Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

"നീ എന്നെ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുമോ? എന്റെ ഭൂതകാലം അറിഞ്ഞിട്ടും?"

ജിതിൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി.

"ഭൂതകാലം നിന്നെ ഇവിടെ എത്തിച്ചു. ആ വേദനയാണ് നിന്നെ ഇത്രയും കരുത്തയാക്കിയത്. എനിക്ക് നിന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ നിന്റെ വേദനകളും വേണം."

മീനാക്ഷിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അത് സന്തോഷിന്റെ ഓർമ്മയിലുള്ള പുഞ്ചിരിയല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ജിതിനോടുള്ള പുതിയൊരു പ്രണയത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.

അവർ റെസ്റ്റോറന്റിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. രാത്രിയിലെ ചെന്നൈ തണുത്തിരുന്നു. അവർ കൈകോർത്ത് നടന്നു. ഓഫീസിലെ ആ രഹസ്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ അവർക്ക് ഒരു ഭാരമായി തോന്നിയില്ല. കാരണം, അവർ പരസ്പരം പൂർണ്ണമായും തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു.

"നമുക്ക് മറീന ബീച്ചിലേക്ക് പോകാം," ജിതിൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.

"ഈ സമയത്തോ?"

"അതെ, തിരക്കില്ലാത്ത കടൽത്തീരത്ത് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. നമ്മുടെ ഭാവിയിലേക്ക്."

മീനാക്ഷി അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പഴയ നോവില്ലായിരുന്നു, പകരം പുതിയൊരു പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.

അവർ കാറിലേക്ക് കയറി. കാർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ, മീനാക്ഷി ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ലൈറ്റുകളെ നോക്കി. സന്തോഷിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്, പക്ഷേ അവ ഇപ്പോൾ അവളെ വേദനിപ്പിക്കുന്നില്ല. പകരം, ജിതിനിലേക്കുള്ള വഴി കാട്ടിത്തന്ന ഒരു വഴികാട്ടിയായി അവ മാറി.

കടൽത്തീരത്ത് എത്തിയപ്പോൾ കാറ്റും തിരമാലകളുടെ ശബ്ദവും അവരെ സ്വീകരിച്ചു. അവർ മണലിൽ നടന്നു.

"ജിതിൻ, എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം കൂടി ചോദിക്കാനുണ്ട്."

"പറയൂ."

"നീ എന്നെക്കാൾ നാല് വയസ്സ് കുറവാണ്. അത് നിനക്ക് ഒരു പ്രശ്നമായി തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ?"

ജിതിൻ നിന്നു. അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

"പ്രണയത്തിന് വയസ്സുണ്ടോ മീനാക്ഷീ? മനസ്സിന് വയസ്സു പറയാനാകുമോ? നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ നീ എന്റെ ബോസ്സായിരുന്നു, പിന്നീട് എന്റെ പ്രണയിനിയായി. ഇപ്പോൾ നീ എന്റെ എല്ലാമാണ്. പ്രായം എന്നത് വെറും ഒരു അക്കം മാത്രമാണ്."

മീനാക്ഷി അവന്റെ കൈകളിൽ