Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

ശ്വാസം നിലച്ചു.

"പ്രണയമോ? ചേച്ചി... ഞാൻ... ഞാൻ..."

"നീ എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു, അല്ലേ?"

അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ മൗനം എല്ലാം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

"എന്താ മിണ്ടാത്തത്? ഇപ്പോൾ തന്റേടം വന്നില്ലേ?"

"എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. നിങ്ങൾ എന്നെ ഒരു കുട്ടിയായി മാത്രം കാണുമെന്ന്."

"കുട്ടികളോട് എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് നിന്നെപ്പോലെയുള്ള കുട്ടികളോട്."

അവൾ അവന്റെ കൈയ്യിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. ആ സ്പർശനം ഒരു വൈദ്യുത പ്രവാഹം പോലെ അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി.

"ജിതിൻ, പ്രായം എന്നത് വെറും അക്കങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേരുമ്പോൾ അവിടെ വയസ്സിന് സ്ഥാനമില്ല."

"സത്യമാണോ ചേച്ചി?"

"അതെ. പക്ഷേ ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്."

"എന്ത് നിബന്ധന?"

"നീ എന്നെ 'ചേച്ചി' എന്ന് വിളിക്കുന്നത് നിർത്തണം. എനിക്ക് ആ വിളിയേക്കാൾ ഇഷ്ടം എന്റെ പേര് കേൾക്കുന്നതാണ്."

അവൻ്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

"മീനാക്ഷി..."

"അതെ, അങ്ങനെ തന്നെ."

"മീനാക്ഷി... എനിക്ക് നിങ്ങളെ... നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്."

"എനിക്കറിയാം. നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ അത് കണ്ടു. നീ എന്നെ നോക്കുന്നത് ഒരു കടലിലേക്ക് നോക്കുന്നതുപോലെയാണ്. ആഴത്തിലുള്ള, ശാന്തമായ ഒരു കടൽ."

"ഞാൻ ആ കടലിൽ മുങ്ങിപ്പോയി. എനിക്ക് തിരിച്ചുവരാൻ തോന്നുന്നില്ല."

മീനാക്ഷി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

"എങ്കിൽ മുങ്ങിപ്പോരൂ. ഞാൻ നിന്നെ താങ്ങി നിർത്താം."

അവർക്കിടയിൽ മൗനം പടർന്നു. പക്ഷേ അത് അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തുന്ന മൗനമായിരുന്നില്ല. പുറത്ത് മഴ ശക്തിപ്പെട്ടു. ഓഫീസിലെ മറ്റു ജീവനക്കാർ അവരുടെ ജോലിയിൽ മുഴുകിയിരുന്നു. ആ ചെറിയ ലോകത്ത് അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രമായിരുന്നു.

"നീ എന്നെ എപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയത്?" അവൾ ചോദിച്ചു.

"ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം മുതൽ. നിങ്ങൾ ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു വരുമ്പോൾ, ആ സാരിയുടെ തുമ്പ് കാറ്റിൽ പറക്കുമ്പോൾ... ഞാൻ എല്ലാം നോക്കി നിന്നു."

"നീ വലിയൊരു നിരീക്ഷകനാണല്ലോ."

"നിന്റെ ഓരോ ചെറിയ കാര്യങ്ങളും എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്. നീ ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോൾ ചുണ്ടുകൾ ചുളിക്കുന്നതും, ചിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ ചെറുതാകുന്നതും... എല്ലാം."

മീനാക്ഷി നാണത്തോടെ തല തിരിച്ചു.

"നീ ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നോ?"

"അതെ. ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുകയല്ല, നിന്റെ