Chapter Title : ? ഗോലിസോഡാ ? 6 [നെടുമാരൻ രാജാങ്കം]

മുഖം. എന്നിട്ടും അത് പോലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നിങ്ങളെല്ലാരും ചേർന്ന് പൊതിരെ തല്ലി..... കുട്ടാ.......""""""""""""

അലറി കൊണ്ട് നിലത്തേക്ക് വീണ് പൊട്ടി കരയുന്ന തങ്കിയേച്ചിയെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് വിതുമ്പുവാണ് പിങ്കിയേച്ചി. എല്ലാരുടേം കണ്ണിലും ചെയ്ത പാപത്തെ കുറിച്ചുള്ള സങ്കടവും കണ്ണുനീരും. ഇതിനെല്ലാത്തിനും കാരണക്കാരി ഈ ഞാനും. ഞാനൊറ്റയൊരുത്തി......!!

എല്ലാരും എന്നെ വെറുത്തു. കുട്ടൻ തിരിച്ച് വരണതും കാത്ത് നാളുകൾ എണ്ണി കാത്തിരുന്നു. എന്നാലവൻ വന്നില്ല. വിച്ചനെ ഒരുപാട് തവണ വിളിച്ച് അന്വേഷിച്ചു. എന്നാ അവിടേം സങ്കടം മാത്രായിരുന്നു ബാക്കി.

മറ്റുള്ളവരുടെ വെറുപ്പും കുട്ടന്റെ അവസ്ഥയും എന്നെ ഓരോ നിമിഷവും ഇഞ്ചിഞ്ചായി കൊന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് കരുത്തില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ചാവാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴൊക്കെ ദൈവം എന്നെ തോൽപിച്ചോണ്ടേയിരുന്നു. അവസാനം തളർത്തി കളഞ്ഞു.

.............. ❤️ ❤️ ...............

കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോ ഞാൻ കാണുന്നത് ഏതോ ഒരു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനാണ്. ട്രെയിനിന്റെ ഇരമ്പിയടുക്കുന്ന ശബ്ദം കാതിൽ നിറഞ്ഞു. പാളത്തിൽ നിന്നുമെന്നെ നോക്കി നിക്കുന്ന ഒരു നിഴൽ രൂപത്തെ ഞാൻ കണ്ടു. മുഖം മാത്രം വ്യക്തമല്ല. എന്നാൽ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും വെളിച്ചത്തിലേക്ക് അവൻ നടന്ന് വന്നപ്പോ, ആ മുഖം കണ്ട് ഞാനലറി കരഞ്ഞുക്കൊണ്ട് അങ്ങോട്ടേക്ക് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നലെനിക്കതിന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. വീൽചെയറിൽ നിന്നും ചാടി ഇറങ്ങുമ്പോ നിലതെറ്റി ഞാൻ താഴെക്ക് വീണിരുന്നു. അപ്പോഴും അവനെന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുവാണ്. തോറ്റ് പോയവന്റെ അങ്ങനെ പറയുന്നതിനേക്കാൾ ശെരി തോൽപ്പിച്ച് കളഞ്ഞവന്റെ ചിരി. പ്രാണവേദനയോടെ ഞാൻ വിളിച്ചലറി. ട്രെയിൻ അടുക്കുന്നു. എന്റെ ഭഗവതി. എന്നെ നോക്കി നിൽക്കെ മരണം അവനെ തിന്നിരുന്നു. മുഖം