Chapter Title : ഫിദ [Anamika]

കത്തി വച്ചൊന്നും കളയാൻ ഒക്കുകേല കൊച്ചേ….

അമ്മച്ചിടെ മോളൊരു കാര്യം ചെയ്യ്…..

ആ ചെറുക്കനെ വിളിച്ചൊന്നു കുടിപ്പിക്ക്…

അവനാണേല താളത്തിനൊക്കെ ചെയ്തു തന്നോളും…കൊച്ചിന് വേദനിക്കുകേമില്ല….”

“റബ്ബേ…അമ്മച്ചീ…അത്….” ഫിദയുടെ കാൽവിരൽ തുമ്പിൽ നിന്നൊരു തീനാളം പാഞ്ഞുകയറി…

“ ഒരതുമില്ല….അതിൽ കൂടുതലൊന്നും ആകാതെ ശ്രദ്ധിച്ചോണം…”

“ഇന്ന് തുണികഴുകാനും മറ്റും അനിത വരില്ല അവളുടെ മോനേം കൊണ്ട് ബാങ്കിലോ മറ്റോ പോണമെന്നു…അതോണ്ടമ്മച്ചി തോട്ടിൽ പോയ തുണിയും കഴുകിയെടുത്ത് വീടൊന്നു അടിച്ചവാരി ഇട്ടേച്ചും വരാം..അങ്ങേരവിടെ മുടിച്ചിട്ടുണ്ടാകുവോ എന്തോ….”

“പിന്നെ കൊച്ചേ….ശരീരം ഇളതായിരിക്കുവാ…സൂക്ഷിച്ചോണം കേട്ടല്ലോ….”

പറഞ്ഞുകൊണ്ടവർ ബക്കറ്റും തുണീം എടുത്തിറങ്ങി….

താനും ശബരിയേട്ടനും ഭാര്യയും ഭർത്താവും ആണെന്നാണ് അമ്മച്ചി കരുതിയെക്കുന്നെ….അതാണിങ്ങനെ ഒക്കെ പറയുന്നതും…..പക്ഷെ….

അവളൊന്നുകൂടി പമ്പെടുത്തു പിഴിയാൻ നോക്കി….പറ്റുന്നില്ല…ജീവൻ പോകുന്ന വേദന…..

അന്ന് ഓഫ്‌ ആയതിനാൽ ശബരി വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു….കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണുമായി മുറിയിലാണവൻ….അവൾ കുളി കഴിഞ്ഞ് വന്നതും അമ്മച്ചി പോയതും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല…ഇല്ലേലിപ്പോ ഒട്ടിയൊട്ടി വന്നേനെ….

മൂന്നാല് വട്ടം ആ മുറിയുടെ മുന്നിൽ എത്തി തിരിച്ചുപോയി…വെള്ളമെടുത്തു കുടിച്ചു നോക്കി…ഒരു വിധം മനസ്സിനെയടക്കിയവൾ വാതിൽ തുറന്നകത്തുകയറി…കതകു കുറ്റിയിട്ടു….

ബെഡിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണിനെ നോക്കി കിടന്നവൻ തലയുയർത്തി നോക്കി…

ദെന്താപ്പോ….അമ്മച്ചിയെ പേടിച്ചു ഈ വഴിക്ക് വരാത്തവൾ ആണ് ഇപ്പൊ ദാ വാതിലും ലോക്ക് ചെയ്തൊക്കെ….

അവൾ അവനു മുഖം കൊടുക്കാതെ വന്നു ബെഡിലേക്ക്‌ ഇരുന്നു….തലയണയെടുത്തു മടിയിൽ വച്ചു ഹെഡ് റെസ്റ്റിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്നു…..

അവനവളുടെ നേരെ തന്നെ നോക്കി…മുഖമാകെ ചുവന്നിരിപ്പുണ്ട്…നെറ്റിയിലും മേൽച്ചുണ്ടിലുമെല്ലാം വിയർപ്പ് കിണിഞ്ഞു നില്കുന്നു…..അതൊന്നു നുണഞ്ഞാലോ….

“ശബരിയേട്ടാ”

അവളിപ്പോ ഇടകങ്ങനെ വിളിക്കാറുണ്ട്…

“എന്താ കുഞ്ഞേ….എന്താ പറ്റിയെ…വേദന കുറഞ്ഞില്ലേ…”

എങ്ങനെ പറയും താനവനോട്……

“എന്താഡാ എന്താണേലും പറയ്…”

ഈ സമയത്ത് ഡിപ്രെഷനും