Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

കേട്ടു.

"കോളേജ് കാലമായിരുന്നു അത്. സന്തോഷ്... അവൻ എന്റെ ലോകമായിരുന്നു. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമായിരുന്നു. അവൻ്റെ ചിരിയും, അവൻ എന്നെ നോക്കുന്ന രീതിയും... എനിക്ക് അവനെ മറക്കാൻ ഒരിക്കലും കഴിയില്ലായിരുന്നു."

മീനാക്ഷിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. അവൾ ദൂരേക്ക് നോക്കി.

"അന്ന് കോളേജ് ടൂർ പ്ലാൻ ചെയ്ത സമയമായിരുന്നു. എല്ലാവരും വലിയ ആവേശത്തിലായിരുന്നു. മുന്നാറിലേക്കായിരുന്നു യാത്ര. എനിക്കും പോകണമെന്ന് വലിയ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു."

"എന്തുപറ്റി?"

"എനിക്ക് കഠിനമായ പനിയായിരുന്നു. ഡോക്ടർ വിശ്രമം നിർദ്ദേശിച്ചു. സങ്കടത്തോടെ ഞാൻ ആ യാത്ര വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു. സന്തോഷും ആ യാത്രയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു."

അവൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. കണ്ണുകൾ നിറയാൻ തുടങ്ങി.

"യാത്ര കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഞാൻ ആ വാർത്ത കേട്ടു. മുന്നാറിലേക്ക പോയിരുന്ന കോളേജ് ടൂർ ബസ് കൊക്കയിലേക്ക് മറിഞ്ഞുവെന്ന്. എല്ലാവരും ഞെട്ടിപ്പോയി. ഞാൻ വിശ്വസിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. സന്തോഷ് അങ്ങനെ പോകില്ല എന്ന് ഞാൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു."

ജിതിൻ അവളുടെ കൈകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.

"പിന്നെ?"

മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ താഴെ വീണു.

"അന്ന് ടൂർ ബസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന കുറേ പേർ മരിച്ചിരുന്നു… ഞാൻ ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കണ്ടു. ആ വെള്ള പുതച്ച ശവശരീരം... അത് സന്തോഷ് തന്നെയായിരുന്നു. എന്റെ മുന്നിൽ അവൻ നിശ്ചലനായി കിടന്നു. ആ കാഴ്ച... ആ വെള്ളത്തുണിക്ക് താഴെയുള്ള അവന്റെ മുഖം... അത് ഇന്നും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു മുറിവായി അവശേഷിക്കുന്നു….

അവൾ വിതുമ്പി. റെസ്റ്റോറന്റിലെ സംഗീതം അവൾക്ക് കേൾക്കാതെ പോയി. അവൾക്ക് ചുറ്റും പഴയ ഓർമ്മകൾ വട്ടം ചുറ്റി.

"അത്രയ്ക്കും വേദനയായിരുന്നു ജിതിൻ. ഞാൻ തകർന്നുപോയി. വർഷങ്ങളോളം ഞാൻ ആ വേദനയോടെ ജീവിച്ചു. ആരോടും പറയാതെ, ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച്."

ജിതിൻ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ അനുഭവിച്ച വേദന അവനിലേക്കും പടരുന്നതുപോലെ.

മീനാക്ഷി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

"പിന്നെയാണ് ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടത്. ആദ്യമായി നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ... നിന്റെ ആ ചിരി, നിന്റെ ആ നോട്ടം... എനിക്ക് തോന്നി സന്തോഷ് തിരിച്ചുവന്നുവെന്ന്.