Chapter Title : എന്റെ ഡോക്ടറൂട്ടി 18 [അർജ്ജുൻ ദേവ്]

പതംപറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ മൊത്തത്തോടെ പരുങ്ങലിലായി...

കെട്ടിയിട്ടു റേപ്പുചെയ്തതിന്റെ പിറ്റേന്ന് തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ചുനിന്ന് വെല്ലുവിളിച്ച ടീമാണ് വിശപ്പുസഹിയ്ക്കാതെ കുഞ്ഞുകളെപ്പോലെ ഭക്ഷണത്തിനായിരുന്നു കരയുന്നത്...

എന്തിനേയും സംശയത്തിന്റകമ്പടിയോടെമാത്രം വീക്ഷിച്ചിരുന്ന എനിയ്ക്കുപക്ഷേ, ആ കരച്ചിലിലാണേൽ എവിടെയുമൊരു കൃത്രിമത്വമിട്ടു കാണാനുങ്കഴിഞ്ഞില്ല...

അല്ലായിരുന്നേൽ പോയിപ്പണിനോക്കടീ പൂറീന്നു പറയുവെങ്കിലും ചെയ്യായ്രുന്നു...

""...അരിക്കലം സ്റ്റോറൂമിലുവെച്ചിട്ടുണ്ട്... സ്റ്റോറൂമിന്റെ കീ സോഫയ്ക്കടീലുമുണ്ട്... പിന്നെ... പിന്നെയാ ഗ്ലാസ് ടീവീസ്റ്റാന്റിന്റടീലും... എന്താന്നുവെച്ചാ പോയ്‌ചെയ്..!!"""_ വിശപ്പിന്റെ വിലയറിയാവുന്നതു കൊണ്ടാവും കൊതുകിനു കൊടുക്കാനായിപോലും അൽപ്പം കണ്ണിൽചോര കാണിയ്ക്കാത്ത ഞാനങ്ങനെ പറഞ്ഞുപോയത്...

""...ഇനി അരിയിട്ടിട്ടൊക്കെ എപ്പോഴാവാനാ..?? ഡാ ഞാമ്മേണേ.. ഞാമ്മേണേ നിന്റെകാലുപിടിയ്ക്കാടാ.. എന്തേലുമൊന്നൊണ്ടാക്കിത്താടാ... ഇല്ലേല്... ഇല്ലേല് ഞാൻ സത്യായ്ട്ടും വീണുപോവോടാ..!!"""_ വീണ്ടുമിരുന്നു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞപ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ നാവൊക്കെ കുഴയാൻതുടങ്ങി...

ഞാനപ്പോളറിയാതെ ചുറ്റുമൊന്നു നോക്കിപ്പോയി...

എന്നിട്ടവൾടെ നേരേതിരിഞ്ഞ്,

""...ഒന്നു വായടയ്ക്കെടീ പൂറീ... നാട്ടുകാരുകേട്ടാൽ അവരു വേററെന്തേലും കരുതും നാശമേ..!!"""_ എന്നുപറഞ്ഞതും ഞെട്ടിക്കൊണ്ടവളൊന്നു വാപൊത്തിപ്പിടിയ്ക്കാനായി ശ്രെമിച്ചെങ്കിലും പ്രയോജനമുണ്ടായില്ല...

അണപൊട്ടിയതുപോലെയാ തേങ്ങൽ വീണ്ടും ശക്തിയായിത്തന്നെ പുറത്തേയ്ക്കുവന്നു...

ഞാനെന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പുറത്തേയ്ക്കുനോക്കിയിരുന്നപ്പോൾ നെറ്റിയിലൊന്നു തടവിക്കൊണ്ടവളാ സിറ്റൗട്ടിലേയ്ക്കുമ ലർന്നുവീണ് കൈരണ്ടും വയറിലേയ്ക്കു പൊത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ടു പുളയാൻതുടങ്ങി...

അതിനൊപ്പമമർത്തിപ്പിടിച്ചുള്ള കരച്ചിലുകൂടികേട്ടതും ഞാനാകെ പകച്ചില്ലാണ്ടായിപ്പോയി...

സത്യത്തിലെന്റെ ജീവിതത്തിലത്രയും നാളിൽ ഞാനതുപോലൊരു കാഴ്ച കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല...

ഭക്ഷണത്തിനു വേണ്ടിയൊരു മനുഷ്യൻ നിലത്തുകിടന്നുരുണ്ടു കരയുന്നവസ്ഥ...

അതുകൊണ്ടാവുമാ കാഴ്ചയെന്നെ ഭീതിയുടെ കൊടുമുടികയറ്റിയതും...

നിലത്തുകിടന്നുരുണ്ടു കരയുന്നതിനിടയിൽ അവൾടെ പാവാട തുടയ്ക്കു മുകളിലേയ്ക്കുവരെ കേറിക്കളിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി...

നഗ്നമായ വെണ്ണത്തുടകളിലേയ്ക്കറിയാതെ കണ്ണുകൾവീണപ്പോൾ ശരീരത്തിലാകെയൊരു തരിപ്പുണ്ടായി...

എന്നാൽ അടുത്തനിമിഷമെന്റെ ചങ്കിടിപ്പു പാടെയുയർത്തിക്കൊണ്ടവൾ കവിഴ്ന്നതും പാവാട കുണ്ടിയ്ക്കു മേലേയ്ക്കു സ്ഥാനംപിടിച്ചു...

അതോടെയവളുടെ ഇളംനീലഷഡ്ഡികൂടി എന്റെകണ്ണിൽ തെളിയുകേംചെയ്തു...

ഉടുതുണിപോലും നോക്കാതുള്ള അവളുടെയാ കിടപ്പുകണ്ടിട്ടെന്റെ ആറാമിന്ദ്രിയം പെട്ടന്നുണർന്നു...

ഇനിയിവൾടെ കാറിച്ചകേട്ട് ആരെങ്കിലുമിങ്ങോട്ടോടി വരുമോ..?? വന്നാലെല്ലാരും കാണുന്നതീ കിടപ്പായിരിയ്ക്കും...

പട്ടിണിയ്ക്കിട്ടതുംപോര, മുറ്റത്തുകൊണ്ടുപോയി വരെ ഞാനിവളെ പണിയുവാരുന്നെന്നാവും കാണുന്നവരുപറയുക...

അമ്മപറഞ്ഞത് അച്ചട്ടായതുപോലാവുകേം ചെയ്യും...

ഓർത്തപ്പോളെന്നിൽ വീണ്ടുമൊരു നടുക്കമുണ്ടായി...

""...ഡീ പൂറീ... പാവാട നേരേയിടടീ..!!"""_ എത്രയൊക്കെ നോക്കരുതെന്നു കരുതീട്ടും സഹിയ്ക്കാൻപറ്റാതെ അവൾടെ കുണ്ടിയിലേയ്ക്കുതന്നെ നോക്കി ഞാൻപറഞ്ഞു...

ഷഡ്ഡിയ്ക്കുള്ളിലൊതുങ്ങാതെ പുറത്തേക്കു തെറിച്ചുതള്ളിനിൽക്കുന്ന ആ ചന്തിപ്പന്തുകളിലേയ്ക്കും കൊഴുത്ത പാൽതുടകളിലേയ്ക്കുമൊക്കെ നോക്കുമ്പോഴും ഞാനാരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടോന്ന് ശ്രെദ്ധിച്ചിരുന്നു...

എന്നാലെന്റെ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടുമവളതു ഗൗനിച്ചുകൂടിയില്ല, പകരം കരച്ചിലിന്റെശബ്ദം കൂടിക്കൂടിവന്നു...

അതോടെ സംഗതി പന്തിയല്ലെന്നെനിയ്ക്കു മനസ്സിലായി...

ഇനിയുമിവൾടെ കുണ്ടിനോക്കിനിന്നാൽ നാട്ടുകാരുടെ വായിലിരിയ്ക്കുന്നതുകൂടി കേൾക്കേണ്ടിവരും...

അതോടെങ്ങനേലും മീനാക്ഷിയെ എഴീപ്പിച്ചുവിടണമല്ലോന്നുള്ള ചിന്തയായെനിയ്ക്ക്...

""...നീയിവിടെക്കിടന്നു മോങ്ങീട്ടൊരുകാര്യോമില്ല... ഞാനൊണ്ടാക്കിത്തന്നിട്ടു നീ തിന്നത്തില്ല..!!"""_ ഇരുന്നിടത്തുനിന്നെഴുന്നേറ്റുകൊണ്ടു ഞാനങ്ങനെ പറഞ്ഞതും, മീനാക്ഷി കിടന്നകിടപ്പിൽ തലചെരിച്ചുനോക്കി...

അതുകൂടായപ്പോളവൾടെ മുഖത്തെ സങ്കടമിരട്ടിച്ചു...

കുറച്ചായാസത്തോടെ കൈരണ്ടും നിലത്തുകുത്തി എഴുന്നേറ്റിരുന്ന മീനാക്ഷി, നിലത്തിരുന്നിഴഞ്ഞെന്റടുക്കലു വന്നു...

""...സിദ്ധൂ... വേറൊന്നുമ്മേണ്ടടാ... ഒരു മനുഷ്യനായ്ട്ടുകണ്ട് എന്തേലുമൊണ്ടാക്കിത്താടാ...