Chapter Title : ഫിദ [Anamika]

പോയോ കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണേ…”കൊഞ്ചിച്ചുകൊണ്ട് മേരിയമ്മച്ചിയത് പറഞ്ഞതും അച്ഛനെന്ന വിളിയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു അവന്റെ മനസ്….അവളും അവനെ പകച്ചു നോക്കി….

“എന്റെയാ….എന്റെ മാത്രം…” അവന്റെ കണ്ണിൽ ആ രണ്ടുപേരും മാത്രമായിരുന്നു…അവനുള്ളം എപ്പോളോ സ്വയമേ അംഗീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു അത്…തന്റെ മകൾ….രാത്രി പെണ്ണുറങ്ങുമ്പോൾ കാത്തിരുന്നവൻ ആ വയറിൽ അവന്റെ കുഞ്ഞിന്നായി നൽകിയ നൂറു നൂറുമ്മകൾ….

32 വർഷത്തെ അനാഥത്വത്തിനൊടുവിൽ അവനു കിട്ടിയ നിധികൾ…..

തന്നെ നോക്കികിടക്കുന്നവളുടെ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണ്ടുമവൻ ചുണ്ടുചേർത്തു…..അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി അടർന്നു വീണു…കുഞ്ഞിന്റെ ചുരുട്ടിപിടിച്ച കയ്യിലുമൊന്നു മുത്തിയവൻ മാറി….

“ഞാൻ പോയി ഫുഡ്‌ വാങ്ങീട്ട് വരാം…പറഞ്ഞവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി നടന്നു…

”കൊച്ചിനോട് വല്യ സ്നേഹാല്ലേ“

അവളതിനൊന്നു പുഞ്ചിരിചതേയുള്ളു…

നേരം വെളുപ്പിനെ ആയതിനാൽ ഫുഡ്‌ ആവുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു…ടോക്കണും വാങ്ങി തിരികെ വന്നപ്പോൾ തോമാച്ചായൻ പുറത്ത് നിൽപ്പുണ്ട്… അയാളെ നോക്കിയതും സിസ്റ്റർ വന്നിട്ടുണ്ട് കൊച്ചിനെ കുടിപ്പിക്കുവാ..മോനിവിടെ നിൽക്ക് എന്നും പറഞ്ഞു അവന്റെ കയ്യിലെ ടോക്കനും വാങ്ങി താഴേക്ക് നടന്നു….

ഉള്ളിൽ നിന്നും സംസാരം കേൾകാം…അവളൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല….

“നിപ്പിൾ ഉള്ളിലേക്കാണ് ഫിദയുടെ…കുഞ്ഞ്  latch ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാകും..താനൊരു നഴ്സിംഗ് സ്റ്റുഡന്റ് അല്ലായിരുന്നോ ഇതൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കണ്ടേ…സാരമില്ല…ക്രീമോ ഓയിലോ മറ്റോ തേച്ചോന്ന് ഉഴിഞ്ഞെടുക്ക് ഇടക്കിടക്ക്…അപ്പോൾ ശെരിയാകും..”

അവർ പറയുന്നത് കേട്ടതും മേരിയമ്മച്ചി അവളെയൊന്നു കൂർപ്പിച്ചുനോക്കി…

“എന്റെ കൊച്ചേ…കെട്ടിയോന്മാര് കൂടെയുള്ള പെണ്ണുങ്ങൾക് ഇങ്ങനൊന്നും വരാറില്ല…ഇതുകൊണ്ടൊക്കെയാ അമ്മച്ചി പറഞ്ഞെ ബന്ധപ്പെടണോന്ന്…അപ്പോ പ്രസവമടുക്കുമ്പോളേക്ക് ഞെട്ടൊക്കെ തെറിച്ചു വന്നേനെ….ഇതിപ്പോ ഇങ്ങനെയിരുന്നാൽ പാല് കിട്ടത്തില്ല കുഞ്ഞിന്….” സിസ്റ്റർ ഇറങ്ങിയതും അവർ പറഞ്ഞു….

അതുകേട്ട് പുറത്തിരുന്നവന്റെ മുഖത്തൊരു കള്ളച്ചിരി വിടർന്നു….മീശയുഴിഞ്ഞവനാ ചിരിയൊതുക്കി…..

“അതിനാരെങ്കിലും തൊട്ടിട്ടു വേണ്ടേ അതൊന്നു വിടരാനെങ്കിലും…പിന്നെയാ തെറിക്കുന്നത്…” ആ ചിരിയോടെ തന്നെ ഉള്ളിലോർത്തു…..

തോമാച്ചായൻ