Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

നോട്ടം... എനിക്ക് തോന്നി സന്തോഷ് തിരിച്ചുവന്നുവെന്ന്. നിന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലും ഞാൻ അവനെ തിരഞ്ഞു."

ജിതിൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.

"അപ്പോൾ... നീ എന്നെ സ്നേഹിച്ചത്...?"

"അതെ. തുടക്കത്തിൽ എനിക്ക് തോന്നിയത് നീ അവൻ ആണെന്നാണ്. നിന്റെ രൂപത്തിലല്ല, പക്ഷേ നിന്റെ സ്വഭാവത്തിലും നിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിലും ഞാൻ സന്തോഷിനെ കണ്ടു. എനിക്ക് അവനോടുള്ള സ്നേഹം നിന്നിലേക്ക് പകർന്നു നൽകാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു. നിന്നെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്നേഹിച്ചത് അവനെയായിരുന്നു."

ജിതിൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈകൾ വിട്ടു. അവൻ്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൻ സ്നേഹിച്ച woman, തന്നെ സ്നേഹിച്ചത് മറ്റൊരാളുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് വേണ്ടിയാണോ?

"അപ്പോൾ ഇപ്പോൾ? ഇപ്പോഴും നിനക്ക് അവൻ്റെ ഓർമ്മകൾ എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?"

മീനാക്ഷി അവന്റെ കൈകൾ വീണ്ടും പിടിച്ചു. ഇത്തവണ കൂടുതൽ ശക്തമായി.

"ആദ്യം അങ്ങനെയായിരുന്നു ജിതിൻ. പക്ഷേ പതുക്കെ പതുക്കെ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. നീ സന്തോഷല്ല. നീ ജിതിനാണ്. നിനക്ക് നിന്റേതായ ഒരു വ്യക്തിത്വമുണ്ട്. സന്തോഷിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നല്ല, നിന്റെ സ്നേഹത്തിലാണ് ഞാൻ സമാധാനം കണ്ടെത്തിയത്. അവൻ എനിക്ക് നൽകിയത് പ്രണയമായിരുന്നു, പക്ഷേ നീ എനിക്ക് നൽകിയത് ജീവിതമാണ്."

ജിതിൻ്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു. അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

"എനിക്ക് സങ്കടമുണ്ട് മീനാക്ഷീ. നീ അനുഭവിച്ച വേദന ഓർക്കുമ്പോൾ."

"എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ നിന്നെ കിട്ടിയതോടെ ആ വേദനയ്ക്ക് ഒരു അർത്ഥമുണ്ടായി."

അവർ കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ നിശബ്ദമായി ഇരുന്നു. ചെന്നൈ നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾ പുറത്ത് തുടരുകയായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ ടേബിളിൽ സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.

"നമുക്ക് ഇതിനപ്പുറം പോകാം," ജിതിൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

"എങ്ങോട്ട്?"

"നമ്മുടെ സ്വന്തം ലോകത്തേക്ക്. അവിടെ സന്തോഷും ഇല്ല, ഓഫീസിലെ ബോസ്സും ജീവനക്കാരും ഇല്ല. വെറും ജിതിനും മീനാക്ഷിയും മാത്രം."

മീനാക്ഷി അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു.

"എനിക്ക് അത് മതി."

അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു,