Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

ഒരു അത്ഭുതമാണെന്നാണ്. നീ എന്നെ പൂർണ്ണനാക്കുന്നു."

"ഞാൻ നിന്നെക്കാൾ മൂന്ന് വയസ്സ് മൂപ്പാണ്. ലോകം അതിനെ എങ്ങനെ കാണും എന്ന് നീ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?"

"ലോകം എന്ത് പറഞ്ഞാലും എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല. എന്റെ ലോകം നീയാണ്. മൂന്ന് വയസ്സ് എന്നത് വെറും ഒരു സംഖ്യയല്ലേ?"

മീനാക്ഷി അവന്റെ കൈയ്യിൽ തന്റെ കൈകൾ കോർത്തു.

"നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. എനിക്ക് നിന്റെ ഈ ആത്മവിശ്വാസമാണ് ഇഷ്ടമായത്."

"മീനാക്ഷി, എനിക്ക് നിന്നെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകാതെ കൂടെ നിർത്തണം."

"അതിനായി നീ എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം."

"അത് ഞാൻ ചെയ്യും. എന്റെ അവസാന ശ്വാസം വരെ."

അവർ ചായ കുടിച്ചു തീർത്തു. മഴ വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവർ ഒരു കുടയ്ക്ക് കീഴെ നടന്നു.

"നിനക്ക് മഴ ഇഷ്ടമാണോ?" അവൾ ചോദിച്ചു.

"ഇഷ്ടമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് നിന്റെ തോളിൽ ചാരി നടക്കുമ്പോൾ."

മീനാക്ഷി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവനെ ഒന്ന് തള്ളിവിട്ടു.

"നീ വലിയൊരു കുസൃതിയായി മാറിയല്ലോ."

"നിന്റെ പ്രണയം കിട്ടിയപ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങനെയായി."

"എന്റെ പ്രണയമോ? ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ എപ്പോഴാണ് പറഞ്ഞത്?"

അവൻ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.

"അപ്പോൾ... നീ എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നില്ലേ?"

മീനാക്ഷി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.

"അത് നീ തന്നെ കണ്ടെത്തു. ഞാൻ നിനക്ക് ചില സൂചനകൾ തരാം."

"എന്ത് സൂചനകൾ?"

"ഉദാഹരണത്തിന്... ഞാൻ നിന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്, നിന്നെ വൈകുന്നേരം ചായ കുടിക്കാൻ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത്... ഇവയൊക്കെ സൂചനകളല്ലേ?"

അവൻ്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

"അപ്പോൾ നീയും എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു!"

"അതെ, വിഡ്ഢി.