Chapter Title : എൻറെ പ്രണയമേ [ചുരുൾ]

എടുത്തപ്പോൾ മനു പറഞ്ഞതും അവൻ വിരൽ ചൂണ്ടിയെടുത്ത തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

കുണുങ്ങി കുണുങ്ങി നടന്നുവരുന്ന വൈദേഹി.

മൈര്.. ഇവളോട് എത്ര പറഞ്ഞാലും മനസ്സിലാവില്ലല്ലോ എന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ അവളെ നോക്കി നിന്നു.

സുന്ദരിയാണ്. കൊങ്ങി ബ്രാഹ്മിൻ. നീണ്ട മുഖം. വരച്ച് വച്ചത് പോലെ ചുണ്ടും താടയും. ഭംഗിയുള്ള മൂക്ക്. മാൻപേട മിഴികൾ. നല്ല മുടി. നീളമുള്ള നെറ്റി. അതിലെപ്പോഴും നീട്ടിവരച്ച ഒരു ചന്ദനക്കുറിയും ഒരു കുഞ്ഞു പൊട്ടും ഉണ്ടാകും.

കാശി....... എൻറെ മുന്നിൽ വന്നുനിന്നു ദയനീയമായി എന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ വിളിച്ചു.

ഒരു വേദന തോന്നി. അറിയാം.. ആത്മാർത്ഥമാണ് ഈ പെണ്ണിൻറെ സ്നേഹം എന്ന്.. പക്ഷേ....

നോക്ക് വൈദേഹി.. നടക്കില്ല.. ഞാൻ നിനക്ക് വേദന മാത്രമേ തന്നിട്ടുള്ളൂ.. നീയെന്നെ പ്രണയിച്ചാൽ ഇനിയും അത് തന്നെ നിനക്ക് കിട്ടും.. കാരണം.. കാരണം..... പെട്ടെന്ന് എന്നിൽ നിന്നും വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു.

ഒരുത്തിയുടെ മുഖം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ നീറും പോലെ. ഞാനൊന്നും കണ്ണടച്ച് ശ്വാസം ആഞ്ഞടുത്തു കൊണ്ട് അവളെ നോക്കി.

അറിയാം.. എങ്കിലും.. അവസാനമായി ഒന്ന്..... കണ്ണുകൾ ചെറുതായി നിറയുന്നുണ്ട്.. വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞതും.. അവളെ ഓർത്ത് എനിക്ക് വേദന തോന്നി.

പ്രണയം.. അത് കൈവിട്ടു പോകുമ്പോൾ. ഉള്ള വേദന....

അവളെന്നെ അൽപനേരം നോക്കി. ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു... വേദനയിൽ കലർന്നൊരു പുഞ്ചിരി. എൻറെ കണ്ണുകളിലേക്ക് അവൾ അല്പനേരം നോക്കി നിന്നശേഷം... കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് തിരികെ നടന്നു...

നീ ഇനി കുണ്ടൻ ആണോ....... പെട്ടെന്ന് വൈശാഖ് സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചതും വൈദേഹിയെ  നോക്കി നിന്ന് ഞാൻ മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ട് ആ മൈരനെ നോക്കി.