Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

വിരിഞ്ഞിരുന്നു. സന്തോഷത്തിന്റെ, സമാധാനത്തിന്റെ, അനന്തമായ പ്രണയത്തിന്റെ മഴവില്ല്.

ചെന്നൈയിലെ തിരക്കേറിയ ഓഫീസിനുള്ളിൽ എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ തണുപ്പിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരു മരവിപ്പ് അന്തരീക്ഷത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. മീനാക്ഷി തന്റെ ഫയലുകൾ അടുക്കി വെച്ചു. അവൾ ജിതിനെ ഒന്ന് നോക്കി. അവൻ തന്റെ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്‌ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ ശ്രദ്ധ ഫയലുകളിലല്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാം.

അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. ശബ്ദം താഴ്ത്തി, ഔദ്യോഗികമായ ഒരു ഭാവത്തോടെ അവൻ ചോദിച്ചു.

"ഈ റിപ്പോർട്ട് പൂർത്തിയായോ മീനാക്ഷി?"

അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ഓഫീസിലെ മറ്റാർക്കും മനസ്സിലാകാത്ത ഒരു രഹസ്യമുണ്ടായിരുന്നു.

"പകുതിയായി. ബാക്കി നാളെയാകുമോ?"

ജിതിൻ ചുറ്റും നോക്കി. ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം അവൻ അവളുടെ വിരലുകളിൽ ഒന്ന് തൊട്ടു. ഒരു നിമിഷം. ആ സ്പർശനത്തിൽ ആയിരം വാക്കുകൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

"ഇന്ന് വൈകുന്നേരം നമുക്ക് പുറത്ത് പോകാം. ഞാൻ ഒരു സ്ഥലം കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്."

മീനാക്ഷി കണ്ണുകൾ ചിമ്മി.

"ബോസ്സിന് സമയമുണ്ടോ?"

"നിനക്ക് വേണ്ടി എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും."

അവൻ തിരികെ തന്റെ സീറ്റിലേക്ക് നടന്നു. അവൾ ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. പുറമെ അവർ ബോസ്സും ജീവനക്കാരിയും. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ, അവർ പരസ്പരം തിരിച്ചറിയുന്ന രണ്ട് ആത്മാക്കളായിരുന്നു.

വൈകുന്നേരം ചെന്നൈയിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിലേക്ക് അവർ എത്തി. മങ്ങിയ വെളിച്ചം, പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഒഴുകുന്ന മൃദുവായ സംഗീതം, ചുറ്റും ആളുകളുടെ മർമ്മരം. അവർ ഒരു മൂലയിലുള്ള സ്വകാര്യമായ ഒരു ടേബിളിൽ ഇരുന്നു.

ജിതിൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു ഭാരം ഉണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.

"എന്താണ് മീനാക്ഷീ? നീ ഇന്ന് വല്ലാതെ നിശബ്ദയാണ്."

അവൾ തന്റെ ഗ്ലാസിലെ വെള്ളത്തിലേക്ക് നോക്കി. വിരലുകൾ ഗ്ലാസിന്റെ വക്കിൽ തട്ടി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.

"ജിതിൻ... എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയണം."

ജിതിൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

"എന്താണ്? നീ ഇത്ര ഗൗരവത്തിലാണല്ലോ."

അവൾ ഒരു നിമിഷം മൗനമായി. പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

"എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നീ വരുന്നതിന് മുൻപ്... ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. സന്തോഷ്."

ജിതിൻ്റെ വിരലുകൾ ഒന്ന് വിറച്ചു. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെ