Chapter Title : എനിക്കായിപ്പിറന്നവൾ [kkwriter-2024] [revised and extended]

വേദനയുണ്ട്. ആ മാതിരിയല്ലെ ഇന്നലെ…” ഏട്ടത്തി ചിരിയടക്കി തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

ആകാശം പിളർന്നുപോയെങ്കിൽ എന്ന മട്ടിൽ ചമ്മിച്ചുവന്ന് ഞാൻ തറഞ്ഞു നിന്നു.

“ഡാ.. വന്നേ.. എനിയ്ക്ക് കുറേ പറയാനുണ്ട്.” അമ്മു എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുവലിച്ച് സ്റ്റെപ് കയറാൻ തുടങ്ങി.

റൂമിൽ എത്തിയ ഞാൻ വാതിൽ അടച്ച്, അവളുടെ കയ്യിലെ പാൽ ഗ്ലാസ് വാങ്ങി മേശപ്പുറത്തു വച്ച്, അവളെ തോളിൽപ്പിടിച്ച് എന്നിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു നിർത്തി.

എന്റെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി നിന്ന അവളുടെ മുഖം ഞാൻ എന്റെ കൈക്കുടന്നയിൽ കോരിയെടുത്തു. എന്നെ ചുറ്റിയ അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ഡാ.. ഇത് സത്യമാണോ?”

“നോക്ക്.” ഞാൻ അവളെ എന്റെ മുറിയിലെ അലമാരയിലെ നിലക്കണ്ണാടിയിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു നിർത്തി. എന്നിട്ട് അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ ഒരു ചെറിയ പിച്ചുകൊടുത്തു.

“ഔ..” അവൾ വേദനകൊണ്ട് ഞെട്ടി.

“ഇപ്പോൾ വിശ്വാസമായോ?” ഞാൻ തിരക്കി.

“മ്മ്.” അവൾ മൂളി.

“ഇനി പറ. എന്താണിവിടെ നടന്നത്?”

അവൾ വീണ്ടും എന്നെ ഇറുകെ പുണർന്ന് എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം അമർത്തി നിന്നു.

“എടാ ഏട്ടാ, ഞാൻ നിന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കുറച്ചുനേരം കൂടെ ഇങ്ങനെ നില്ക്കട്ടെ. പ്ലീസ്. എല്ലാം ഞാൻ പയ്യെ പറയാം. ഈ നിമിഷം നമുക്ക് പിന്നെ കിട്ടില്ല. എന്റെ പൊന്ന് കാർത്തിയേട്ടനല്ലേ... പ്ലീസ്...”

അവളുടെ അപേക്ഷിക്കുന്ന നക്ഷത്രക്കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എനിയ്ക്കും അങ്ങനെ തന്നെ തോന്നി.

ഇനിയിപ്പോൾ അതെല്ലാം പതുക്കെ അറിഞ്ഞാലും മതി. ഞങ്ങൾ എന്തായാലും ഒന്നായി.

പക്ഷെ... എത്രനാൾ എല്ലാവരിൽ നിന്നും എല്ലാം ഒളിയ്ക്കും?

അമ്മയറിഞ്ഞാൽ?

ബന്ധുക്കൾ അറിഞ്ഞാൽ?

ഏട്ടത്തി ആരോടെങ്കിലും പറയും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല.

എന്നാലും, രണ്ടുപേരും ഇവിടം വിടണം. ദൂരെ ഞങ്ങളെ അറിയാത്ത ഏതെങ്കിലും സ്ഥലത്ത് ജീവിയ്ക്കണം.

ഞങ്ങളുടെ മാത്രം ജീവിതം.

അറിയാതെ അമ്മുവിനെ ചുറ്റിയിരുന്ന എന്റെ കൈകൾ അവൾക്ക് ചുറ്റും മുറുകി. ഒരു കൈകൊണ്ട് അവളുടെ താടി പിടിച്ചുയർത്തി, ആ ചുണ്ടുകൾക്ക് ഞാൻ എന്റെ ചുണ്ടുകളാൽ പൂട്ടിട്ടു. അറിയാതെ വിടർന്ന അവളുടെ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിലേയ്ക്ക് എന്റെ നാവ്, അവളുടെ നാവിനെ തിരഞ്ഞിറങ്ങി, കണ്ടെത്തി, എന്നിലേയ്ക്ക് ഊമ്പി വലിച്ച് അടുപ്പിച്ചു.

ഹൗ, എന്റെ അനിയത്തിയുടെ നാവിന്‌ ഇത്ര മധുരമോ? ഇവളെന്താ തേൻ