Chapter Title : എനിക്കായിപ്പിറന്നവൾ [kkwriter-2024] [revised and extended]

ആണെന്ന് ആരോ ഒരിയ്ക്കൽ പറയുന്നകേട്ടു. അമ്മയ്ക്ക് അതേപ്പറ്റി അറിയാനോ, പറയാനോ താല്പര്യമില്ല; ഞങ്ങൾക്കും.

അമ്മയുടെ പേരിൽ ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ വീടും പറമ്പും. അച്ഛനും അമ്മയും ആ നാട്ടിൽ വന്ന് സെറ്റിൽ ആയപ്പോൾ, അച്ഛൻ അങ്ങനെ അമ്മയുടെ പേരിൽ വാങ്ങിയതായിരുന്നു. അതു നന്നായി.

അച്ഛന്റെ മരണവും, ഏട്ടന്റെ ഒളിച്ചോട്ടവും, നാട്ടുകാരുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും മുമ്പിൽ അപമാനിതരായതും ഒക്കെക്കാരണം ഞങ്ങൾ എല്ലാം വിറ്റ്, ആ നാടുവിട്ട്, ഇത്രയും ദൂരെ വന്ന്, കേരളത്തിന്റെ ഏകദേശം വടക്ക്, തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു ഇരുനില വീടുവാങ്ങി സെറ്റിൽ ആയതാണ്‌.

മെയിൻ റോഡിൽനിന്ന് അല്പം ഉള്ളിൽ ആണെന്നേയുള്ളൂ. അധികം അയൽപക്കം ഒന്നുമില്ല.

ഇവിടെ ഞങ്ങൾക്ക് അധികം പരിചയക്കാരോ, സ്നേഹിതരോ, ബന്ധുക്കളോ ഇല്ല. പക്ഷേ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽത്തമ്മിൽ വളരെ സ്നേഹത്തിലാണ്‌.

പഠിത്തത്തിൽ മിടുക്കരായതിനാൽ എനിയ്ക്കും, പിറകേ അമ്മുവിനും ജോലി കിട്ടിയതിൽപ്പിന്നെ വീട്ടിൽ ഒരു കാര്യത്തിനും മുട്ടില്ലായിരുന്നു.

കുട്ടികൾക്ക് ട്യൂഷനെടുത്തും ട്യൂട്ടോറിയൽ കോളേജുകളിൽ പഠിപ്പിച്ചും അന്നു മുതൽ ഇന്നു വരെയും ഏട്ടത്തി ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാണ്‌ ജീവിച്ചത്.

ഒരു വിധത്തിൽപ്പറഞ്ഞാൽ ഏട്ടത്തി ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും അമ്മയെപ്പോലെ തന്നെയായിരുന്നു.

പിന്നെ ശ്ശേ… എന്നിട്ട് ആ ഏട്ടത്തിയെ ഞാൻ വിഷമിപ്പിച്ചല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ എന്റെ ചങ്ക് നീറി.

“ടാ കണ്ണാ. സത്യമ്പറ. ഏട്ടത്തിയ്ക്കെന്താ പറ്റിയേ?” വാതിൽക്കൽ അമ്മു.

ഇവൾ എപ്പോഴാണ്‌ സ്റ്റെപ്പുകയറി എന്റെ മുറിവാതില്ക്കൽ എത്തിയത്?

“ആഹ്. എനിക്കറിയില്ല!” ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞു മാറി.

“സത്യമ്പറയടാ. നീയേട്ടത്തിയോട് എന്നാ തോന്നിവാസമാ കാട്ടിയേ! ആ പാവത്തിന്റെ കണ്ണു കലങ്ങിക്കിടക്കുവാ. നീയെന്തോ കാട്ടി അതു തന്നെ കാര്യം!”

അവൾ മുറിയുടെ വാതിലുമടച്ച് എന്റെ നേരെ ചീറിക്കൊണ്ട് വന്നു,

“ആടീ. ഞാൻ ചെയ്തു.