Chapter Title : എൻ കാതലിനമേ....2 ❤️❤️🥰 [പ്രണയേശ്വരൻ] [Climax]

മുങ്ങിപ്പോകും. തിരിച്ചുവരാൻ വഴി കാണില്ല."

ജിതിൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. സുദർശന്റെ വാക്കുകൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ മീനാക്ഷിയുടെ രൂപം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി.

"സുദർശൻ..."

"എന്താടാ?"

"അവൾക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുമോ?"

സുദർശൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരി മുറിയിലാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

"നീ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നും. പക്ഷേ ചില സ്ത്രീകൾക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള ചെറുപ്പക്കാരെ ഇഷ്ടമാണ്. അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ വിരസത മാറ്റാൻ നിന്നെപ്പോലെയുള്ളവർ സഹായിക്കും."

"നീ എന്നെ വെറുതെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയാണ്."

"പ്രോത്സാഹനമല്ല, സാധ്യതയാണ്. പക്ഷേ അതിന് നീ നിന്റെ ഈ നാണ everything മാറ്റണം. ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സംസാരിക്കണം. അവളോട് കണ്ണിൽ നോക്കി സംസാരിക്കാൻ പഠിക്ക്."

"അത് അത്ര എളുപ്പമല്ല."

"എളുപ്പമല്ലെങ്കിൽ പഠിക്കണം. നാളെ ഓഫീസിൽ പോകുമ്പോൾ ഒന്ന് ശ്രമിച്ചു നോക്ക്. അവളോട് ഒരു ചെറിയ തമാശ പറയൂ, അല്ലെങ്കിൽ അവളുടെ ജോലിയിൽ ഒന്ന് സഹായിക്കൂ."

"അവൾ എന്നെ വഴക്ക് പറയില്ലേ?"

"പറഞ്ഞേക്കാം. പക്ഷേ ആ വഴക്കിന് പോലും ഒരു പ്രത്യേക സുഖമുണ്ടെന്ന് നിനക്ക് തോന്നും."

ജിതിൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അവന്റെ അവസാനത്തെ ചിന്തയും മീനാക്ഷിയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.

"ശരിടാ... ഗുഡ് നൈറ്റ്."

"ഗുഡ് നൈറ്റ്, മച്യുവർ വുമൺ ലവർ!"

സുദർശന്റെ ആ അവസാന വാക്കുകൾ ജിതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ ഉണ്ടാക്കി. അവൻ പുതപ്പ് വലിച്ചു മൂടി. പുറത്ത് ചെന്നൈ നഗരം ഉറക്കത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു, പക്ഷേ ജിതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ അഗ്നി പടരുകയായിരുന്നു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, അലാറം അടിക്കുന്നതിന് മുൻപേ ജിതിൻ ഉണർന്നു. അവൻ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി തന്റെ രൂപം ശരിയാക്കി. ഇന്നലെ മീനാക്ഷിയെ കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയ ആ വികാരം ഇപ്പോഴും അവന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്.

"എന്താടാ, ഇന്ന് നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റല്ലോ?"

സുദർശൻ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റ് ചോദിച്ചു.

"എനിക്ക് ഇന്ന് ഓഫീസിൽ നേരത്തെ എത്തണം."

"ഓഹോ! മീനാക്ഷിയെ നേരത്തെ കാണാനാണല്ലേ?"

ജിതിൻ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. പക്ഷേ ഇത്തവണ അവൻ നാണിച്ചു പോയില്ല.

"അതെ, എനിക്ക് അവളെ കാണണം."

സുദർശൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.

"വാവ്!