Chapter Title : എന്നും ഓർമ്മിക്കാൻ ഒരു മഴക്കാലം [Ajitha]

വാ. അകത്തിരിക്കാം

ഭിക്ഷക്കാരൻ : വേണ്ട മോളെ. ഞാൻ ഇവിടിരുന്നോളാം

നിഷ ഒരു പാത്രത്തിൽ ചോറും കറികളും വെള്ളവുമായി അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നു. അവൾ അയാളെ നോക്കി. ദേഹം മൊത്തവും തുടച്ചിട്ടു കൊടുത്ത തോർത്തും ഉടുത്തോണ്ട് വിറകു പുരയിൽ ഒരു പഴയ കസേരയിൽ ഇരിക്കുകയാണ്. അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ എഴുന്നേറ്റു. അവൾ ആഹാരവും വെള്ളവും അവിടെ വച്ചിട്ട് കഴിക്കാൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ കൊച്ച് കരയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. അവൾ ബെഡ് റൂമിലേക്ക്‌ ഓടിപ്പോയി. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കൊച്ച് ഉറങ്ങി. അപ്പോൾ calling അടിക്കുന്നത് കേട്ടു കൊണ്ട്. അവൾ വന്നു വാതിൽ തുറന്നു നോക്കി. അപ്പോൾ

ഭിക്ഷക്കാരൻ : മോളെ ഒരുപാടു നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണു നല്ല ആഹാരം കഴിക്കുന്നത്‌. ഒരുപാടു നന്നിയുണ്ട്,

അയാൾ കൈ കൂപ്പികൊണ്ടാണ് അത് പറഞ്ഞത്. അത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്കു ഭയങ്കര സങ്കടം തോന്നി.

നിഷ : ചേട്ടന് വീട്ടുകാർ ആരും ഇല്ലേ.

ഭിക്ഷക്കാരൻ : ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഇല്ല

അയാൾ അത് പറയുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടാട്ടിരുന്നു.

നിഷ : എന്തുപറ്റി,

ഭിക്ഷക്കാരൻ : ഒരു മനുഷ്യയുസ്സിൽ ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നത് ഞാൻ ചെയ്തു കൊടുത്തു. എനിക്കു വയസ്സയപ്പോൾ. എന്നെ ഒരു ഭാരമായി തോന്നിക്കാനും. അതുകൊണ്ട് ഓരോരോ പ്രേശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി എന്റെ മകൾ തന്നെ എന്നെ പുറത്താക്കി.

നിഷ : അല്ല, അപ്പോൾ ഭാര്യ

ഭിക്ഷക്കാരൻ : അവൾ നേരത്തെ മരിച്ചു പോയി.

നിഷ : അപ്പോൾ വീടുണ്ടായിരുന്നു അല്ലേ

ഭിക്ഷക്കാരൻ : ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് മകൾ എടുത്തു.

നിഷ : വയ്യാതെ എങ്ങനെ നടക്കുന്നത് എന്തിനാ

ഭിക്ഷക്കാരൻ : എനിക്കിപ്പോൾ പഴയതുപോലെ ജോലിയൊന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല, അതുകൊണ്ടാ.

നിഷക്കതു അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിലായ കാര്യമാണ്.

നിഷ : അല്ല പേര് പറഞ്ഞില്ലാലോ

ഭിക്ഷക്കാരൻ : വേണു, മോളുടെ പേരോ

നിഷ : നിഷ എന്നാണ്.

(ഭിക്ഷക്കാരന്റെ പേര് വേണു എന്നായതുകൊണ്ട് ഇനി വേണു എന്നാ പേരിൽ ആണ് സംഭാഷണം എഴുതുന്നത് )

വേണു : മോളെ എന്നാൽ ഞാൻ പോട്ടെ

നിഷ : മഴ