Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

ജിതിൻ അവളുടെ കൈകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.

"പിന്നെ?"

മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ താഴെ വീണു.

"അന്ന് ടൂർ ബസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന കുറേ പേർ മരിച്ചിരുന്നു… ഞാൻ ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കണ്ടു. ആ വെള്ള പുതച്ച ശവശരീരം... അത് സന്തോഷ് തന്നെയായിരുന്നു. എന്റെ മുന്നിൽ അവൻ നിശ്ചലനായി കിടന്നു. ആ കാഴ്ച... ആ വെള്ളത്തുണിക്ക് താഴെയുള്ള അവന്റെ മുഖം... അത് ഇന്നും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു മുറിവായി അവശേഷിക്കുന്നു….

അവൾ വിതുമ്പി. റെസ്റ്റോറന്റിലെ സംഗീതം അവൾക്ക് കേൾക്കാതെ പോയി. അവൾക്ക് ചുറ്റും പഴയ ഓർമ്മകൾ വട്ടം ചുറ്റി.

"അത്രയ്ക്കും വേദനയായിരുന്നു ജിതിൻ. ഞാൻ തകർന്നുപോയി. വർഷങ്ങളോളം ഞാൻ ആ വേദനയോടെ ജീവിച്ചു. ആരോടും പറയാതെ, ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച്."

ജിതിൻ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ അനുഭവിച്ച വേദന അവനിലേക്കും പടരുന്നതുപോലെ.

മീനാക്ഷി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

"പിന്നെയാണ് ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടത്. ആദ്യമായി നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ... നിന്റെ ആ ചിരി, നിന്റെ ആ നോട്ടം... എനിക്ക് തോന്നി സന്തോഷ് തിരിച്ചുവന്നുവെന്ന്. നിന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലും ഞാൻ അവനെ തിരഞ്ഞു."

ജിതിൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.

"അപ്പോൾ... നീ എന്നെ സ്നേഹിച്ചത്...?"

"അതെ. തുടക്കത്തിൽ എനിക്ക് തോന്നിയത് നീ അവൻ ആണെന്നാണ്. നിന്റെ രൂപത്തിലല്ല, പക്ഷേ നിന്റെ സ്വഭാവത്തിലും നിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിലും ഞാൻ സന്തോഷിനെ കണ്ടു. എനിക്ക് അവനോടുള്ള സ്നേഹം നിന്നിലേക്ക് പകർന്നു നൽകാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു. നിന്നെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്നേഹിച്ചത് അവനെയായിരുന്നു."

ജിതിൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈകൾ വിട്ടു. അവൻ്റെ മനസ്സിൽ