Chapter Title : എനിക്കും ചേച്ചിക്കും ഞങ്ങൾ മാത്രം 8 [Gulmohar]

കിടത്തി.

അന്ന് ഞാൻ സ്കൂളിൽ പോയില്ല. സുമ ചേച്ചിയെ ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞിനെയെന്നപോലെ എനിക്ക് നോക്കേണ്ടി വന്നു.

ഞാൻ അടുക്കളയിൽ പോയി വെള്ളം ചൂടാക്കി ചേച്ചിയുടെ നെറ്റിയിൽ തുണി നനച്ചിട്ടു. ഇടയ്ക്കിടെ ആ തുണി മാറ്റുമ്പോൾ ചേച്ചി എന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിക്കുന്നുണ്ടായി

ഞാൻ തന്നെ കഞ്ഞി ഉണ്ടാക്കി ചേച്ചിക്ക് സ്പൂൺ കൊണ്ട് വാരിക്കൊടുത്തു. ചേച്ചി അത് കഴിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ചേച്ചിയെ നോക്കുന്നതിനിടയിൽ, അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ കിടക്കുന്ന അമ്മായിയമ്മയ്ക്കും എനിക്ക് ആഹാരവും മരുന്നും കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. സുമ ചേച്ചി അനുഭവിച്ചിരുന്ന ആ കഷ്ടപ്പാട് അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ശരിക്കും അറിഞ്ഞത്.

വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും ചേച്ചിയുടെ പനി അല്പം കുറഞ്ഞു. അവർ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു. മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ചേച്ചി എന്നെ നോക്കി.

സുമ ചേച്ചി: "ശരത്തേ... ഇന്ന് നീ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു? നിന്നെ ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെടുത്തേണ്ടി വന്നല്ലോ."

ചേച്ചി എന്റെ കൈ പിടിച്ച് അവരുടെ കവിളോട് ചേർത്തു. ആ സ്പർശനത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു നന്ദിയും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

ആ രാത്രി സുമ ചേച്ചിയെ തനിയെ വിട്ടുപോകാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. അമ്മായിയമ്മ കിടപ്പിലുമാണ്, ചേച്ചിക്ക് എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും വയ്യ. ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിൽ പോയി വാതിലുകളെല്ലാം അടച്ചു, ചേച്ചിക്ക് ആവശ്യമുള്ള കുറച്ച് സാധനങ്ങളുമായി തിരികെ അവരുടെ വീട്ടിലെത്തി.

വീടാകെ ഒരു വല്ലാത്ത നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. അമ്മായിയമ്മ മരുന്നിന്റെ മയക്കത്തിൽ ഉറങ്ങുകയാണ്. സുമ ചേച്ചിയുടെ മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ സീറോ ബൾബ് മാത്രം കത്തുന്നു. ഞാൻ ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ട് ചേച്ചിയുടെ കട്ടിലിന് അരികിൽ ഇരുന്നു.

പാതിരാത്രിയായപ്പോൾ ചേച്ചിക്ക് വീണ്ടും കുളിരും വിറയലും വന്നു. ഞാൻ ആകെ പരിഭ്രമിച്ചു പോയി. മറ്റൊരു പുതപ്പും കൂടി എടുത്ത് ഞാൻ ചേച്ചിയെ പുതപ്പിച്ചു.

ചേച്ചി ഉറക്കത്തിൽ എന്റെ കൈ തിരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവരുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ അവർ അത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. "പോകല്ലേടാ..." എന്ന് അവർ ഉറക്കത്തിൽ പിറുപിറുക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.

പുലർച്ചെ നാല് മണിയായപ്പോൾ ചേച്ചിയുടെ പനി നന്നായി കുറഞ്ഞു. വിയർത്തു കുളിച്ചാണ് ചേച്ചി ഉണർന്നത്. കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ