Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 7 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

വെളിയില്‍ വന്നു.

"കുഞ്ഞേച്ചിയ്ക്ക് ഡേറ്റ് ആവാറായി വാവേ...ഒന്നും പേടിക്കണ്ടാട്ടോ…!”

അവള്‍ മുഖമുയര്‍ത്തി എന്‍റെ ചുണ്ടിലൊരു മുത്തം തന്നു. സംഗതി എന്താണെന്ന് അറിയില്ലെങ്കിലും അവള്‍ക്ക് വയറ്റില്‍ ഉണ്ടാവില്ലെന്ന ഉറപ്പാണ് ആ കേട്ടതെന്നു എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

അവള്‍ പുതപ്പെടുത്ത് ഞങ്ങളുടെ നഗ്ന ശരീരങ്ങളെ മൂടി.

"ഇത് നമ്മള്‍ ഒന്നിച്ചുറങ്ങുന്ന അവസാന രാത്രിയാ വാവേ...നാളെ മുതല്‍ ഓരോരുത്തരായി വന്നു തുടങ്ങും..!”

ആ സ്വരത്തില്‍ ഒരു വിഷാദച്ഛവി പടര്‍ന്നിരുന്നു. ഞാനും കുറെ നേരമായിട്ട്‌ അത് തന്നെയായിരുന്നു ഓര്‍ത്തത്.

"ഈ രണ്ടു രാത്രികള്‍ ഞാനൊരിക്കലും മറക്കില്ല...പ്രത്യേകിച്ചും ഈ രാത്രി. ! ന്‍റെ പൊന്നൂസ് ഇത്രയും വലിയ ആണായ കാര്യം കുഞ്ഞേച്ചി തിരിച്ചറിഞ്ഞ രാത്രിയല്ലേ…!!”

ആ കണ്ണുകളില്‍ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം പടര്‍ന്നു.മെല്ലെ മുഖമുയര്‍ത്തി എന്‍റെ കവിളിലൊരു ചുംബനമര്‍പ്പിച്ചു.

"ഇനി ഇത്പോലൊരു രാത്രി...ഇതുപോലെ കയറഴിച്ചു വിട്ട ഒരു രാത്രി നമുക്ക് കിട്ട്വോടാ വാവേ..?!”

ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തോടെ അവള്‍ വീണ്ടും പഴയപടി നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

"ചെര്‍പ്ലശ്ശേരീലും വാര്യമ്പ്രത്തും നെന്മേനീലുമോക്കെയായി കൊറേ ടീംസില്ലേ കുഞ്ഞേച്ചീ വിക്കറ്റ് പോകാറായത്...നമുക്ക് പ്രാര്‍ഥിക്കാം..!”

ഞാന്‍ അമര്‍ത്തിച്ചിരിച്ചു.

"ഡാ….അടി..!”

അവള്‍ തല്ലാനെന്നവണ്ണം കൈയുയര്‍ത്തി. കുഞ്ഞേച്ചിയ്ക്ക് ആ തമാശ ഇഷ്ടപെട്ടില്ലെന്നാണ് ഞാന്‍ കരുതിയത്‌.

"അവരൊക്കെ തട്ടിപ്പോകുന്നത് വരെ കാത്തിരിക്കാനൊന്നും എനിക്ക് വയ്യ…!”

ഒരു ചിണുക്കത്തോടെ അവള്‍ പരിഭവപ്പെട്ടു. ഞാന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുപോയി.

"അയ്‌ശരി...ഞാനോര്‍ത്തു അവരൊക്കെ തട്ടിപ്പോകുന്നതിന്റെ സങ്കടം കൊണ്ടാണെന്ന്…!”

"പിന്നേ...ആയിരം പൂര്‍ണചന്ദ്രന്മാരേം കണ്ടുള്ള കിടപ്പാ…എല്ലാം! നമുക്കെങ്കിലും ഒരു ഉപകാരമുണ്ടാവുകയാണെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് പുണ്യം കിട്ടുകയേയുള്ളൂ..!”

അവള്‍ എനിക്കൊപ്പം ചേര്‍ന്ന് ഉച്ചത്തില്‍ ചിരിച്ചു. ആ ഇളനീര്‍ക്കുടങ്ങള്‍ എന്‍റെ നെഞ്ചില്‍ക്കിടന്നു തുളുമ്പി. ആ മാര്‍ദ്ദവമേറിയ സ്പര്‍ശനം എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ വീണ്ടും തിരമാലകള്‍ തല