Chapter Title : ഫിദ [Anamika]

പക്ഷെ ആ ഒരുവൻ അവളെയോർത്തു നെയ്തുകൂട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങൾ അതിലും മുകളിലാണെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലലോ….

“കൊച്ചെ”...മേരിച്ചേച്ചി വിളിക്കുമ്പോളാണ് ആലോചനയിൽ നിന്നെണീക്കുന്നത്…..അപ്പോളാണ് തന്റെ നില്പിനെക്കുറിച്ചും വേഷത്തെക്കുറിച്ചും അവൾ ബോധവതിയാകുന്നത്…

“യാ റബ്ബേ…..ഇങ്ങനാണോ അയാളെന്നെ കണ്ടേ…” ഞെട്ടുകളടക്കം തെളിഞ്ഞുകാണുന്ന കുഴമ്പും താളിയും കൊണ്ട് നനഞ്ഞോട്ടിയ ഒറ്റമുണ്ടിലേക്കവൾ നോക്കി കണ്ണ് മിഴിച്ചു…പിന്നെ വിരൽ തുമ്പു കടിച്ചു….

ശോ……എല്ലാം കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും….ഇനി അതാകുവോ ഉമ്മ വച്ചത്….ഇനിയെങ്ങനെ ആളുടെ മുഖത്തു നോക്കും….

“കൊച്ചേ…ഞാനൊന്നു പറയട്ടെ ഡേറ്റ് ഇങ്ങടുകാറായില്ലേ….ഇനി ബാഗൊക്കെ തയ്യാറാക്കിവെക്കണം…ആശുപത്രീലൊക്കെ നിക്കാൻ ഞാൻ മതിയാകും എന്നാലും നിങ്ങടെ രണ്ടിന്റേം വീട്ടിലൊന്ന് പറയണ്ടേ…അതല്ലേ അതിന്റെയൊരു രീതി…”

അവൾ മുഖം താഴ്ത്തിനിന്നു

മുഖമുയർത്തിയതും അവളുടെ നിറഞ്ഞകണ്ണുകൾ കണ്ടവർക്ക് വെപ്രാളമായി..

“ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടിനും ആരൂല്ലമ്മച്ചി”

“മരിച്ചുപോയതാ” അവൻ അനാഥനാണെന്ന് മനപൂർവം അവൾ പറഞ്ഞില്ല…അങ്ങനൊരു സഹതാപം ശബരി ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല അതുകൊണ്ട്…

ചേട്ടത്തിയത് കേട്ടതും വല്ലാതെയായി..പറയേണ്ടിയിരുന്നില്ല..

അവരവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു…

“കരയാതെ കൊച്ചെ നിനക്കമ്മചിയില്ലേ എനിക്കീ വയസാംകാലത്തൊരു കൊച്ചിനെ കൂടെ കിട്ടി അത്രേള്ളൂ”

“പിന്നാമ്മച്ചിയൊരു കാര്യം പറയാം..ഡോക്ടറു പറഞ്ഞു കാണുല്ലോ അല്ലെ. …ഇനിയിപ്പോ  ബന്ധപ്പെടുയൊക്കെ വേണം എന്നാലേ അയഞ്ഞുകിട്ടു…പ്രസവം വേഗം നടക്കൂ…പിന്നാണുങ്ങളല്ലേ…പേറൊക്കെ കഴിഞ്ഞാലൊരു 3 മാസം കഴിയണം പിന്നവരെ അടുപ്പിക്കണേൽ..അതുവരെ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ അവർക്കെന്തേലുമൊക്കെ കൊടുക്കുവേം വേണ്ടേ….“

കാര്യം അവർ അവളുടെ സങ്കടം മാറ്റാൻ കൂടെ പറഞ്ഞതാണേലും അവളൊന്നു നാണിച്ചു പോയി…..

അവർക്കവളുടെയാ നിൽപ് കണ്ടതും ചിരിപൊട്ടി…

“ഇതൊക്കെ കൂട്ടുകാരോ വീട്ടുകാരോ പറഞ്ഞുതരേണ്ടതാ അമ്മച്ചി പറഞ്ഞുന്നെ ഉള്ളൂ…”

അതെ സമയം ശബരി ആദ്യമായറിഞ്ഞ മധുരം പിന്നെയും പിന്നെയും ഉള്ളിലിട്ട് നുണയുകയായിരുന്നു…ആറ്റുനോറ്റ് കിട്ടിയിട്ട് ഒന്നിനൊന്നു തികയാതെ കൊതിപിടിച്ചു പോയവന്…സ്റ്റേഷനിലെത്തിയതും ചിന്തകൾ മാറി ഓരോ കേസ് ഇന്റെ പിന്നാലെയായി..

വൈകിട്ട്