എന്റെ ജെസി

Ente Jessy | Author : Poovan Kozhi

പ്രണയം അനശ്വരമാണ് , അനന്തമാണ് , അതിനു അതിരു വരമ്പുകൾ നിശ്ചയിക്കുന്നത് നാം ഓരോരുത്തരുമാണ് ., എന്നിലെ പ്രണയം അവരോടായിരുന്നു , എന്നിലെ മൊഞ്ചത്തിയോട് മൊഞ്ചത്തിമാരോട് ..!

ഇനി കഥയിലേക്ക് .,

എല്ലാ പ്രവാസികളും പറയുന്ന അനുപല്ലവി ഞാനും തുടരുന്നു , " ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടറ്റം കൂട്ടി മുട്ടിക്കാൻമരുഭൂമിയെന്ന മരീചികയിലേക്ക് മുത്തും പവിഴവും വാരാൻ ഞാനും പൊന്പുലരിയുടെ പ്രഭാതത്തിൽ മണലാരണ്യത്തിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങി ,

വിടപറയാൻ വെമ്പുന്ന നവംബറിന്റെ താളുകളിൽ ആയതു കൊണ്ടാവാം ശൈത്യ കാലത്തിന്റെ വരവേൽപ്പ് ശീതകാറ്റിന്റെ രൂപത്തിൽ തഴുകി തലോടുന്നു, കയ്യിലുള്ള ജാക്കറ്റ് എടുത്തണിഞ്ഞു,

ആദ്യ യാത്ര അല്ലാത്തതിനാൽ നാടിലേറെ പരിചിതമാണ് ഇവിടുത്തെ ഇട നാഴികൾ പോലും. ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കേണ്ടെന്ന തീരുമാനം എന്നിൽ ഉള്ളത് കൊണ്ടാവാം എന്നെ കാത്തു നിൽക്കാൻ ആരുമില്ലായിരുന്നു . ജോലി തേടിയുള്ള യാത്രയായതിനാൽ അതികം ഭാണ്ഡ കെട്ടുകൾ കരുതിയിരുന്നില്ല. അത് കൊണ്ടുതന്നെ ബസ്സ്പിടിച്ചു ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്തേക്ക് എത്താമെന്ന തീരുമാനത്തിൽ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിലയുറപ്പിച്ചു...

മനസ്സിൽ പല പലചിന്തകൾ മാറി മറിഞ്ഞു ,

നാട്ടിലെ ഓർമ്മകൾ അതെന്നെ തെല്ലൊന്നുമല്ല അലട്ടികൊണ്ടിരിക്കുന്നത്..

മനസ്സ് ഒരു തിരിച്ചു പോക്ക്ആഗ്രഹിക്കുന്നു , ജീവിതം പടുത്തുയർത്താൻ വേണ്ടി ഇറങ്ങി തിരിച്ചവന് അത് അത്യാഗ്രഹമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് ആ ആഗ്രഹത്തെ കുഴിച്ചു മൂടാൻ ഒരു പരിധി വരെ എന്നെ സഹായിച്ചു,

ബസ്സ് വരാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട് , കൂടെനിൽക്കുന്നവരെല്ലാം സിഗേരറ്റ് കത്തിക്കുന്നു, ഓരോരുത്തരുടെയും മുഖം കാണുമ്പോൾ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട് , എല്ലാവരും നാടുവിട്ടു വന്നതിനെ ഉൾകൊള്ളാൻ ഏറെ പാടുപെടുന്നുണ്ടെന്ന് , മനസ്സിലേക്ക് ആദ്യമായ് ഇവിടേക്ക്പറന്നിറങ്ങിയ ആ നിമിഷം ഓർമയിൽ വന്നു,

ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷയോടെയായിരുന്നു ആ യാത്ര, ഒരു വര്ഷം നിൽക്കണം പണം സമ്പാദിക്കണം ജീവിതം കെട്ടിപടുക്കണം എന്നാൽ വിമാനം ഇറങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഇതൊക്കെ വെറും മിഥ്യ ധാരണ മാത്രമായിരുന്നെന്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കിയത്,

ഒന്ന് രണ്ടായി രണ്ടു നാലായി , വർഷങ്ങൾ ഒരുപാട് കൊഴിഞ്ഞു പോയി,

അതിനിടയിൽ പല മുഖങ്ങൾ പല ജോലികൾ ... പണം കായ്ക്കുന്ന മരം തേടിയുള്ള ആ യാത്ര ഇന്നും തുടരുന്നു.

ബസ്സിന്റെ ശബ്ദം എന്നെ ഓർമകളിൽ നിന്നും തിരിച്ചു വിളിച്ചു , മണലാരണ്യത്തെ പിടിച്ചടക്കി കടഞ്ഞെടുത്ത അംബര ചുംബികളായ കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ബസ്സ് ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് കുതിച്ചു ,

ആദ്യമായ് വന്നിറങ്ങിയ നാളുകളിൽ ഇവയെല്ലാം അത്ഭുതങ്ങളായിരുന്നു , നാളുകളായി കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്ഥിരം കാഴ്ചയുടെ വിരസതയാണോ ,

നാട്ടിലെ ഓർമകളുടെ വിങ്ങലാണോ എന്നറിയില്ല എന്തോ, കാഴ്ചകൊളൊക്കെ അരോചകമായി തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു, സ്വർണ നഗരിയിലോട്ട് ബസ്സ് എത്തിച്ചേർന്നു ,

ഞാൻ ഇറങ്ങി മാമൻ അയച്ചു തന്ന ലൊക്കേഷൻ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു,

കാളിങ് ബെൽ അടിച്ചു, എന്നെ കാത്തിരുന്ന പോലെ മാമി വന്നു വാതിൽ തുറന്നു,

കുറച്ചു നാളുകൾക്കു ശേഷം കാണുന്ന ആകാംഷ ആമുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു,

ഓടി വന്നെന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു , കവിളിൽ അമർത്തി ഒരു ചുടു ചുംബനത്തോടെ എന്നെ വരവേറ്റു ..!
ആണ്മക്കളില്ലാത്ത മാമിക്ക് ഞാൻ സ്വന്തം മകനെ പോലെയായിരുന്നു

ക്ഷീണമുണ്ടന്നു മനസ്സിലാക്കിയതോണ്ടാവണം കൂടുതൽ വിശേഷങ്ങൾ