Chapter Title : എൻ്റെ മൺവീണയിൽ 21 [Dasan]

ശരി....
ഞങ്ങൾ വീടെത്തി. രാത്രിയിൽ സീത നാട്ടിൽ പോകുന്ന കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. ഇനിയിപ്പോൾ ചേട്ടനെ, ചേട്ടൻ എന്ന് എങ്ങനെ വിളിക്കും. അടുത്തദിവസം സീതയെ കാണുമ്പോൾ ഈ വിവരം അവതരിപ്പിക്കണം. പോകുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർക്കെതിരെ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരും എൻറെ ബന്ധുക്കളും എന്തുപറയും എന്നുള്ള സംശയം ഉന്നയിച്ചു.
സീത: അങ്ങനെയെങ്കിൽ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, അവരെ അറിയിക്കേണ്ട എന്ന് വെക്കാം.
ചേട്ടൻ: ഏത് ചേട്ടൻ?
ചെയ്ത് അല്പം നാണത്തോടെ എൻറെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. ഉടനെ ചേട്ടനും ചേച്ചിയും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അത് കേട്ടതോടെ സീതാ മുറിയിലേക്ക് പൊയ്ക്കളഞ്ഞു.
ഞാൻ: ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടാണ് വിളി മാറ്റിയത്. അണ്ണൻ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ എന്തോ ഒരു അരോചകം.
ചേട്ടൻ: അതൊന്നും കുഴപ്പമില്ല അജയ. ഞങ്ങൾ തമാശക്ക് ചിരിച്ചതാണ്. മോൻ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?
ഞാൻ: പറഞ്ഞത്, ചാകാൻ കിടന്നിട്ടു പോലും തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്ത അവരെ ഒന്നും അറിയിക്കേണ്ട എന്നാണ് എൻറെ താല്പര്യം.
ചേട്ടൻ: ഞങ്ങൾക്ക് ഒരേയൊരു മകളെയുള്ളൂ, അത് നല്ല രീതിയിൽ നടത്തണമെന്ന് ഞങ്ങൾക്കുണ്ട്. മോൻറെ വീട്ടുകാരുമായി സഹകരിച്ച് നടത്തുന്നതിനോടാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടം. അതുകൊണ്ട് മോൻ ഇതിനെതിരെ പറയരുത്.
ഞാൻ: ഞാൻ എതിര് പറയുന്നില്ല, പക്ഷേ ഇതിന് ആര് മുൻകൈ എടുക്കും. ഇവിടെനിന്ന് ആരെങ്കിലും ചെന്ന് അവർ എന്തെങ്കിലും മോശമായി നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞാൽ അത് എന്നും നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വ്രണമായി കിടക്കും.
ചേട്ടൻ: എന്നാൽ പിന്നെ നിങ്ങൾ തന്നെ പോകുന്നതാണ് നല്ലത്.
അങ്ങനെ ആ കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനമായി. പിറ്റേ ദിവസം ഓഫീസിൽ ചെന്ന് കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വർക്ക്ഷോപ്പുകാരനെയും വിളിച്ച് കാർ നോക്കാൻ പോയി.