Chapter Title : ഗൗരിയും ശ്യാമും [Sojan]

കോറീഡോറും, 2 മുറികളും ആണ് ആ ഭാഗത്തുള്ളത്. അവിടെ വലിയ ഗമയ്ക്കാണ് പാർട്ടിയുടെ ഇരുപ്പ്.

ചുറ്റുപാടും വെട്ടുകല്ലുകളും, നിരവധി ലൊട്ടുലൊടുക്ക് മരസാമാനങ്ങളും, കടലാസ്, ഗ്ലാസ് എന്നുവേണ്ട സർവ്വ ചപ്പുചവറുകളും കുന്നുകൂടി കിടക്കുന്നു.

ആ മുറികളിൽ നിന്ന് അഴിക്കാനും എടുക്കാനും തന്നെ പല ദിവസങ്ങൾ വേണ്ടിവരും എന്ന് ശ്യാമിന് മനസിലായി. അതിന് സഹായിക്കാൻ ഈ പെൺകുട്ടിയാണെങ്കിൽ കാര്യങ്ങൾ കുഴഞ്ഞതു തന്നെ.

ആദ്യം ശ്യാമിനെ കണ്ടതെ ‘ആരാ എന്തു വേണം’ എന്ന ഭാവത്തിൽ കനപ്പിച്ച് ഒരു നോട്ടമായിരുന്നു.

“സാറ് വിളിച്ചില്ലായിരുന്നോ? ഞാൻ ഇവിടെല്ലാം അഴിക്കാനും കൊണ്ടുപോകാനും ആയി വന്നതാണ്.”

“സാറ് കഴിഞ്ഞ ദിവസം പറഞ്ഞിരുന്നു, പക്ഷേ ഇന്നു വരും എന്ന് പറഞ്ഞില്ല, നിൽക്ക് ഞാനൊന്ന് വിളിച്ച് നോക്കട്ടെ.”

ശ്യാമിന് അത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല, പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ കെട്ടിടം, ഇവിടെ മറ്റാര് വരാനാണ്? തന്നെയുമല്ല പീറ്റർ പറഞ്ഞിട്ടും ഈ സാധനത്തിന് എന്താ പീറ്ററിനേക്കാൾ വലിയ ഉത്തരവാധിത്ത്വം. എങ്കിലും ശ്യാം വെയ്റ്റ് ചെയ്തു.

മഹിളാമണിയുടെ നടപടികളും ചലനങ്ങളും ഫോണിലുള്ള സംസാരവും ശ്യാമിനെ തീരെ വിലവയ്ക്കാത്ത സംസാര രീതിയും ഒന്നും അവനിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.

എങ്കിലും ഉടക്കാൻ കഴിയില്ലാത്തതിനാൽ ഉടക്കിയില്ല.

ആ ദിവസം ചില വാഷ് ബേസിനുകൾ അഴിക്കാൻ ശ്യാം പ്ലാനിട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ പൈപ്പ് റേഞ്ചും മറ്റും അന്വേഷിച്ചിട്ട് കിട്ടാഞ്ഞതിനാൽ അത് അടുത്ത ദിവസത്തേയ്ക്ക് മാറ്റി.

ഭിത്തിയിൽ തൂക്കിയിരുന്ന ചില വലിയ ചിത്രങ്ങളും മറ്റും അഴിക്കുകയും പായ്ക്ക് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അതിനിടയിൽ പരുഷമായി തന്നെ ഗൗരിയോട് പേരും മറ്റും ചോദിച്ച് മനസിലാക്കി, അല്ലാതെ ഒന്നിച്ച് പല ദിവസങ്ങൾ ജോലിയെടുക്കാൻ ആകില്ലല്ലോ?!

ഈ വിവരങ്ങളെല്ലാം വൈകിട്ട് പീറ്ററിനെ ശ്യാം ഫോൺ ചെയ്ത്