Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

കിട്ടാതെ അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം അവർ എഴുന്നേറ്റ് ബാത്ത്റൂമിൽ പോയി. ഒരുമിച്ച് കുളിച്ചു, ശരീരത്തിലെ വിയർപ്പും ദ്രാവകങ്ങളും കഴുകിക്കളഞ്ഞു. തിരികെ ബെഡിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ മീനാക്ഷി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു.

"നീ എന്നെ വിട്ടു പോകുമോ?"

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.

"ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും."

"സത്യമാണോ?"

"അതെ, സത്യമാണ്."

അവർ വീണ്ടും പ്രണയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ഓരോ തവണയും മീനാക്ഷി അവന് പുതിയ പാഠങ്ങൾ നൽകി. പ്രണയം എന്നത് വെറും ശാരീരികമായ ഒന്നല്ല, മറിച്ച് രണ്ട് ആത്മാക്കളുടെ സംഗമമാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.

പക്ഷേ, ജീവിതം എപ്പോഴും സുഗമമായിരുന്നില്ല. ഓഫീസിലെ ചിലർ അവരുടെ ബന്ധം സംശയിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഗോസിപ്പുകൾ പരന്നു.

"മീനാക്ഷി പുതിയ പയ്യനെ ഉപയോഗിക്കുകയാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു."

"അല്ല, ആ പയ്യൻ അവളെ വശീകരിച്ചതാകും."

ഇത്തരം സംസാരങ്ങൾ ജിതിന്റെ ചെവിയിലെത്തി. അവൻ അസ്വസ്ഥനായി. ഒരു വൈകുന്നേരം അവൻ മീനാക്ഷിയോട് പറഞ്ഞു.

"എനിക്ക് ഇത് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല, മീനാക്ഷി. ആളുകൾ സംസാരിക്കുന്നത്..."

മീനാക്ഷി അവന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉറച്ച വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.

"ജിതിൻ, ലോകം എപ്പോഴും സംസാരിക്കും. നമ്മൾ നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതി. നിനക്ക് എന്നെ വിശ്വാസമാണോ?"

"അതെ, എനിക്ക് നിങ്ങളെ വിശ്വാസമാണ്."

"എങ്കിൽ മതി. മറ്റാരും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വരേണ്ടതില്ല."

അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ ജിതിന് ധൈര്യം നൽകി. അവൻ അവളെ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. കാലം കടന്നുപോയി. അവരുടെ പ്രണയം കൂടുതൽ ദൃഢമായി. പ്രായത്തിന്റെ വ്യത്യാസമോ, സമൂഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടോ അവരെ തളർത്തിയില്ല. അവർ പരസ്പരം പൂർണ്ണമാക്കി.

ഒരു വൈകുന്നേരം, ചെന്നൈയിലെ കടൽതീരത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ മീനാക്ഷി ജിതിന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു. തിരമാലകൾ അവരുടെ കാലുകളിൽ വന്നു തൊട്ടുപോയി.

"നമ്മുടെ ഈ കഥ എങ്ങനെ അവസാനിക്കുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നു?"

ജിതിൻ