Chapter Title : ഗൗരി എന്ന സ്ത്രീയും ഞാനും [ഋഷി]

പഠിച്ചത്. ഇതിൻ്റെ കൂടെ സമയം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ ഒരു ഹോബിയെന്ന നിലയിൽ ഞാൻ ഞങ്ങടെ ഡിപ്പാർട്ട്മെൻ്റ് പ്രൊസീഡിയറുകളുടെ ഫ്ലോ ചാർട്ടുകൾ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു... ഒരു മാനുവൽ തയ്യാറാക്കാമെന്നു കരുതി. എൽസിയെപ്പോലുള്ള സ്വപ്ന ജീവികൾക്കും പുതുതായി ജോയിൻ ചെയ്യുന്നവർക്കും ഉപകരിക്കട്ടെ എന്ന തോന്നലുമുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അമ്പരപ്പിക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ കണ്ടത്. ആവശ്യമില്ലാത്ത റൂട്ടിങ്ങ്. ഒരു മെമ്മോ രണ്ടിലേറെത്തവണ ഡിപ്പാർട്ടുമെൻ്റുകൾക്കിടയിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നീങ്ങുന്നു. ആവശ്യമില്ലാത്ത കോപ്പികൾ. ഈമെയിൽ അയക്കേണ്ടിടത്ത് മെമ്മോ! കണ്ടെത്തിയ കാര്യങ്ങൾ വെച്ച് ഒരു പ്രെസൻ്റേഷൻ ഉണ്ടാക്കി... പാതിയായിരുന്നു. പോണതിനു മുന്നേ ഗൗരിയമ്മയ്ക്ക് സമർപ്പിക്കാമെന്നു കരുതി. അതിൽ വർക്കു ചെയ്യുമ്പോഴാണ് കസ്റ്റമർ വന്ന കാര്യം റിസപ്ഷനിൽ നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്. നോക്കിയപ്പോൾ സമയം അഞ്ചാവുന്നു. എൽസി ഭാണ്ഡക്കെട്ടു മുറുക്കി എണീറ്റു കഴിഞ്ഞു. ഗൗരിയമ്മയുടെ പൊടിപോലുമില്ല.

ഇപ്പോൾ വേണോ ഞാൻ റിസപ്ഷനിലെ കിളിയോടു ചോദിച്ചു.

സോറി കേശൂ.. ( അവളുടെ ഒരിൻഫോർമാലിറ്റി!) മൊതലാളി മാത്തച്ചനെ 'മാത്തൂ' എന്നഭിസംബോധന ചെയ്ത പാരമ്പര്യവും ഇവൾക്ക് സ്വന്തം. ആ പിന്നേ, കസ്റ്റമർ കേശുവുണ്ടോ എന്നന്വേഷിച്ചു കേട്ടോ.

ഇത് യാരെടാ എന്നെ പേരെടുത്ത് കൂപ്പിടറത്! ഞാൻ ഉള്ളിലേക്ക് ചെന്നു. വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് കസ്റ്റമറെണീറ്റു. വശ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. ഞാനും അറിയാതെ മന്ദഹസിച്ചുപോയി. പൃഥു നിതംബിനിയായ ചേച്ചി!

ഇരിക്കൂ. ചേച്ചീടടുത്ത് ഞാനും ചെന്നിരുന്നു. ദൈവമേ! ആ മണം! ചേച്ചീടെ ഇളം പച്ച ബ്ലൗസിൻ്റെ കക്ഷങ്ങൾ നനഞ്ഞു കുതിർന്നിരുന്നു... വിയർപ്പൊരു ആഫ്രിക്കയുടെ മാപ്പുപോലെ പടർന്നിരുന്നു.... അങ്കിളെവിടെ?

മോളുടെ വീട്ടിൽ പോയിരിക്കുവാ മോനേ. അവളുടെ കെട്ട്യോൻ്റെ ചേട്ടനൊണ്ടവിടെ. അങ്ങേരടെ കൊച്ചിൻ്റെ ചോറൂണാണ് മറ്റന്നാള്. എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കണ്ടേടാ! അന്നത്തെ ആഭരണം വെച്ചില്ലേ? കൊറച്ചൂടി