Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

ഓരോ മഴക്കാലത്തും നമ്മൾ ഇങ്ങനെ ചായ കുടിച്ചു സംസാരിച്ചിരിക്കും."

മീനാക്ഷി അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു.

"എനിക്കും അങ്ങനെയൊരു ജീവിതം വേണം, ജിതിൻ."

"നമുക്ക് അത് സാധിക്കും. ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും നിരാശപ്പെടുത്തില്ല."

"എനിക്കറിയാം. നിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം എനിക്ക് മനസ്സിലാകും."

ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. മീനാക്ഷിയുടെ വീട്ടുകാർ ആദ്യം എതിർത്തുവെങ്കിലും, ജിതിൻ്റെ നിഷ്കളങ്കതയും മീനാക്ഷിയോടുള്ള അവന്റെ തീവ്രമായ പ്രണയവും കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് മനസ്സിലായി. പ്രായമല്ല, മറിച്ച് പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസവും സ്നേഹവുമാണ് പ്രധാനമെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അവസാനം, അവർ ഒന്നിച്ചു. ആലപ്പുഴയിലെ ആ കായൽക്കാറ്റും മഴയും അവരുടെ പ്രണയത്തിന് സാക്ഷിയായി.

വിവാഹശേഷം ആദ്യത്തെ മഴക്കാലം വന്നപ്പോൾ, അവർ വീണ്ടും ആ പഴയ ചായക്കടയിലെത്തി.

"ഓർക്കുന്നുണ്ടോ ജിതിൻ, ഇവിടെ വെച്ചാണ് നീ ആദ്യമായി എന്നെ 'മീനാക്ഷി' എന്ന് വിളിച്ചത്?"

"എങ്ങനെ മറക്കാനാണ്? എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിമിഷമായിരുന്നു അത്."

"ഇപ്പോഴും നീ എന്നെ നോക്കുന്നത് പഴയതുപോലെ തന്നെയാണ്."

"എങ്ങനെ മാറ്റാനാണ്? നീ ഇന്നും എന്റെ ലോകമാണ്."

അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. പ്രണയം എന്നത് പ്രായത്തിന്റെയോ സാഹചര്യങ്ങളുടെയോ അതിർവരമ്പുകൾക്ക് അതീതമാണെന്ന് അവർ ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ജിതിൻ മീനാക്ഷിയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

"എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്, മീനാക്ഷി."

"എനിക്കും നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെ."

ആലപ്പുഴയുടെ കായൽക്കാറ്റ് അവരെ പൊതിഞ്ഞു. മഴത്തുള്ളികൾ അവരുടെ പ്രണയത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി. അവരുടെ ജീവിതം ഒരു പുഴ പോലെ ശാന്തമായും എന്നാൽ ആഴത്തിലും ഒഴുകിത്തുടങ്ങി.

ഓഫീസിലെ ആ പഴയ ദിനങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവർ സംസാരിച്ചു. ജിതിൻ്റെ പതർച്ചകളും, മീനാക്ഷിയുടെ കുസൃതികളും അവർ