Chapter Title : എനിക്കും ചേച്ചിക്കും ഞങ്ങൾ മാത്രം 8 [Gulmohar]

ഇനിയും ലീവ് നീട്ടാൻ പറ്റില്ല.

സുഭാഷേട്ടൻ തിരികെ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചതോടെ ആ വീട്ടിൽ വീണ്ടും പഴയ നിശബ്ദത തിരിച്ചെത്തുകയാണ്. പക്ഷേ, ഇത്തവണ സുമ ചേച്ചി ഒറ്റയ്ക്കല്ല എന്ന ഉറപ്പ് ആ സംസാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. സുഭാഷേട്ടൻ എന്നെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ "എന്റെ അഭാവത്തിൽ നീ വേണം ഇവിടെ നോക്കാൻ" എന്നൊരു പരോക്ഷമായ ഉത്തരവാദിത്തം ഏൽപ്പിച്ചതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ സുഭാഷേട്ടൻ ബാഗും എടുത്ത് ഇറങ്ങി. കാറിൽ കയറുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾ എന്നെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.

"ശരത്തേ, ഞാൻ പോകുന്നു. എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം വന്നാൽ എന്നെ വിളിക്കണം. സുമയെ നീ ഒന്ന് സഹായിക്കണം. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ നീ മാത്രമേ ഉള്ളൂ."

"ശരി ഏട്ടാ, ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം."

കാർ ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുന്നതുവരെ ഞാനും സുമ ചേച്ചിയും ഉമ്മറത്ത് തന്നെ നിന്നു. അയാൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞതും സുമ ചേച്ചി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. അതൊരു സങ്കടത്തിന്റെ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വലിയൊരു ഭാരത്തിൽ നിന്ന് മോചിതയായ ആശ്വാസമായിരുന്നു അത്.

പിന്നെയുള്ള ദിവസങ്ങൾ ചേച്ചിക്ക് വിശ്രമമില്ലാത്തതായിരുന്നു. എങ്കിലും എന്റെ കാര്യവും ചേച്ചി മുടങ്ങാതെ നോക്കിയിരുന്നു. ഞാനും ചേച്ചിക്ക് വേണ്ട സഹായങ്ങൾ ചെയ്തു കൊടുത്തു.

എനിക്ക് ചിലപ്പോൾ തോന്നിയിട്ടുണ്ട് ഒരു പരിഭവവും പരാതിയും ഇല്ലാതെ ചേച്ചിക്ക് എങ്ങനെ ഈ ജോലിയെല്ലാം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നു.

സുമ ചേച്ചിയുടെ ആ മനക്കരുത്ത് എന്നെ പലപ്പോഴും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. തന്നെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ചുട്ടുപൊള്ളിച്ച അമ്മായിയമ്മയുടെ വിസർജ്ജ്യം പോലും ഒരു മടിയും കൂടാതെ അവർ വൃത്തിയാക്കി. സ്നേഹമില്ലാത്ത ഭർത്താവിനോടുള്ള പ്രതിഷേധം ആ വൃദ്ധയോട് കാണിക്കാമായിരുന്നു, പക്ഷേ ചേച്ചി അത് ചെയ്തില്ല.

​ഒരു ദിവസം രാത്രി വൈകി അമ്മായിയമ്മയെ ഉറക്കി കഴിഞ്ഞ് ചേച്ചി എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. എന്നെ പഠിക്കാൻ സഹായിക്കാനോ അല്ലെങ്കിൽ ഒന്ന് സംസാരിക്കാനോ ഉള്ള ആ സമയമാണ് ചേച്ചിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏക ആശ്വാസം.

ചേച്ചി വന്ന് സോഫയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് അമിതമായ ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ ഉറക്കം കൊണ്ട് പാതി അടയുന്നു.

"ചേച്ചീ... എന്തിനാ ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? അവർ ചേച്ചിയോട് ചെയ്തതൊക്കെ മറന്നോ? ഒന്ന് വിശ്രമിച്ചു കൂടെ?"