടുക്കൻ! പക്ഷേ എനിക്ക് ജോലി ഇഷ്ടമാണ്. നീ പോയി ആ റിപ്പോർട്ട് ശരിയാക്ക്. എന്നിട്ട് നമുക്ക് വൈകുന്നേരം ഒരു ചായ കുടിക്കാം."

"ചായയോ? എവിടെ?"

"നമുക്ക് കായൽക്കരയിലേക്ക് പോകാം. ഈ മഴയത്ത് ഒരു ചൂടുചായയും നിന്റെ ഈ പ്രണയ വർത്തമാനങ്ങളും... അത് കൊള്ളാം."

അവൻ്റെ മുഖം പ്രകാശിച്ചു.

"ശരിക്കും?"

"അതെ. ശരിക്കും."

അവൻ തന്റെ സീറ്റിലേക്ക് മടങ്ങി. പക്ഷേ ഇത്തവണ അവന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നു. അവൻ റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കി, പക്ഷേ അവന്റെ ചിന്തകൾ മീനാക്ഷിയുമായിരുന്നു.

സമയം കടന്നുപോയി. വൈകുന്നേരം അഞ്ച് മണിയായി. ഓഫീസ് സമയം അവസാനിച്ചു. എല്ലാവരും ഓരോരുത്തരായി ഇറങ്ങിപ്പോയി. ജിതിനും മീനാക്ഷിയും പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

ആലപ്പുഴയിലെ റോഡുകളിൽ വെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു. മഴ പെയ്തു തോർന്നതിന്റെ ഒരു തണുപ്പ് വായുവിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയിലേക്ക് നടന്നു.

"നിനക്ക് വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലും ചോദിക്കുമോ?" മീനാക്ഷി ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല, ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിലാണ്. പക്ഷേ എനിക്ക് നിന്റെ കാര്യമാണ് പേടി. വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ?"

"എന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് എന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ അംഗീകരിക്കേണ്ടി വരും. ഞാൻ ഇപ്പോൾ സ്വതന്ത്രയാണ്. എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ജീവിതം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അവകാശമുണ്ട്."

"എനിക്ക് സന്തോഷമായി."

"എന്തിനാണ് നിനക്ക് സന്തോഷം?"

"നീ എന്നെ അംഗീകരിച്ചു എന്നതിൽ."

അവർ ചായക്കടയിൽ ഇരുന്നു. രണ്ട് ഗ്ലാസ് ചൂടുചായയും രണ്ട് പഴംപൊരിയും അവർക്ക് മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.

"ജിതിൻ, നിനക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് എന്ത് തോന്നുന്നു?" അവൾ ഗൗരവമായി ചോദിച്ചു.

"എനിക്ക് തോന്നുന്നത്... നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്ന ഒരു അത്ഭുതമാണെന്നാണ്. നീ എന്നെ പൂർണ്ണനാക്കുന്നു."

"ഞാൻ നിന്നെക്കാൾ മൂന്ന് വയസ്സ് മൂപ്പാണ്. ലോകം അതിനെ എങ്ങനെ കാണും എന്ന് നീ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?"

"ലോകം എന്ത് പറഞ്ഞാലും