Chapter Title : ഗൗരി എന്ന സ്ത്രീയും ഞാനും [ഋഷി]

മൊതലെടുക്കാനോ ഒന്നും തോന്നിയില്ല.

ഹോസ്റ്റലിൻ്റെ മുന്നിൽ വണ്ടി നിർത്തി. അവളിറങ്ങി.

പോട്ടേടാ.. അവൾ കൈ വീശിയിട്ട് പഴേപോലെ കൂനിപ്പിടിച്ചു നടന്നു തുടങ്ങി. എനിക്കങ്ങോട്ടു ദേഷ്യം വന്നു. കേശവൻ മുകുന്ദൻ സ്വന്തം വിലപ്പെട്ട സമയം ഈ പോത്തിനോടു വേദമോതാൻ ഉപയോഗിച്ചിട്ട് അവളിപ്പഴും തഥൈവ.

ഞാൻ വണ്ടി സ്റ്റാൻഡിലിട്ടിറങ്ങി. ഡീ ഇങ്ങു വന്നേ. ഞാനവളെ വിളിച്ചു. അവൾ തിരിഞ്ഞെൻ്റെയടുത്തേക്കു വന്നു. ഞാനവളുടെ തോളുകളിൽ പിടിച്ചു തിരിച്ചു നിർത്തി. ആ ഉരുണ്ട ചന്തിക്ക് നോവിച്ചൊരടികൊടുത്തു....നല്ല ടെമ്പറുള്ള ചന്തി!

ആ.. ചന്തി പൊള്ളിയപ്പോൾ അവൾ നിന്നു തുള്ളി... എന്താടാ ദുഷ്ട്ടാ! അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി വിളിച്ചു.

ഡീ! നല്ല സ്മാർട്ടായി നടക്ക്. ഇനീമിങ്ങനെ ഒരു മാതിരി പേടിച്ചു നടന്നാൽ നിൻ്റെ ചന്തി ചേട്ടനടിച്ചു ചൊവപ്പിക്കും. ഞാൻ മുരണ്ടു...

അവൾ നിവർന്ന് വേഗം നടന്നു...അല്ല പാതി ഓട്ടമായിരുന്നു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വണ്ടീൽ കേറി വിട്ടു.

തിങ്കളാഴ്ച്ച നല്ലദിവസം കൃത്യസമയത്തിന് ഞാനെത്തി. എൽസിയുണ്ട്. ഇന്നൊരു ഷർട്ടും ജീൻസുമാകുന്നു വേഷം. ശങ്കരേട്ടനും ഗൗരിയമ്മയും വന്നിട്ടില്ല.

ഗുഡ്മോർണിങ്ങ്! ബോസെവടെ? ഞാൻ ചോദിച്ചു.

മീറ്റിങ്ങുണ്ട്. ഉച്ചയാവും വരാൻ. അവൾ പറഞ്ഞു.

ഗൗരിയമ്മ കനിഞ്ഞനുവദിച്ച പീസി ഞാനോണാക്കി. എക്സെൽ ഷീറ്റു തുറന്നു.

വാടീ. ഇവടെ വന്നിരിക്ക്. ഞാനടുത്തുള്ള കസേര ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

വേണ്ടടാ. മാഡത്തിൻ്റെ ഫോൺ വന്നാൽ...അവൾ ശങ്കിച്ചു.

ഫോൺ വന്നാൽ എണീറ്റു ചെന്നെടുക്കണം. എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. അവൾ വേഗം വന്നിരുന്നു.

ഞാനൊരു ടേബിളൊണ്ടാക്കിയിരുന്നു. ഓർമ്മയൊള്ള പെൻഡിങ്ങ് പണിയൊക്കെ പറ. പിന്നെ ആ നോട്ടുബുക്കും നോക്കിക്കോ. ഞാൻ പറഞ്ഞു.

അവൾ ആലോചനയിൽ മുഴുകി. പിന്നെ പതിയെ ഓരോ പണികൾ